Cyclocosmos

(27/10/07) Loja - Vilcabamba (45km)

(Enzo)

Et c’est reparti, comme toujours on nous dit que cela descend pendant 45 km, mais bien sûr en bus ou en voiture on ne s’aperçoit pas qu’il y’a deux petits cols bien pentus en pleins milieu. Grrrr…
En plus aujourd’hui, la température affichée sur mon altimètre (merci Lora pour le cadeau) atteint les 43 °C au soleil (oui, l’altimètre est multifonctions). Pour ceux qui me connaissent et qui m’ont déjà vu suer dès que les 20 °C sont dépassés, vous aurez vite compris dans quel état je me suis retrouvé dès les premiers lacets du col. Trop is te veel ! Corinne devait m’attendre près de 15 minutes au sommet de chaque col… et dire que les jours suivants s’annoncent encore plus chaud ! Il faudrait peut-être que j’envisage à rouler de nuit.

Vilcabamba 5000 habitants… dont la moitié sont des gringos. Je comprends un peu mieux que les sourires se soient effacés et que les moqueries aient remplacé le pouce levé pour nous saluer. C’est probablement un endroit très agréable pour vivre et peut-être finir ses vieux jours, mais c’est tellement européanisé que je sens déjà que notre jour de repos ne sera  pas spécialement bénéfique. Nous voici donc à Vilcabamba dans l’hôtel indiqué comme le moins cher dans le Routard… piscine et jacuzzi compris (tu parles, merci le routard). Et le soir, on a eu droit à la fiesta animée par un duo guitar-basse britano-équatorien. Bref, rien pour nous aider á vraiment nous reposer.

Corinne en a malgré tout profité pour faire une petite ballade à cheval (elle en rêvait) pendant que je blablatais avec des touristes en savourant  quelques bières.

Hop, jour suivant !

(Corinne)

Dit was niet onze oorspronkelijk uitgestippelde route (die we normaal eerst, zoals iedereen, via de Panamerican verder naar beneden wouden gaan), maar we gaan naar Vilcabamba op aanraden van Equatorianen zelf + we hebben er hier al foldertjes over gezien + in de reisgidsen spreken ze er ook met veel lof over.   'Vilcabamba' zou 'heilige vallei' betekenen (in indianen-taal) en men zou hier langer leven (? tot wel 120jaar ?)... We zijn wel benieuwd om die zogezegde 'paradijselijke plek' in equador te gaan bezoeken en beslissen om onze verlofdag die normaal in Loja gepland was m te ruilen in een verlofdag daarginds, want Enzo heeft het toch zovizo niet met steden en ik zou er (naar het schijnt) kunnen paardrijden.  Tijdens de lange afdaling zien we wel dat het veel 'rijker' is (oa grote villa's met zwembaden enz)  Het is hier idd een mooie vallei (waar 2 rivieren samenkomen en met mooie kleurrijke bloemen en vogels), alleen zijn de bewoners wel een pak minder vriendelijk dan in de rest van Equador (misschien net omdat het rijker is?)  Ook zouden hier nogal wat amerikanen hebben geinvesteerd wat alles er allemaal veel duurder gemaakt zou hebben, en dus nemen ze ons als snel voor 'gringos'.  Steeds opnieuw moeten we uitleggen . 'No, no, son Belga !'  en als dat niet meteen tilt slaat (want ze weten meestal niet echt waar Belgie ligt) dan maar 'Son Francès !' ofwel (en deze werkt ook goed) 'Como la espousa del president !' (want die zou met een belgische getrouwd zijn) en dan gaat het van 'Aah si, es bueno !' (en dan zijn we weer goed)...  (binnenkort in Peru zullen dat laatste niet meer kunnen gebruiken... spijtig...)  Dus verlofdag in deze 'heilige vallei' waar we ons goed verwennen in een leuk hotelletje (hidden garden) met idd een zeer mooie tuin (waar de colibris weer feest houden) en zelfs met wereldkeuken (een feest, want eerlijk gezegd vindt ik de dagdagelijkse kost van de equatorianen niet te vreten...)   En de volgende dag idd een paardentochtje (zelfs in galop !  =heel leuk) 

Je kon eventueel ook meerdere dagen te paard door het National Park van Podocarpus gaan (dat hier net boven ligt, met lagoons enz), naar daar is spijtig genoeg geen tijd voor. 

(26/10/07) Cuenca - Loja (4) (40km)

(Enzo)

Quatrième journée passée en haute montagne avant de rejoindre, ce soir, Loja, une petite ville assez sale (comme toutes les autres) qui, selon le routard, figure au troisième rang mondial des villes les plus « écologiques ». Il faudra que quelqu’un m’explique pourquoi. Il est vrai qu’ici, les poubelles fleurissent un peu partout, par contre, les bas-côtés des routes ressemblent, comme dans tout l’Equateur, à un immense terrain vague recouvert de bouteilles et emballages en tous genres. Et comme d’habitude, l’eau courante n’est soi-disant pas consommable... A la sortie de l’Equateur, c’est promis, je vous poste un petit article sur l’état des eaux en Equateur. (Il faut que je rattrape mon retard sur Corinne qui poste des articles trois fois plus long que les miens...)

(Corinne)

Korte trip = kort artikel.  We bereiken Loja al snel.  Zien het (reeds om 12u) beneden in de vallei, na een grote afdaling, in de verte liggen.   Niet zo'n heel groot (=eerder een provenciaals) stadje, maar wel heel veel volk.  Een beetje een gedoe om met onze fietsen op de smalle voetpaden met al dat volk een hotel te vinden.  We doen er verschillende, want lijkt allemaal iets duurder hier.  (Uiteindelijk de laatste die we doen, weeral bijna in 't zak gezet : '24 dollars! '  Pff, ok neen bedankt, te duur.  'Ah maar ik heb nog een andere, 11dollars!'  Ok, da's dan goed.   (Als blanke wordt je hier wel gemakkelijk overgetarifeerd...)  Het lijkt hier anders wel welgestelder (dan de rest van Equador) en ook iets europeser.   Vele jongeren (want er is hier een grote universiteit).  's avonds krioeld het van het volk in de straten, alle winkels en restaurants tot laat open (=veel ambiance) én mogelijk om italiaans te eten!

(25/10/07) Cuenca - Loja (3) (61km)

(Enzo)

Entre les Alpes, les Landes écossaises, voir même nos chères Fagnes, quelques gisements de terre rouges apparaissent parfois sans explication entre deux crêtes. Parfois, ce sont quelques kilomètres de terres arides parsemés de cactus que nous traversons et quelques kilomètres plus loin tout redevient vert. Voici notre menu quotidien que je photographie de moins en moins tant je reste concentré pour arriver au plus vite au sommet de chaque col, tant je reste concentré dans les descentes afin de ne pas effectuer le grand plongeon.

Finalement, la quête d’une place pour camper devient même réjouissante car, même si elle est très délicate en montagne, celle-ci annonce la fin de la journée et le petit plaisir bourgeois de pouvoir s’asseoir pour déguster quelques pâtes au thon et s’endormir avec le souvenir d’un bon thé chaud. 

(Corinne)

Na alles weer van achter de rotsblokken op de straat te brengen moeten we nog een 5tal km bergop.   Boven zijn de rotsen roodkleurig.    Het decor veranderd steeds : dan weer groene bergen dan weer eerder geel, soms bruin decor, dan weer rood...  Ook weer veel grote arenden die laag over ons hoofd vliegen.  Soms vind ik dat wel een beetje eng, alsof ze je bij je kraag kunnen vastnemen en met je zullen wegvliegen (zoals Kuifje door een condor)... maar da kan niet hé...)  Of soms voel ik mij tussen die arenden ook wel in een boek van Carlos Castaneda (feel the magic powers !  hihi...)  Soms zien we ook gieren, die van één of ander kadaver aan het peuzelen zijn.  (Als ze er maar niet voor ons zijn dan is het goed...)  Vorige keer zagen we gieren die rond een slapende hond dartelden... Eerst dacht ik ook (met die gieren errond) dat hij dood was, maar wanneer ik voorbij-fietste hief hij (kerngezond) zijn hoofd op (hij was maar aan het slapen)... Pech voor de gieren...  Vandaag passeren we ook een dorpje, naar de indianenstam Saraguro genaamd. We brengen er de middagpauze door. Het is dus een indianen-dorpje en de vrouwen dragen lange zwarte klederen (naar het schijnt nog als teken van rouw voor de dood van een Inca-koning +/-500 jaar geleden...)  Ook dragen ze vele sierraden (oorbellen en gekleurde halssnoeren) en hebben allen een typische gekleurde hoed en/of poncho.  Hier hebben de mannen hun haren ook lang (tot zelfs héél lang en zéér zwart) dat ze meestal in een staart dragen.  (Enzo heeft spijtig genoeg geen foto's genomen, en ik heb ook niet gefilmd.  't Is niet altijd evident om de mensen te filmen, ten eerste omdat je dan je dure camera moet bovenhalen en ten tweede omdat men niet zeker weet of ze wel op de foto willen...)  Ik zou graag wat meer van de indianen-cultuur willen leren (bvb mbt tot hun geloven en mbt de shamanen en alternatieve geneeskunde enz), maar 't is weeral tijd om verder te fietsen.  (Dit is een fietsreis en (hoewel je wel veel ziet) niet zoveel tijd om bij de dingen te blijven stilstaan...)  Na (nog) veel geklim en (lange) bergafs rijden we tot vrij laat. 

We beslissen weer te laat om een plekje te zoeken (reeds 17u). Enzo zegt dat het een tijdje niet meer zal klimmen, maar we rijden en rijden maar en vinden geen plekje, tot de volgende stijle en lange klim zich weer aanmeld...   Je hoort al van ver hoe een camion met veel moeite de klim maakt (alsof die in eerste versnelling blijft om het te blijven trekken...) ofwel de camion die (in omgekeerde richting) zeer zeer langzaam naar beneden komt (en van zijn 'speciale' rem gebruik maakt) om naar beneden te komen... Dat zegt weer genoeg, en na reeds een lange fietsdag zie ik het helemaal niet meer zitten om nog aan die klim te beginnen (en Enzo ook niet meer echt)... Shit, helemaal bovenaan zie ik een bus te haarspeldbochten maken en die ik écht wel héél hoog... Shit.  Na een 1 km klim zien we een klein schooltje en we herinnerden ons van San Pablo dat dit misschien een oplossing zou kunnen zijn.  Niemand in het schooltje, maar de buren vinden het OK dat we ons tentje er opslaan. Enzo socialized wat met hun (in de zin van 'Equador buonito !'  en 'Mucho questa con la bicicletta !'  enz...) en zo brengen we er een goede (veilige) nacht door...

(24/10/07) Cuenca - Loja (2) (70km)

(Enzo)

Les 10 jours d’incubation sont passés et la malaria ne s’est pas déclarée, ce qui était à supposer car elle ne sévit ici qu’à la côte (contrairement à ce que disent les locaux). Me voici donc rassuré. Par contre, depuis le départ, je n’ai toujours pas résolu mon problème de selle. J’en ai déjà changé une dizaine de fois la position, mais pas moyen de retrouver les réglages que j’avais effectués en Belgique. J’avais bien tracés des traits de réglage au marqueur, mais ceux-ci se sont effacé lors de l’empaquetage du vélo. Il faut que je trouve car je passe plus de temps à changer de position sur le vélo qu’à pédaler. En fin stratège que je suis, il faut bien que je pense à protéger mon arrière !

Compensation à mes ennuis quotidiens (pour Corinne tout roule toujours), le temps est enfin un peu plus frais (25 °C) ce qui n’est vraiment pas pour me déplaire car au rythme des montées, je sens que je me dessèche de plus en plus vite... comme la vieille racine que je suis donc devenu.

(Corinne)

De volgende morgen is het een echte modderpoel onder het afdakje, het heeft de ganse nacht geregend en was de ganse nacht vrij koud.  Ook 's morgens nog was het nog koud, maar al snel scheen de zon die ons al snel opnieuw opwarmde.  We zetten onze tocht richting Loja verder.  Het is hier iets minder groen, meer rotsachtig.  Alles lijkt groot en imposant.   Soms zijn er ook plateaus die ons aan de Hoge Venen (in Belgie-Duitsland) doen denken.   In Equador veranderen de landschappen als je kilometers aflegt snel.  Het is zeer gevarieerd.  (Ik vind persoonlijk dat Equador veel te bieden heeft : uiteraard zijn er de Galapagos-eilanden, er is kust (waar we niet geweest zijn), Andes-gebergte, Amazonieen(jungle) en zoveel meer... maar naar het schijnt is het toerisme hier achteruit gegaan, door allerlei verschillende redenen... de actieve volcanen (die toch een risico zouden inhouden en ganse regio's zouden kunnen verwoesten...(?)),  toerisme wordt niet gepromoot, een aantal gemeldde 'verdwijningen' maar hier is geen misdaad-opvolging, enz...)  Wat dat laatste betreft, persoonlijk hebben ik en Enzo ons hier tot nu toe nog niet onveilig gevoeld.  De meeste mensen zijn zeer vriendelijk en inthousiast.  Soms zijn het de Equatorianen zelf die ons op eventueel gevaar (bandieten) wijzen.   Soms vrees ik wel een beetje voor Peru, waar er meer armoede is.  Hier in Equador zien we uiteraard wel vele mensen die in miserable hutjes leven, met kindjes die bijna halfnaakt op straat rondlopen, enz, maar al bij al lijken deze mensen ons toch gelukkig met wat ze hebben, en in de steden bestaat ook veel middenklasse en ook echte welgestelde mensen... 

Vandaag maken we een afdaling van wel meer dan 20km : joepieee...  zou dit eigenlijk moeten filmen (maar kan niet met één hand afdalen en heb geen bevestigingssysteem voor m'm camera op m'n stuur....)   maar, met al die bochten, is het uitzicht steeds anders en werkelijk zeer mooi.   Met de fiets maak je er als het ware een beetje deel van uit.   Je ziet zoveel meer dan in een auto of bus.   Vandaag zien we ook de eerste cyclotoerist, een Fransman van Lille.  Beneden in de afdaling komt hij van de tegenovergestelde richting (hij zal nu de 20km naar boven moeten klimmen, maar verteld ons dat hij zelf ook net 15km is afgedaald en ons dus ook weer een klim van 15km te wachten staat...  't is hier echt altijd bergop tot helemaal boven, om dan weer bergaf tot helemaal beneden te gaan,...)   Hij kwam van Peru (=dus omgekeerde route dan ons) en vertelt ons dat het daar (nog) veel minder georganiseerd is dan hier in Equador... (ik verwachtte me idd aan minder asfalt en meer pistes daar... dat beloofd...  we zullen wel zien...)

Die avond vinden we in de beste kampeerplaats die we tot nu toe gevonden hadden.  In het midden van een beklimming, een open plaats achter rotsen, zodat 'niemand' ons er kon zien... Dat is heerlijk, echt op ons gemak.  (Wel een gedoe om al onze bagage en fietsen (geleidelijk, om niet op te vallen)  achter die rotsen te krijgen, maar eens alles getransfereerd zijn we er helemaal vrij.   Het is (voor een keer) ook nog vrij vroeg en hebben ruimschoots de tijd om te koken en te eten terwijl het nog klaar is, en kunnen rustig nagenieten van een theetje, terwijl de avond/nacht valt en we naar de vele natuur-geluiden (insecten, vogels,...) luisteren.       

(23/10/07) Cuenca - Loja (1) (57km)

(Enzo)

Miracle, la Panaméricaine que nous avions connue en sortant de Quito (véritable autoroute à quatre bandes) s’est transformée en route secondaire sur laquelle ne circulent plus que de rares camions. Il y’a même certains tronçons qui sont redevenus de la piste... n’oubliez pas, ici rien ne se répare. On vous construit une route, si elle est endommagée, débrouillez-vous.
Comme vous pouvez le voir sur la photo ci-dessous (si on arrive à poster nos photos car plus on descend vers le sud et plus les connexions sont merdiques), les Equatoriens disposent quelques branches d’arbre dans les trous afin de les signaler, mais attendent que quelqu’un prenne un jour la grande décision de les reboucher.
Il en va de même pour les chiens écrasés. On en croise souvent au milieu de la route en état de décomposition très avancé et jamais personne ne prendra l’initiative de simplement les déplacer sur le bas-côté. Finalement, c’est un peu la mentalité générale du pays. J’ai l’impression que les Equatoriens n’agissent que si ils reçoivent l’ordre de le faire et vu qu’ici l’ordre ne semble se concentrer qu’autour des banques (deux militaires en armes postés devant chaque banque).

Nous voici donc parti sur notre Panaméricaine pour 4 jours de montagne que l’on devrait passer entre 2000 et 3500 mètres d’altitude.
On reprend son soufle !!!

(Corinne)

Richting Loja waar we 4 dagen over zullen doen en we 3 keer na mekaar kamperen (om wat budjet uit te sparen en nu zijn we helemaal uit de jungle en weer 'helemaal' in de Andes, dus dat moet beter gaan...).  De eerste dag is al redelijk zwaar.  Eerst doen we er 15km over om uit Cuenca te geraken (de buitenstad is vrij groot en druk).  Dan vergissen we ons van weg, er zijn 2wegen om naar Loja te gaan, de Panamerican en een alternatieve die we eerst volgen tot we een grote pijl in de tegengestelde richting zien 'Loja' (???)... De alternatieve weg zou veel moeilijker zijn (veel stijler en geen asfalt) dus =rechtsomkeer (waarbij we nog een kleine 10tal km teveel rijden) Na 20km fietsen zijn we nog niet uit Cuenca... De panamerican is hier in het zuiden véél minder druk en best aangenaam rijden, echter na 20km begint het hier ook weer te stijgen... eerst heel langzaam (optisch zie je het eigenlijk niet echt, maar je voelt het wel en je gaat gewoon niet meer vooruit (?), maar de altimeter (=dank u Lora) vertelt dat we wel degelijk stijgen... en dan weer stijler en stijler.  Om 17u zijn we helemaal boven en het is hier zeer koud, bevinden ons in de wolken met regen...  Snel een extra trui en regenjas aandoen. 

Enzo zegt dat het niet zo'n goed idee is om zo hoog te kamperen omdat het 's nachts nog kouder zal zijn, echter we zien amper nog 5m voor ons (door de regen en wolkenmist) en wanneer we een houten hut met afdak zien zetten we er toch de tent onder.  Koud en vochtig is het die nacht wel en m'n thermisch ondergoed en dikke sokken komen weer goed van pas en ook ons hoofd bedekken we (met de speciaal daarvoor voorziene kap in de slaapzak), want naar het schijnt zou veel lichaamswarmte via het hoofd verloren gaan.