Cyclocosmos

(17/10/07) Macas - Mendez (27km)

(Enzo)

Oh putain, ça monte !

27 km sur une tournée, ça vous fait rire, pas nous. Le col fait 65 km et nous n’en avons grimpé qu’un bon tiers. (Au passage, si quelqu’un peut me rappeler la formule pour calculer le pourcentage d’un col)…

Allé, on va pas faire les difficiles, il faut dire que c’est beau (c’est ma formule) et que le côté oriental de la Cordière ne ressemble à aucune autre chaîne de montagne. La végétation est tellement riche et variée que l’on ne sait plus sur quel continent on se trouve. Les pins se mélangent avec les bananiers, les rhododendrons avec les fougères géantes et les feuillus avec les palmiers. Oui je sais, on peut voir la même chose aux serres royales.

C’est dur et c’est beau, quelle banalité, c’est la même chose tous les jours.

Alors ce soir, où allons nous dormir ?

Chouette, une maison abandonnées. Un camion passe, plus rien à l’horizon, vite, on planque les vélos derrière et on imagine comment faire tenir la tente à l’intérieur. Puis stupeur. Dans la grange surplombant notre refuge salvateur, un vacarme inattendu nous plonge dans le silence pendant plus de 20 minutes. Nous ne sommes donc pas certain non plus que l’endroit que nous avons choisi ne va pas recevoir de la visite. Après sage réflexion (20 minutes de réflexion c’est sage), nous décidons d’aller demander si nous pouvons rester là pour la nuit. Trois hommes nous reçoivent et nous expliquent dans un espagnol presque incompréhensible que quelqu’un habite la maison. On n’y croit pas trop, mais vu les tronçonneuses qui traînent à leurs pieds, on préfère continuer notre route.

Maintenant c’est du sérieux, c’est la première fois que l’on ne sait vraiment pas où planter la tente. Fortunés que nous sommes, quelques kilomètres plus haut, bien visible de la route mais légèrement masqué par un buisson, un abris constitué d’une charpente simple et d’un toit en taule ondulées va pouvoir faire l’affaire. On déploie tout le matériel, (tente, réchaud, couchage…) au rythme de « voiture » que l’on se lance dès que l’un de nous deux entend un bruit de moteur. C’est le signal qui nous oblige à nous accroupir afin de ne pas se retrouver dans l’axe des feux des véhicules.

- Corinne sort vite ! (Elle est dans la tente occupée à préparer le couchage)... Je crois que des gens approchent.

Très vite, nous sommes encerclés par des visiteurs mystérieux éteignant puis allumant leurs lampes torches. D’accord, là je pète un peu les plombs, mais je n’avais jamais vu de lucioles aussi lumineuses.

 

La tente enfin montée et camouflée, j’allume le réchaud pour le festin du soir (pâtes au thon).

- Voiture !

Et merde, je venais d’amorcer le réchaud et la flamme n’était pas encore bleue… donc très visible de la route. Dans un élan de panique débile, j’éteins la flamme et noie le réchaud dans son entièreté en renversant la totalité de l’eau se trouvant dans la casserole Avec un peu de sang-froid j’aurai pu prendre une casserole vide pour le couvrir, mais non, j’ai fait les con. Résultat, une heure pour tout sécher et rafistoler le tissu servant d’amorce.

Finalement, on les a mangées nos pâtes au thon, au rythme de « voiture » qui pour la plus parts étaient des camions.

Vous avez tout suivi ?

(Corinne)

We wisten dat het van Mendez richting Cuenca zou klimmen en verlaten van Mendez begint al 'meteen' met klimmen... en nog stijler klimmen... en nog stijler klimmen... (+/-12%?)    In de bochten is het ergste... die nemen we dan ook altijd aan de buitenkant (=iets minder stijl) en op de rechte stukken doen we wat zigzag (=ook wat minder stijl)... en het is daarbij is het opnieuw bloedheet in de zon.  (Enzo is al nogal verbrand op z'n armen en gezicht, ik op ietwat vreemde plaatsen : de bovenkant van m'n oren, de bovenkant van m'n linkervoet en m'n tenen (want ik draag sandalen).  Ik had precies wintertenen, maar ik nu al beter).   Ik zweette me te pletter (drup - drup) en onze snelheid daalde alsmaar (toch nog geen 3km/uur meer...)  We moesten van +/-400m tot boven 3000m geraken...  Om 15u in de namiddag zijn we beiden letterlijk 'uitgeteld'...

 

(Daarbij kwam nog dat Enzo zich voor dit gedeelte vergist had, hij had 100km gerekend voor Mendez-Cuenca (2dagen van 50km), maar in feite is het 180km en op zo'n beklimming hadden we ook niet gerekend...)   De moed zonk me een beetje in de schoenen... aan dit tempo zijn we er binnen 4dagen nog niet, dacht ik...  Ook al hadden we nog maar 27km afgelegd beslissen we beiden om toch te stoppen en stilaan een plaatsje te zoeken om (voor de eerste keer wild) te kamperen, omdat er in 'lange' tijd geen dorpje (noch hostal) zal te vinden zijn... (spannend...)  Het is hier wel nog niet helemaal in de bergen (en nog vrij tropisch) dus niet zo evident om een plaatsje te vinden. We zien een 'verlaten' huisje en denken erachter ons tentje te plaatsen, tot we plots stemmen vlakbij horen.    Een paar meter verder staat een (zo mogelijk nog verlatener) 'hok' en we denken dat het een dierenstal is en dat de mensen de dieren komen voeren en dan zullen vertrekken, maar de stemmen blijven aanhouden...  We verliezen veel tijd en straks is het donker en besluiten om de mensen tegemoet te gaan en hun te vragen of het OK is dat we daar blijven. 3 mannen met elk een 'kettingzaag' bleken daar te wonen... (nà de man met z'n geweer... we treffen het niet...)  Ik had eerlijk gezegd niet veel zin om naast die kettingzagen te slapen en daarbij zeiden ze dat ze eigenlijk niet echt wouden dat we er bleven... Alle begin is moeilijk... in de bergen zal het wel gemakkelijker gaan... We pakken weer alles in en weer op de fiets... Gelukkig vinden we toch snel een plaatsje, een beetje een verstopt afdak met houten vloer (alsof een soort werkplaats, want er was veel houtschoeisel op de grond (=misschien wel van die bizarre mannen met hun kettingzagen...?))  Het is vlak naast een waterval en het lijkt mij ideaal.   Enzo is wel een beetje bezorgd en wil wachten tot het donker is om de tent te installeren.   Het afdak bevond zich wel in een bocht, en van eender welke kant een vrachtwagen langs kwam waren zijn lichten wel pal op ons gericht en telkens er één afkwam riepen we 'voiture!!!' en deden we snel onze Petzl-lampen uit en verroerden we geen vin meer... maar al bij al denk ik dat we wel goed 'gecamoufleerd' waren (met veel struikgewas voor het afdakje).  (Alle begin is altijd moeilijk en het is wel spannend zo wild kamperen in een land dat je niet echt kent...)   We schrokken ons dan ook een ongeluk toen we plots allerlei 'zaklampen' aan en uit zagen gaan en ons naderden... Oei, daar kwamen die mannen af !!! maar nee hoor, het was de natuur hemzelve, zijnde lichtgevende insecten... ongelooflijk mooi... net elfjes.  We bekwamen van onze schrik en bleven ernaar kijken en ik heb er een heel goede nacht in de natuur naast de waterval doorgemaakt.   's morgens werden we wakker met een (nogal grote) salamander? en ook een (nogal grote) wandelende tak (natuur!) die ons bij het ontbijt vergezelden... Ook het uitzicht was zeer mooi (mits we al veel geklommen hadden) met de wolken in de bergen...       

17/10/07 Macas - Mendez (74 km)

(Enzo)

Le froid, la pluie, l’ascension du Koppenberg pendant plus de 20 km, les frayeurs de la jungle, les pistes enfoncées, défoncées, nous avons bien réfléchi, mis à part la neige, nous ne devrions plus avoir de nouvelles mauvaises surprises.

Erreur ! Grosse erreur, nous avions oublié la poussière… le pire ennemi pour nos vélos (le roulement de mon pédalier en a d’ailleurs pris un sacré coup; celui du vélo de Corinne pas, vu que la “malla patta” c’est toujours pour moi).

Cette poussière, c’est vraiment impressionnant.Lorsqu’un camion vous dépasse, vous vous retrouvez dans un brouillard complet. Et lorsque deux camions se suivent, vous avez intérêt à vite vous écarter de la piste car le deuxième camion n’a aucune chance de vous apercevoir.

Petite nuit à Mendez où nous arrivons après avoir pour la première fois roulé de nuit (on aime pas ça).

Demain nous entamerons la vraie montagne puisque nous partirons de 400 m d’altitude pour monter à plus de 3000 m. A mon avis, on va pas faire cela en un jour.

Allé dit, kiss à tous.

 

 

(Corinne)

's morgens regent het hard en ik heb geen zin om op te staan.  We vertrekken dan ook laat uit Macas (na wat boodschappen (in de panaderia, want ik heb geen zin in rijst 's morgens).  De weg naar Mendez zou zo'n 72km zijn en er stond idd 74km op de teller als we (laat = reeds in het donker= eerste keer dat we in het donker rijden) in Mendez aankomen.   Lange dag op de fiets want na de eerste 25km asfalt is het weeral (slechte) piste, met zéééér véééél stof (zie foto) en putten, wat dus niet snel gaat en we weer helemaal door elkaar geschud worden op de fiets... (hier 70km rijden is echt niet te vergelijken met in Belgie (=vlakke land) 70km rijden...)  De mensen zijn hier ook wel vriendelijk, maar meestal zijn ze te verbaast als ze ons zien voorbijrijden.  (Geen toerist te zien hier...)  Soms hoor ik ze ook wel tegen mekaar 'Es una chicka?' of 'Es una mujer!' en dan valt hun mond open... grappig...  Sommigen lijken echt op aziaten met hun gespleten ogen en donkere haren (soms waan ik mij in Azie...)  Er bleek maar geen eind aan te komen om Mendez te bereiken, maar ik wou absoluut een warme douche (=alleen maar koude douches in de jungle) en (zoals reeds vermeld) was het reeds donker toen we eindelijk aankwamen, waar we gemakkelijk een hotelletje (mét heerlijke warme douche) vinden.   De dorpjes hier hebben altijd een centraal parkje (waar ook meestal het kerkje staat) soms met fonteintje... Aangenaam dorpje.