Cyclocosmos

(09/01/08) La Paz - Oruro (40 km + bus)

(Enzo)

Comment mal gérer une journée de vélo.
(1) Partir trop tard (10h00)
(2) Avoir une mauvaise carte (les distances sont approximatives)
(3) Foncer à travers la pluie au lieu d'attendre que l'orage passe
(4) Ne pas avoir protégé ses chaussures
(5) Ne pas avoir l'expérience de la saison des pluies en Bolivie

On nous avait prévenu. La drache nationale, c'est de la rigolade à côté d'une journée de pluie dans l'Altiplano bolivien. On a commencé par un petit col de 10 km sous une grésille gentille pour stopper net après 40 km sous un déluge faisant chuter la température aux environs des 5 C. Le déluge ici, c'est comme une pluie de mousson en deux fois plus dense. Et pour bien nous faire comprendre que l'on a eu tort de s'aventurer sans connaissance, chaque camion qui nous dépasse nous envoie une trombe d'eau nous transformant en véritable éponge. Vu que nous sommes dans l'altiplano, il nous aura fallu parcourir 40 km avant de trouver un « abri » pour un peu nous réchauffer : un péage routier.

Corinne est arrivée en pleurs. Elle était tellement frigorifiée qu'elle ne pouvait plus ni freiner, ni changer de vitesse. Son KW (de la même marque) testé si souvent en Belgique, n'a fait ici que bien pâle figure. Trempée de chez trempé qu'elle était la pauvre Corinne. On a bien essayé de se sécher dans une petite cabane servant de restaurant, mais sans grand résultat.

Après une heure d'attente, nous nous sommes résolus à essayer de trouver une place dans un bus direction Oruro. Ce ne fut pas une mince affaire. Ils étaient tous bondés.

Une fois trouvé, il fallait encore monter dedans. Pas évident car celui-ci ne s'arrêtait pas mais avançait à l'allure du pas dans la file du péage. On a donc embarqué les vélos et les bagages en marchant et en courant sous la pluie, faisant la navette entre les bagages déposés par terre et le bus qui s'éloignait de plus en plus.

Là franchement, on était pas fier (nous ne le sommes toujours pas d'ailleurs).

Nous avons zappé 150 km de notre voyage par pure imbécillité. Quoi qu'il en soit, nous avons retenu la leçon et demain, même si nous devons faire de longues haltes pour laisser passer les orages, on ne foncera plus sans savoir dans quoi on s'aventure.

(Corinne)

Vandaag was een grijze dag (letterlijk en figuurlijk).  Reeds wanneer we 's morgens wakker worden is de hemel helemaal grijs (=1 grijze massa die niet overtrekt = een beetje zoals in België) en wanneer we eenmaal vertrekken (=weer veel te laat) is het al aan het motregenen.   Om van La Paz richting Uroro te gaan, moeten we weer helemaal via de autostrade naar boven (12 stijle kms) tot aan El Alto.  We dachten dat er een andere alternatieve weg (=richting zuiden) was, maar dat is niet...   Dat is een moeilijk begin na 4 verlofdagen : regen, autostrade (met vele snelle auto's en busjes die constant voor je neus stoppen) en helemaal weer vanuit de La Paz-put naar boven (waar het koud is).   Eens boven aangekomen zijn we al vrij nat (en ik had 'vergeten' mijn schoenbeschermers (=tegen de regen) aan te doen, en mijn voeten beginnen al wat vochtig aan te voelen...)   Ook onze handschoenen zijn al een beetje nat... We rijden door El Alto richting Ururo en het gaat harder en harder regenen... Het is (eens bovengeraakt) niet moeilijk, want het is opnieuw (deze keer licht afdalende) altiplano, met zelfs licht windje in de rug, maar de regen wordt onwaarschijnlijk harder en harder.  Uiteraard zien we hierdoor niets van het landschap, en we moeten ook goed opletten, want door de vele plassen en het vele water op de weg wordt het rijden onstabiel.  Wanneer een bus of camion ons inhaalt krijgen we er nog een extra emmer bovenop.   De temperatuur is (tov La Paz) sterk gedaald en mijn handen en voeten beginnen stilletjesaan als ijsblokken aan te voelen.  Ik kan nog amper remmen (=reed bijna een hond omver).   Dit komt oa door de koude, maar ook door zenuw in de hand die te hard op het stuur drukt =daar kun je niet veel aan doen, behalve af en toe je stuur loslaten en wat vingerbewegingen maken, maar met dat vele water durf ik dat niet.   Ik vind dit niet leuk meer en aan het eerste beste winkeltje dat we tegenkomen (=pas na 40kms =helemaal doorregend) stoppen we.  Het is er (in vergelijking tot buiten) een beetje warm en we wisselen onze natte kleren (trui, kousen,...)  Ik vraag een warme thee, maar dat is er niet.   De vrouw (die weinig spaans spreekt, maar eerder queshua) heeft een beetje met mij te doen en geeft me een bordje bouillon.   Het blijft echter koud buiten en (vooral) het blijft keihard regenen, en nu we wat in de warmte zijn en onze natte kleren hebben omgewisseld hebben we helemaal geen zin meer om terug in die regen verder te fietsen.  We kunnen echter ook niet daar blijven (=er is niets) en het eerstvolgende dorp waar (eventueel =niet zeker) een hostal zou zijn is pas minstens 20kms verder... We beslissen om eventueel een lift te krijgen.   De meeste autos en minibusjes zitten echter proppenvol.   De eerste bus die we tegenhouden zegt dat hij geen plaats heeft (hoewel we wel degelijk plaatsen zien, maar ik denk dat hij geen zin had om de fietsen in de bagage te steken).   Toch geraken we snel op een andere bus, die richting Uroro-Potosi-Villazon gaat en kunnen dus pas in Ururo af (=dat zijn zeker 3 fietsdagen...)   Tijdens de busrit blijft het doorregenen en we zien dus (spijtig) niets van het landschap (men zou van hier normaal de 'koninklijke cordilliera' moeten zien, met besneeuwde bergtoppen...)   Mits er niets te zien is, val ik dan maar pardoes in slaap in de bus.   M'n voeten zijn (in de nog wel natte schoenen) weeral nat.   Uroro is een vrij grote stad, maar er valt niet zoveel te doen/te zien.   We zullen vanaf morgen dus direct doorrijden richting Potosi.   

(05-08/01/08) La Paz - La Paz

(Enzo)

J'ai enfin pu manger un steak de Lama, la meilleure viande goûtée depuis notre arrivée sur le continent. C'est pas compliqué, ça goûte presque le BBB. Juste un peu plus nerveux. Vu que le steak de kangourou ou d'autruche est très à la mode en Europe, peut-être que cela donnera quelques idées à certains...

La Paz c'est comment ? C'est grand. Pour arriver dans le centre, nous avons emprunté « l'autopista » (un peu l'équivalent du ring bruxellois). C'est un peu dangereux, mais on n'avait pas le choix. Une longue descente qui nous a fait passer de 4000 m à 3200 m alt. Vu que je n'ai plus mon altimètre, je retranscris ce qui est écrit dans le Routard (oui le Routard parfois ça aide, mais j'aurais préféré m'en passer).

La Paz est donc une ville construite en entonnoir. Plus on descend, plus c'est riche et plus c'est chaud (question température).

Beaucoup de charme pour une « capitale ». J'affectionne particulièrement le côté bricolage de l'enchevêtrement des fils électriques qui tapissent les vieux quartiers. Par contre, je n'y vivrais pas car une rue sur deux est en pente avoisinant les 10 ou 15%.

Déjà quatre journées passées ici et quelques curiosités TOURISTIQUES comme ces foetus de Lama (que je ne mangerai pas) nous rappellent qu'il ne faut plus trop tarder, même si nos batteries ne sont pas encore rechargées à 100%. (Quand on ne sait plus que traîner dans les quartiers touristiques, il est temps de partir).

Nos batteries ne sont donc pas encore rechargées à 100% et pour cause. Si vous regardez les statistiques (dans le nouveau menu en haut à gauche), vous constaterez que sur 90 jours de voyages nous avons roulé durant 61 jours. Même les pros, bien qu'ils s'entraînent entre, n'effectuent pas 61 jours de compétition sur trois mois. Vous pensez peut-être que notre effort est différent que celui fournit par un coureur cycliste et pourtant... Nous avons calculé que nous restons en selle, en moyenne, 6h/jour avec des pointes de 7h/jour. Lorsque vous pensez qu'une course comme Liège-Bastogne-Liège se déroule sur ce même laps de temps (sans bagage), vous aurez compris que ces quelques jours de repos supplémentaires n'étaient pas superflus.

Demain c'est repartit pour une dizaine de journées sans repos.

La Paz is wel een stad naar mijn hart.   Enzo heeft niet zo graag stad, maar ik (als geboren stadsmens) wel.   Je vind hier alles en alle soorten mensen lopen door mekaar :  stadsbolivianen, indianen, toeristen,...  De vele stijle straatjes doen (mij) aan Montmartre denken.  De oude (=bijna antieke) bussen kunnen deze stijle straten nogthans wel aan (zie foto).  

Er zijn vele coloniale gebouwen én vele (lekkere) restaurants (=er was zelfs een restaurant door hollanders gehouden waar ik een stoemp/sausisse heb gegeten).    Men kan er op zijn frans ontbijten (croissants, frans brood) en ook lekkere steak eten.  (Ik probeer minder en minder vlees te eten (zeker wanneer ik zie hoe ze hier soms de dieren behandelen), maar soms heb ik voor het fietsen wel de nodige proteïnen nodig en een lekkere steak-friet kost hier amper 2.5euro en doet na een lange fietsdag (zoals gisteren) wel deugd.   We zijn ook naar een botanische tuin gewandeld (=nog meer in de laagstad = nog chiekere buurt).   De botanische tuin was niets (als je ziet hoe een mooie parken en tuinen er in Azie zijn, daar kunnen ze hier in latijns-amerika niets van, maar zij hebben uiteraard wel reeds overal mooie natuur), maar het was wel eens interessant om door de rijkere buurt van La Paz rond te lopen.   Er staan er heuse villa's (weliswaar wel met de nodige prikkeldraad en glasscherven op de omheining (=zoals in Africa en in Brazilie) en soms met 2 grote Duitse schepers als wachthond achter de 'tralies'.   

In de 'toeristische' buurt heb je vele straten waar je artisanale en ethnische spullen kunt kopen.   Ik vind dat allemaal wel mooi die kleurrijke poncho's, mutsen, sjalen, dekens, muurdoeken enz...  (De meeste toeristen zijn ondertussen reeds helemaal 'verkleed' met dergelijke spullen), maar zelf heb ik geen plaats in mijn saccochen meer om iets te kopen...  Er is ook een 'heksen'-markt met waarzegsters en mysteries, enz waar ze o.a. deze lama-foeutussen (zie foto) verkopen, wat (zogezegd) geluk zou brengen...    We hebben hier ook weer het frans-italiaanse koppel tegengekomen waar we in Huancavelica (Peru) zolang mee gebabbeld hadden (ze logeren deze keer ook weer in hetzelfde hotel).   Dat is wel straf (in een stad als La Paz waar wel 2 miljoen mensen wonen).    We praten weeral tot bijna 3uur 's nachts en vertellen beiden onze verdere avonturen van na Huancavelica (zij per bus en wij per fiets).  De volgende morgen zijn we te moe (want te laat gemaakt) om reeds met de fiets te vertrekken dat we nog een extra dagje in La Paz blijven rondhangen.

(04/01/08) Puente Perez - La Paz (115 km)

(Enzo)

Une petite grimpette pour bien commencer la journée, puis retour à l'altiplano et ses orages. La foudre vient de tomber très prêt et le seau d'eau devenant habituel va bientôt se déverser sur nous. Je m'arrête devant une petite maison au bord du lac pour demander à un Bolivien (60 ans) si l'on peut s'abriter sous la gouttière de son toit. Non seulement il accepte avec un grand sourire, mais insiste même pour que l'on rentre chez lui.
Chez lui, c'est en fait sa chambre. Une autre pièce y est attenante, mais il préfère nous recevoir dans sa chambre. Tout de suite, il dit qu'il est très content de nous accueillir car il se sent très seul. Seul mais pas trop ! Après quelques minutes, sa femme apparaît. Il lui fait un geste sec de la tête et elle s'éclipse aussitôt sans broncher. Il veut nous montrer tous ses biens en commençant par sa carte d'identité pour terminer par son plus grand trésor : un filet de pêche tout neuf provenant du Japon. Il est très fier. Notre bonhomme est un peu handicapé moteur et dans son exaltation, il perd presque son dentier qu'il rattrape au dernier moment avec beaucoup de gène.

Et voici sa femme qui réapparaît avec deux assiettes de soupe (c'était donc pour cela qu'il l'avait « renvoyée »). Je sens que Corinne n'a pas envie d'attraper une nouvelle turista, alors je lui dis qu'elle a déjà mangé et je me sacrifie pour ne pas l'offusquer. Pas mauvaise la soupe ! En plus je commençais à avoir faim.

La pluie se fait plus fine, il est presque temps de partir. Presque, car les voisins, curieux, arrivent pour nous saluer et un peu bavarder.

Incroyable, durant toute l'heure qu'aura duré notre halte, personne ne nous aura demandé combien coûtaient les vélos, personne n'aura soulevé la moindre question relative à l'argent. La Bolivie, le pays le plus pauvre de l'Amérique du sud après le Paraguay serait-il si différent des autres ? Nous espérons pouvoir le confirmer ces prochaines semaines, cela nous changerait du Pérou.

19h00, arrivée à La Paz, on vous en dira un peu plus demain...

(Corinne)

Mits we gisteren vroeg gestopt zijn hebben we nog een 115-tal kms te rijden om La Paz te bereiken.   Indien we La Paz nog vandaag willen bereiken beloofd dit dus een 'laaange' fietsdag te worden.   We beginnen (zoals we gisteren reeds gezien hadden) met een stijle klim van 8-9kms, daarna is het weer altiplano met bergopjes en berafjes (maar toch overwegend bergop, want La Paz ligt hoger dan het Titicaca-meer).   We rijden vandaag weer zeer lang langs een meer.  (Dit geeft duidelijk zijn grootte aan, want uiteindelijk hebben we maar langs één kant van het meer gereden en we rijden er nu al meerdere dagen langs.  Ik denk dat het wel een ganse week in beslag zou nemen indien je de volledige omtrek zou rondfietsen...)   Na een tijdje begint het weer te regenen en zelfs te onweren.  Mits Enzo niet graag in het onweer fietst vraagt hij aan de eerste de beste persoon die hij tegenkomt of we ergens kunnen schuilen.   De man in kwestie is zeer fier dat hij ons in zijn kleine huisje kan uitnodigen.   Zeer rudimentair (een kast en bed en 2 stoelen) en het ruikt er zeer muf.   Hij is overinthousiast en toont ons zijn 'bezittingen' (=2 visnetten en zijn identiteitskaart).   Hij 'beveelt' zijn vrouw om soep voor ons klaar te maken.  Zij mag het huisje niet in, maar heeft een eigen stek, dat meer op een stal dan op huisje lijkt.   Ik heb echt met haar te doen en vind dat de man haar niet goed behandeld.   Wanneer ze de soep komt brengen maakt hij een handbeweging dat ze niet verder toegelaten is en dat we weer naar haar stal moet gaan, wat ze gehoorzaamd.   Later komen de buren nieuwsgierig kijken, en ook daar vind ik de vrouw zeer onderdanig (alsof ze niet met ons mag spreken) en durft ze ons amper aankijken en verstopt ze zich onder haar doek.   In de steden zie je uiteraard wel ge-emancipeerde vrouwen, maar op het platteland worden ze (denk ik? hetgeen ik ervan zie?) door de man gedomineerd en zijn ze eerder onderdanig.   Ook valt het erg op dat mannen altijd alleen maar met Enzo spreken en mij kijken ze amper aan.   Ik vindt dergelijk 'macho-gedrag' soms wel vrij achterlijk.     Echter wanneer we op de fiets zijn dan vinden ze het soms wel 'geweldig' en hebben ze er wel meer respect voor dat ik een vrouw ben.     Wanneer de regen gestopt is zetten we onze tocht verder.  We kunnen maar beter niet te veel tijd verliezen, want moeten nog vele kms doen.      Wanneer we in de namiddag nog een kleine 30tal kms voor La Paz moeten doen is er plots een 'road-block'.   We hadden (van de Bolivianen van nieuwjaar en ook van andere toeristen die reeds Bolivië gedaan hadden) gehoord dat er meer en meer manifestaties en demonstraties en dergelijke 'road-blocks' in Bolivië gaande waren.   De weg is afgezet met stenen/rotsen en doornplanten (=equivalent voor prikkeldraad) en alle wagens en bussen moeten stoppen, want kunnen niet door.   Ons laten ze met onze fiets 'zonder problemen' door...   We zien vele mensen die verder te voet gaan.   Vele vragen ons of ze niet achterop (op de bagage) mogen, maar dat kunnen we niet maken, dat is te zwaar, zeker dat we zelf al een 90tal kms gereden hebben vandaag en er nog 25kms te gaan zijn en het nog steeds licht bergop gaat en dat de wind (in minder favorabele zin) gekeerd is.   Ik vind het erg dat die mensen met pak en zak te voet moeten gaan, maar ik kan er echt niet iemand extra achterop bijnemen...  Dergelijke road-blocks zullen we de komende weken in Bolivië nog tegenkomen en vele toeristen zitten daar ook in vast of kunnen soms niet naar een bepaalde bestemming vertrekken.   We hebben in La Paz van toeristen gehoord dat het er soms (een beetje) gewelddadig aan toe kon gaan en dat men stenen naar de bussen gooiden.   Indien er echt een manifestatie zou zijn, kan je er als toerist maar beter niet tussen gaan staan.   Met laatste krachten bereiken we uiteindelijk El Alto,  dat is een stad apart hoog boven La Paz zelf.   Het is er druk en chaotisch en het is een beetje de buitenwijk van La Paz (=vrij arm).   Hier is de hoogstad arm en moet je naar de laagstad om in de 'rijkere' buurten te gaan (=een beetje het omgekeerde dan in de meeste steden).   Ik twijfel echter om deze nacht toch niet hier door te brengen, want ik ben moe, maar normaalgezien zou het nu één grote afdaling moeten zijn om naar centum La Paz te gaan.   Wanneer komt die veelbelovende afdaling?   We blijven maar licht bergop gaan, met wind tegen, door het toch wel grote El Alto,  tot we een groot wit kruis tegenkomen en dan gaat het bergaf !    De mensen zeggen ons dat we de 'autostrade' moeten nemen om in het centrum te geraken,  echter op de autostrade zelf staat een bord 'Verboden voor fietsers', maar (zoals zovele verkeersreglementen die hier niet gerespecteerd worden) zeggen de agenten gewoon dat het wel mag.   Ok, langs de autostrade naar beneden.  Na 2 minuten houden we al halt, want plots, rechts van ons, onthuld zich het panorama van de stad !  

Wauw ! = Onwaarschijnlijk, zo'n grote stad (met buildings en al), helemaal omringt door bergketens en in de verte bergtoppen met eeuwige sneeuw.   Het (bekende) panorama is toch wel erg spectaculair.   Spijtig dat het (weeral) reeds laat in de avond is en dat de stad reeds in de schaduw ligt  (zie foto).  Dergelijk panorama moet des te mooier 's morgens zijn.    We dalen de 12tal kms op de autostrade af (=best wel een beetje gevaarlijk met de auto's die toch wel snel rijden).   Wanneer we ietwat in stad zijn vragen we naar het centrum (=Plaza de Heros) en telkens opnieuw is het antwoord 'mas abago, mas abago' (=nog meer naar beneden, nog meer naar beneden...)   Wanneer we het (laat ons zeggen 'toeristische') centrum bereiken is het reeds donker.   Dit is weer een ander spectakel, want nu zijn we helemaal diep in de vallei en nu zien we rond ons alle bergen en heuvels helemaal verlicht door de buitenwijken.   Helemaal rondom zijn tot zeer hoog overal lichtjes = echt zeer mooi.   Mits het centrum helemaal in een 'put' ligt is het wel bergop overal waar je naar toe wil gaan.  Zeer stijle straten met trapjes = niet echt practisch met de fiets (=ik denk dat er in La Paz niet veel fietsers zijn...)