Cyclocosmos

(20/11/07)      Mirador - Huallanca    (32km)

(Enzo)

Comme hier nous-nous sentons très petits, comme hier nous évoluons à du 7km/h. Enfin moi, car Corinne, plus légère, vole littéralement sur cette piste. C’est très simple, à force de m’attendre, en fin de journée elle aura roulé une heure de moins que moi.C’est un peu dommage pour moi car je passe plus de temps à regarder le sol qu’à admirer la superposition de toutes ces couches géologiques... joli travail de Dame Nature ! Peu à peu, mais de façon temporaire, nous-nous détachons du Rio Santa afin de prendre un peu d`altitude. Enfin un village, enfin l’occasion de se ravitailler... en eau. Et oui, même en longeant une rivière, il n’est pas toujours aisé d’avoir suffisamment d’eau potable avec soi. La raison, le manque d’essence. Hier soir, nous avons brûlé le carburant qu’il nous restait afin de bouillir un maximum d’eau. Mais avec ces chaleurs, j’ai déjà rempli plusieurs fois mes bidons d’eau de sources. Allé, je ne vais pas en mourir. Corinne elle, est beaucoup plus prudente.A force de remplir mes bidons d’eau bouillie, d‘eau courante, en bouteille ou de source, de toutes façon je ne sais plus trop quel bidon contient quoi. Ah si, quand c’est du Gatorade, là je sais ! Aucune goutte d’eau n’est gaspillée. Hier soir donc, ayant jugé que nous ne pouvions plus que remplir deux bidons, nous avons conservé l’eau des pâtes afin de la réutiliser pour le petit-déjeuner... encore des pâtes, mais cette fois au sucre (recette de Corinne). Et pour ceux qui se demandent comment nous faisons pour nous laver, c’est très simple. Soit directement dans la rivière, soit nous en prélevons l’eau pour emplir une petite bassine pliable. 20 jours sans eau chaude voici bien un luxe que nous nous réjouissons d’à nouveau rencontrer.

(Corinne)


Enzo wil vandaag zeer vroeg vertrekken om zoveel mogelijk uit de hitte te rijden.  De wekker gaat al om 5u af en het is al vrij licht.   Hoewel we dus vrij vroeg vertrekken brand de zon al snel op onze huid.  In onze bidons is thee dat we deze morgen met het rivierwater gezet hebben.   Dat is het enige wat we voor de ganse dag hebben en dat verontrust ons een beetje.  Normaal zouden we vandaag wel een paar dorpen moeten passeren, maar als die zoals Mirador zijn dan hebben we daar ook niet veel aan.   Maar plots na 8km rijden zijn er plots (zo uit het niets) 3 rudimentaire winkelkraampjes (? waarschijnlijk voor de zeldzame camions, bussen en auto's die in die hitte toch ook wel iets te drinken willen...)    We kopen mango's én Cola (=wat een feest !)   Zo gaat deze weg in deze canyon dan verder, moeizaam maar mooi.   Het gaat nog altijd licht naar omhoog.  Elke dag stijgen we +/-500 à 700m maar daar merk je niet zoveel van.   Dat is niets in vergelijking met de beklimmingen die we in Equador deden.  Het is hier (tot nu toe) heel progressief.   Dat is toch al goed.   Af en toe zijn er eens een paar haarspeldenbochten, waardoor je plots 250m hoger komt, maar daarna gaat het dan weer bergaf.     Een koppel op motto haalt ons in.  Het zijn Zwitsers die een wereldreis maken en ze hebben deze weg met de motto geriskeerd en hoewel ze het ook heel mooi vinden klagen ze ook over de slechte toestand van de weg en vragen aan ons of we weten hoelang die nog duurt én ze klagen ook dat ze zowat aan het koken zijn in hun pak.     We komen aan in een dorp en men zou er kunnen eten !  Enzo is in de wolken (hij zit er vandaag al evenzeer door) en hij zegt te dromen van een lekkere koude pint die hij naar hij zegt verdient zou hebben.   Het (enige) restaurant moet een pint gaan wisselen waar ze er wel koude hebben en hoewel er vanalles op het menu afgedrukt staat is het enige dat we kunnen krijgen 'pollo' (voor de verandering).  Die goedkope menu's (bestaande uit soep en dan een plat (=meestal pollo) voor 3 sols (=minder dan 1 euro) zijn wel goed voor ons budget, maar ik ben het nu toch een beetje beu-gegeten, maar als er niets anders is natuurlijk...  Enzo heeft weer nieuwe moed.   Ik denk dat we nog zo'n 15km moeten doen om een groter dorp te bereiken.   Rond 16u ziet Enzo het weer niet meer zitten (voor hem is dit soort weg echt heel vermoeiend en hij zegt dat als er nog zo'n wegen zijn hij wel een bus wil nemen).   Hij wil stoppen en kamperen, maar ik weet zeker dat het dorp op de kaart vermeld niet meer ver.  Hij gelooft er niets van (want soms vermeld de kaart al wel eens iets anders dan er in werkelijkheid is) en hij zegt dat we het dorp vandaag niet meer kunnen bereiken.   Ik rij toch door,  en hij is een beetje slechtgezind (zovizo omdat hij zich niet zo goed voelt, maar ook omdat ik koppig doorrijd), maar mijn intuitie wordt beloond en een 10tal minuten later zien we een vrij groot dorp met wel liefst 3 hostals.  We nemen het goedkoopste (20sols (=nog geen 5euro) voor 2) en dan is hij uiteindelijk zeer dankbaar.   Een douche !  De douche is welliswaar weer een koude douche, maar uiteindelijk geraak je daar wel aan gewend.   Zeker als het in de dag zeer warm geweest is dan is dat eigenlijk wel verfrissend.   Alles hangt uiteraard van de prijs af.   Aqua caliente = niet onder de 35sols... (dat nemen we alleen als het iets kouder is=in de bergen + als we kleren moeten wassen)...  maar in sommige dorpen heb je soms maar 1 (goedkoop) hostal (met enkel koude douche)...

(19/11/07)      Chuquicara -> Mirador     (34km)

(Enzo)

Delivrance !
J’ai vraiment eu l’impression d’être plongé dans le décor de ce film… en dix fois plus impressionnant. Nous suivons le Rio Santa dont le débit n’est parfois pas plus impressionnant que la Lesse en crue pour parfois se transformer en véritable Karsher.
Ici, j’imagine mieux ce que Reynolds et Cie ont dû endurer car mis à part la voie d’eau, aucune issue ne permet de s’échapper du canyon (Heu… oui je sais, ce n’était qu’un film). Nous remontons donc le long du Rio Santa (nous on a malgré tout un chemin) en direction d’Huaraz que nous n’atteindrons jamais dans les délais prévus au vu de la piste qui nous est proposée.

Sous un joli 46 °C (encore un nouveau record) nous évoluons à une moyenne horaire de 7km. On pensait avoir tout vu au niveau pistes en Equateur, mais ici c’est le summum. Rien que des pierres (pas des cailloux) et de la poussière. C’est bien mélangé, de façon tout à fait aléatoire, histoire de ne pas pouvoir effectuer plus de 10 mètres sans rencontrer une énorme pierre qui, je vous le jure, n’a vraiment rien à faire là. Le pire c’est que rien n’est tassé. Au vu du camion que nous voyons passer toutes les heures (on se demande si ce n’est pas toujours le même) vous pouvez aisément imaginer à quel point la piste est meuble et à quel point je joue à l’équilibriste chaque coup de pédale donné.

Enfin je comprends. Le chemin que nous suivons n’est rien d’autre qu’une route minière (donc aucune raison d’y construire une piste cyclable). Je dirai même ancienne route minière vu que sur plus de 40 km nous ne rencontrerons que deux mines de charbons encore exploitées et beaucoup de vestiges, trace d’une ancienne ruée vers l’or et autres minerais.

Enfin, là où ne l’attendions pas, une oasis s’étendant sur un peu plus d’un km. Une rizière ponctuée de quelques maisons et de quelques arbres fruitiers. Simplement parce que le canyon s’est élargi de quelques mètres mais surtout parce que les Péruviens sont des magiciens de l’irrigation.

Camping au bord de notre Rio Santa.
Petit bain glacé qui fait du bien sous ces chaleurs.
Bonne nuit les petits.

(Corinne)

Wanneer we ons 's morgens weer op de weg begeven weten we dus dat we +/-60km op deze slechte stenenweg voor ons hebben.  Voor Enzo valt dit nogal zwaar.  Hij zegt dat hij met de bagage zijn evenwicht niet kan houden en dat we eigenlijk ook geen echte mountainbike-fietsen hebben.   Het is ook onwaarschijnlijk warm (+-/46graden!) en hij kan daar niet goed tegen en zegt dat zijn hoofd draait enz...  Buiten al het stof dat deze stenenweg meebrengt (=dat vindt ik niet zo leuk) vindt in het al bij al wel redelijk plezant om te proberen het evenwicht te houden en daarbij een bepaalde snelheid te behouden (maar misschien is dat, zoals Enzo zegt, niet zo goed voor de fiets?)  De stenen petsen soms meters ver weg onder onze banden dat ik soms denk dat ik nu wel een platte band heb, maar onze Marathon-banden zijn echt zeer resistent (=zijn daar ook voor gereputeerd).   Hoewel het dus vrij moeilijkzaam gaat loont deze weg zeker de moeite.   We doorkruisen de 'Canyon del Pato', welke bestaat uit canyons, bergen, rotsen, kliefen, spleten waar de rivier met sterke stroming doorloopt.  Het is irreel mooi en ik heb zeker geen spijt dat we deze weg genomen hebben (hoewel het op sommige plaatsen wel een beetje gevaarlijk is zonder enige beschuttingsberm).  Het is zeer anders dan wat we in Equador gezien hebben.  Ik voel me net in de Grand-Canyon (hoewel ik er nog nooit geweest ben en ik eigenlijk niet écht weet hoe het daar is), maar deze canyons trotseren mijn verbeelding.  De bergen en rotsen zijn overwegend rood, met bruin en zwart.  Soms lijken ze nacré.  Spijtig dat we zoveel naar de grond moeten kijken (om de grootste stenen tijdens het rijden te vermijden) en we dan minder tijd hebben om het landschap te aanschouwen, maar je 'voelt' het wel helemaal rond je.   En als ik even ophoud met fietsen en stilstaand een berg bekijk dan lijkt die wel te 'bewegen'... Lijkt misschien een beetje raar en het is ook een optisch effect, maar het is alsof m'n ogen moeite hebben met het dieptezicht, door de grootsheid ervan. (ik weet niet of andere mensen dat ook hebben?)    Er zijn ook vele (kool- en andere?)mijnen, waar we mijnwerkers zien.  Maar er zijn ook vele (goud- en zilver)mijnen waar niemand nog werkt (leeggeplunderd?).  

Door de hitte drinken we veel en uiteraard is op deze weg geen enkel winkeltje... We passeren een dorpje Mirador (waar we dachten te eten) maar daar is geen levende ziel te bespeuren (=lijkt wel verlaten).  We rijden dus verder.   Enzo is op.  Hij kan niet meer en hoewel hij het ook heel mooi vindt ziet hij het ergens niet meer zitten.  We hebben nog maar 28km gedaan vandaag en zullen zodoende (nog meer) achterstand op de planning hebben...  We stoppen effen in de (zeer zeldzame) schaduw van een aantal (al even zeldzame) bomen.   Bizar dat hier in deze droge rotsen-woestijn plots wat bomen staan (ik denk dat buiten hagedissen en paar soorten vogels en cactussen hier niet zoveel van organismen leeft). 

Als bij wonder is een 10-tal meter verder een waterval !   Deze komt echt als een geschenk uit de lucht gevallen.  We gaan er met schoenen en al in staan en wassen al het stof van ons.  Wat een verfrissing ! We vullen ook al onze bidons want kunnen het water nadien koken (voor thee of koffie of pasta).   Hoewel dit watervalletje ons veel deugd deed ziet Enzo het toch niet zitten om nog lang op deze weg door te rijden en beginnen we een plaatje om te kamperen te zoeken, wat niet zo evident is want rechts zijn alleen maar rotsen en links alleen maar kliefen van een 20tal meter diep waarin de rivier kolt.  Uiteindelijk vinden we toch een open ruimte naast de rivier (maar ook niet te dicht, zodat we niet onderspoeld zouden worden indien het in de nacht plots hard zou beginnen regenen).   Er is er zeer veel wind en we hebben wat moeite om de tent op te slaan + de grond lijkt wel cement en we kunnen de pieken van de tent er maar met moeite met behulp van een steen inslaan.   We zijn wel weer goed verstopt en na een tijd neemt ook de wind af en we genieten (nu in alle rust) van het berglandshap.  Het heeft zeker iets om zo tussen deze bergen te overnachten.  We hadden wel niet voorzien om 2keer na mekaar te kamperen en hebben geen koffie of ontbijt voor de volgend ochtend.   Zovizo eten we als we kamperen 's avonds meestal pasta, maar nu zal het dus ook pasta (met suiker) 's morgens worden (=dat is wel goede energie om te fietsen), maar Enzo vindt dat niet te vreten met suiker.  Ik wel want ons moeder maakte vroeger ook soms macaroni met (weliswaar candij-)suiker (als dessert) klaar en dus doet mij dat aan mijn kindertijd denken.   We merken ook dat ons reservoir van 600ml benzine er toch nogal snel doorgaat.   Na 2-3 dagen intensief gebruik is die al bijna leeg. (Ik heb 's avonds graag mijn warm theetje voor het slapengaan en Enzo moet 's morgens zijn koffie hebben... Dan gaat het verbruik wel rap...)   Maar dat is niet genoeg voor Patagonie waar we soms wel langer na mekaar zullen (moeten) kamperen (omdat er gewoon niets is).   We mogen in Huaraz niet vergeten een extra reservoir te kopen.