Cyclocosmos

(02/11/07) Las Lomas - Chulucanas (75km)

(Enzo)

Une piste dans un semi-désert ponctuées de quelques points d’eau. C’est l’Afrique !

Ici, tout est en terre ou en terre battue. Les briques des maisons sont fabriquées avec cette même terre. Pourquoi chercher ailleurs ce dont on dispose sous la main.

Vu qu’une fois de plus nous empruntons des pistes sur lesquelles aucun gringo ne s’aventure, nous sommes assaillis de questions à chacune de nos haltes. La moitié du village s’attroupe autour de nos vélos pour contempler nos chronos et notre carte routière et c’est avec beaucoup de difficulté que nous essayons de leur expliquer que nous ne sommes pas des « gringo » mais que nous venons de Belgique, un petit pays se situant au nord de la France. Souvent, une personne âgée doit expliquer aux plus jeunes – entendez ici les Péruviens de moins de quarante ans – que la Belgique n’est pas un des états nord-américains.

 « Hablamos Francese » Ouf, la France ils connaissent. Nous disons d’ailleurs de plus en plus souvent que nous sommes Français.

Au fait, la Belgique existe toujours ?
 

(Corinne)

Na Las Lomas is het opnieuw groener met palmbomen, rijstplateaus, bananenbomen, mangobomen,... Vorige keer had ik het over het (dagelijkse) eten hier, dat ik dat niet zo graag mocht (eentonig en weinig groenten), maar daarentegen de fruitsappen zijn overheerlijk (van meloenen, mango's, ananassen, papaya's, enz...)   Voor 2 grote glazen meloensap gebruiken ze 3 (supergrote) meloenen (hmmm...) en ook overheerlijke fruitsalades (hmmm...)  Daarentegen (zoals hierboven reeds gezegd) weinig groenten.  Nogthans hebben ze alles hier (pepers, verschillende soorten mais, zeer veel verschillende soorten aardappelen...)  

 

Het eerste dorpje dat we na 25km asfaltweg tegenkomen krioelt weer van de tuc-tucs (ik voel me net in een pretpark) en elk hebben ze hun eigen toeter waar ze duchtig gebruik van maken.  Ook alle auto's, camions en bussen toeteren hier constant (= veel lawaai).  Ook is het niet altijd evident om door een (drukker) dorpje of stadje met de fiets te rijden : we begrijpen nog altijd niet goed of hier eigenlijk wel voorrang van rechts bestaat.  't Is een beetje wie eerst is, dus toch wel goed oppassen.  Ook oppassen voor de vele voetgangers en kinderen die ook hun zin doen (oversteken zonder kijken enz...)  Soms nog wat ezels, geiten en honden die ook niet uitkijken...  Vanaf dit dorpje nemen we weer voor 50km een stenen-weg, maar deze keer vrij berijdbaar ('t is toch al geen bergop), maar wel vermoeiend en weer zeer stoffig, maar het loont wel de moeite.  We passeren vele waterplasjes en kleine dorpjes met kleine huisjes/hutjes, wat het geheel iets afrikaans geeft (vrouwen dragen emmers water op hun hoofd enz).  Na een aantal kms willen we iets fris drinken en stoppen in zo'n klein dorpje.   Er is geen frigo dus 't wordt niet iets fris, maar nemen toch een PeruCola (smaakt naar CocaCola).   Er bestaat ook een fluo-geel drankje dat IncaKola heet, maar dat smaakt naar chewing-gum en lusten we niet echt.   Binnen de kortste keren zijn we weeral omsingeld door dorpelingen die ons bestaren en onze spullen betasten.  Ze zijn geintrigeerd door de wegenkaart (hebben er meestal nog geen gezien) en zeer nieuwsgierig.  Soms betasten ze onze handen enz... In het begin vonden we dat een beetje eng om zo omsingeld te worden, maar we zijn het nu al een beetje gewoon en wanneer we willen vertrekken na ons drankje moeten we ons een weg door de menigte banen.   Tot nu toe zijn de dorpelingen zeer vriendelijk.   Wanneer we rond 17u in Chulucanas (eerstvolgend groter dorp) aankomen is er (buiten de luidruchtige tuctucs) niet veel te zien.  Bijna alles is dicht.  Maar na een (koude) douche zijn alle restaurants open gegaan en is het dorp zo mogelijk nog luidruchtiger.   We zijn wat moe en kunnen die dag niet goed meer tegen al dat lawaai.  't Is hier soms alsof iedereen wel de luidste wil zijn.  Soms ook met muziek.  Dat staat altijd veel te luid (overstemd) en meestal meerdere muzieken door mekaar, en verkopers (iedereen is hier precies commercant in iets) die constant roepen.  Soms is het iets te veel (chaotisch, lawaai, vermoeiend).   Die avond hebben we ook een uur in een internet gezeten, zonder iets te kunnen posten, want plots was de internetconnectie voor die avond 'verbroken'... grrr.  We gingen dan maar slapen. 

(01/11/07) Macara - Las Lomas (55km)

(Enzo)

Bienvenue au Pérou !

Sortie de l’Equateur, un beau cachet sur le passeport et 100 mètres plus loin, de l’autre côté du pont, entrée au Pérou. Là, j’ai un peu l’impression que les douaniers nous prennent pour des cons. Je ne sais pas quel est le degrés de sérieux dans leurs propos, toujours est-il qu’ils nous ventent les plaisirs du Pérou en insistant à plusieurs reprises sur le fait qu’ici on peut acheter de gros paquets de coca en toute impunité. Ils insistaient tellement que j‘ai même cru qu’ils allaient essayer de nous en vendre. Vu qu’ils insistaient, j’ai fini par leur dire qu’effectivement, pour faire du vélo, nous avions besoin de beaucoup de coca... cola.

Après nous avoir poser mille et une questions sur les vélos, on a fini par dire qu’on devait y aller. Fallait un peu les pousser sans quoi on terminait la journée à mâcher du coca en faisant la causette.

Un kilomètre, deux kilomètre, yahooo, nous sommes au Pérou... pas pour longtemps.
Un civil, dans sa camionnette rouge, (on se demande toujours comment il est tombé du ciel par miracle) nous rattrape en nous criant qu’on a oublié quelque  chose. Quoi ? Et bien comme des cons, on a oublié de tamponner nos passeports côté péruviens. Et hop, retour à la case départ. Et nouvel examen, cöté police cette fois. Ils me demandent quelle est ma profession, je réponds « grafico » et ils s’amusent en disant « Ah traffico ». Mille et une nouvelles questions sur les vélos et comme pour le premier passage on fini par partir sans qu’ils nous l’autorisent. On allait pas y passer la journée. Le plus drôle c’est que si on avait eu dix kilos de cocaïne dans les sacoches il ne se serait aperçu de rien, seules les questions sur les vélos les intéressaient.

Donc le Pérou. Adios Coca-Cola, bonjour Pepsi.

Ici, fini les kilomètres de fil électrique longeant les routes, finis les camions transportant les réservoirs d’eau, fini les camions tout court d’ailleurs.

Ici, c’est l’autonomie complète. Chaque village (rarement plus d’une centaine d’habitants) pompe l’eau parfois à plus de cent mètres pour alimenter un château d’eau; et chaque village possède son propre générateur sans oublié son école et son église.

Autre changement très important pour nous, la cuisine s’est améliorée et un peu diversifiée. Je serai même plus précis en disant : ici on cuisine. Les plats sont assaisonnés, les légumes sont cuits, les viandes sont en sauce et le riz est enfin plus digeste. Vu le côté aride du nord Pérou, le poulet reste malgré tout, à notre grand regret, le met principal qu’il est difficile d’éviter.

La Lomas, notre premier hôtel (5 euros la chambre). C’est clean, c’est sain, cela doit ressembler à un 5 étoiles équatoriens (enfin on l’imagine vu que nous n’en avons jamais fréquentés).

Las Lomas, petite ville surgie au milieu de nulle part en plein désert et première surprise, ici on ne se déplace qu’en Touk-touk (mototaxi comme ils disent). Vu le prix de l’essence (plus de 2 euros le litre), on peut comprendre que personne ne possède de voiture. Et puis deuxième surprise, l’eau courante est enfin potable... on y croyait plus.

Viva el Peru... pourvu que cela dure !

(Corinne)

Nieuwe maand -> nieuw land : Peru !

We moeten onze resterende dollars nog zien te wisselen.  Men zegt ons, aan de 'mercador'.  We gaan naar het locale marktje, kopen met ons kleingeld (dat we toch niet kunnen wisselen) bananen, appels en water voor onderweg en kijken rond om onze biljetten te wisselen.  We moeten niet veel rondkijken want van overal roept men ons 'cambio!' toe =mannen op een stoeltje met een aktentas (vol met biljetten).  We spreken af dat Enzo zijn resterend geld hier wisselt en ik aan de grens zelf.  Wisselkoers : 3 peruviaanse sols voor 1 dollar (lijkt aanvaardbaar).  Wel geen enkel bewijsstuk (=lijkt hier zo de gang van zaken...)  We rijden naar de grenspost die een paar kms verder ligt.  We passeren een aantal grote (chique) tankstations waar het aanschuiven is (=wanneer we nadien de prijs van de benzine in Peru kennen (=bijna 3euro/liter) begrijpen we waarom) en ook wij tanken (onze multifuel-tankje om te koken) vol.  Aan de grens wil men eerst maar 2.90 sols voor 1 dollar geven, tot we aandringen en het toch ook voor 3 sols lukt, maar ook weer zo zonder bewijs.  Ze inspecteren de dollars zeer zorgvuldig (want er zouden veel valse zijn...)    We moeten eerst door de equatoriaanse migratie.  Daar begint het al goed (ze zijn wel vriendelijk, maar) ze testen ons uit op drugs en zeggen ons dat coca legaal is.  We houden ons van de stomme en zeggen 'Ah si, coca-cola, es bien por la bicicletta...'  Ze blijven aandringen : ' No, no, coca !'  Al bij al laten ze ons toch zonder problemen door (uiteindelijk zijn we maar toeristen).   Met dat gedoe vergeten we helemaal langs de peruviaanse migratie aan peruviaanse kant langs te gaan (d'er was dan ook niemand die ons daar tegenhield) en we fietsen door tot een pickup ons na anderhalve km luid klaxonerend tegenhoud. 'Passaporte! Passaporte!'  Shit, snel terug!  We maken al recht een dubieuze indruk (moeten trouwens langs de politie passeren) in dit nieuwe land dat we nog maar net betreden.  Vooral wanneer Enzo op de vraag wat hij van beroep doet 'Grafico' (voor infografist) zegt.  (politie:) 'Hé? Trafico?!'...   (wij:) 'No! No!...'  maar ook daar geraken we uiteindelijk zonder problemen door en rijden we voor de tweede keer maar nu echt Peru binnen.   Het verschil met de 2 landen valt al recht op.   Langs equatoriaanse kant nog grote/moderne tankstations (op z'n amerikaans) en langs peruviaanse kant zo goed als 'niets'... amper een winkeltje, één (vies) eetkraam... Bon, we zullen zien wat dat hier geeft...    Het is hier alsmaar droger en droger.  De bochten van de bergen hebben plaats gemaakt voor een languitgestrekte baan (met korte bergopjes en bergafjes) door een zanderig landschap, met vele grote cactussen en ook een soort van 'paraplu'-bomen (zoals je die in Afrika ziet).   De enkele dorpjes die we passeren bestaan slechts uit een paar losstaande (lemen?) huisjes... Ik wil vandaag nog Las Lomas bereiken (want heb nog geen zin om hier al te kamperen) maar we hebben een 'zeer' sterke tegenwind (die ons bijna van onze fiets rukt en we moeten trappen in de bergafjes, waardoor we weer niet genoeg vaart hebben voor het volgende bergopje, enz...)... (nu het eens geen berg beklimmen is, dan is het de wind... altijd iets...)...  Rond 16uur zien we in de verte toch iets dat op een groter dorp lijkt... bizar zo in 'woestijn'-gebied...  Doet me denken aan Las Vegas (Las Lomas - Las Vegas), alleen van dichtbij is het absoluut niet Las Vegas... Ook zeer anders dan de dorpjes in Equador : de straten zijn in zand (=nogal moeilijk om in te fietsen) en hier zien we zeer veel motor-taxietjes (zoals de tuc-tucs in Azie) en heel veel spelende kinderen in de straten tot vrij laat 's avonds.  We vinden dit eerste dorpje relaxed, gezellig en levendig. Eén hostalletje : proper én goedkoop.   Peru zou naar het schijnt goedkoper dan Equador zijn. Equador is meer amerikaanser.  Peru is armer en meer latino. Onze eerste avondmaal in Peru viel ook zeer goed mee =veel lekkerder dan in Equador.  Zelfde basis (kip, rijst,...) maar smaakt gewoon beter/fijner.  Hopelijk blijft dat zo verder hier.