Cyclocosmos

(25/11/07)  Pachacoto - Park Huascaran  (23km)

(Enzo)

Après quelques kilomètres, première surprise, nous nous retrouvons à l’entrée du parc national de Huascaran que nous avions pourtant décidé de ne pas visiter par manque de temps. Après un petit paraphe sur le registre d’entrée et quelques explications pour nous prévenir que le chemin va nous mener à près de 5000 m, nous voici à l’entrée du paradis.

Nous avons le souffle coupé, non pas par le manque d’oxygène – ça c’est fait depuis longtemps – mais par l’immensité de ce plateau andin. Nous suivons toujours le Rio Santa qui n’est maintenant plus large que de quelques mètres pour tout doucement nous rapprocher de sa source.

 

Déjà les premières neiges éternelles nous éblouissent. Avec un minimum d’effort nous pourrions les toucher de la main (ce n’est bien sûr qu’une impression). Et enfin, nous pouvons apercevoir les premières fleurs géantes dont nous avons tant entendu parler. Phalliques, féeriques, nous avons l’impression d’être observés par des géants. (Observez sur la photo leurs tailles par rapport à celles des vaches).

  

Afin de lui dire adieu, nous campons ce soir près du Rio Santa... enfin, ce qu’il en reste.
Et à nouveau, ces couleurs de couché de soleil envoutantes que je ne manque pas de mitrailler.

 

 

(Corinne)

De volgende morgen is de hoofdpijn en de stijve nek terug... Zou het dan toch de altitude zijn?  Opnieuw een perdolan= opnieuw beter.   We zetten onze tocht (opnieuw op stenenweg) verder en al snel komen we aan een ingang van het Huascaran-Park.    

 

Dat is een zéér groot park en de meeste toeristen gaan met gidsen via Huaraz hierin trekken, maar we wisten niet dat het park zich zo ver tot hier uitstrekte.   We moeten zelfs niets betalen.  Het lijkt wel een ingang waar niet veel passage is.    Het is zeer mooi in het park.  We zien meer en meer met sneeuw bedekte bergtoppen (bijna zo dicht dat we er bijna op willen gaan klimmen) met open vlakten met meren.  We gaan altijd hoger en hoger (we zijn al over de 4000m) en hoewel het decor adembenemend is, is ook het zuurstof-gebrek 'adem-benemend' en eens over de 3500m vindt ik de fysieke inspanning van het fietsen (op slechte weg bergop) bijzonder moeilijk.   Om de 2-3km moet ik effen stoppen.   Ook Enzo vindt het zwaar.   De wachter aan de ingang zei dat de weg die we namen tot over de 5000m ging.  

 

Om 16u zijn we beiden doodop en ook al hebben we ons eindpunt voor vandaag belange niet bereikt, besluiten we in het park (op +/- 4200m) te kamperen.  Ik heb geen moed meer om nog hoger te gaan vandaag, want de hoofdpijn is er weer terug.   Het is er wel zeer koud.   Na het zetten van de tent wil ik de tent niet meer uit...  hoewel Enzo me verteld dat de hemel vol met mooie kleuren is.   Heel effen waag ik me terug uit de tent om te aanschouwen, maar kruip al snel terug de tent in die ondertussen (door eigen lichaamswarmte) is opgewarmt tot wel 12graden (wat al wat aangenamer is om te slapen).   (Ik slaap meestal wel redelijk goed in de tent (heb er heel levendige dromen, misschien omdat je in open-lucht bent?) en ik vind het heerlijk om in de aangenaame zijden binnenzak te kruipen, en dan in de lichte, luchtige en tegelijkertijd warme donsslaapzak te kruipen.  Hoewel de slaapzak wel warm is trek ik vandaag op deze temperatuur toch weer het termisch ondergoed met extra dikke sokken en muts (voor m'n hoofd) aan.   Maar tijdens de nacht krijg ik het dan meestal veel te warm en trek ik alles zeer uit.   Nogthan wanneer we de volgende morgen wakker worden is de tent helemaal wit van bevroren condens en is het water in onze bidons helemaal bevroren.  Het heeft deze nacht dus goed gevroren...           

 

(24/11/07)      Huaraz - Pachacoto    (48km)

(Enzo)

Nous continuons à monter et les grandes Ardennes (cela y ressemble un peu) se transforment peu à peu en landes écossaises... tout change très vite ici..
Tout devait rouler aujourd’hui, mais l’altitude commence peu à peu a donner mal à la tête à Corinne. Nous effectuons donc quelques haltes nécessaires, le temps pour moi de photographier ces arbres bizarres qui poussent au milieu de plantes ressemblant à des cactus palmés (avec le fil électrique en prime). Le temps également de réparer la deuxième crevaison de Corinne de la journée... heu la première rustine (matériel made in Quito) n’avait pas tenu.

Soudain, là où nous ne l'attendions pas, les premiers vestiges d'une pyramide. Pas de quoi s’extasier, juste un peu de mystère au vu de l'orage qui se prépare en arrière plan.

La végétation se fait rare et l’oxygène aussi. Déjà en Equateur, c’était passé les 3500 m que nous nous étions demandé pourquoi dieu n’avait pas crée l`homme avec un troisième poumon. Probablement n’avait-il pas pensé qu’un jour celui-ci fumerait !!!

Il fait froid, petit à petit le soleil se couche et, en plantant la tente, je me rends compte qu’il faut que fasse rapidement une série de photos car la lumière jaunâtre qui nous englobe risque de rapidement disparaître de nos mémoires.

Embaumant !!

 

(Corinne)

We hebben (traditie-getrouw na een 5 of 6 tal dagen fietsen) een verlofdagje in Huaraz genomen.   Die verlofdagen vliegen altijd voor je het weet voorbij.   Eten, drinken, inkopen (voor de camping) doen, internet, wat rusten, (ik wat studeren),... en de dag is al voorbij... Altijd iets moeilijker om terug te beginnen, maar deze keer is het voor mij extra moeilijk omdat ik met een stijve nek opsta.   Heb dat normaal nooit en weet niet hoe ik daaraan kom (verkeerde positie bij het studeren? verkeerd geslapen?)   Soit, het begint niet goed voor mij vandaag.   We vertrekken ook weer veel te laat (10 à 11u : de meeste cyclos zitten om 7u al op de fiets...)   Er is (weeral) een soort van processie-parade (of hoe moet ik het noemen) dat het stadje animeerd.  (Constant zijn hier wel dergelijke feesten en parades en fanfares enz...)   We banen ons dus een weg (te voet) tussen de toeschouwers-menigte, en beslissen dan om een zijstraat te nemen, waar de jongeren hun pasjes inoefenen.   We zijn nog niet helemaal uit Huaraz of ik heb een platte band... (ik had het vorige keer nog over onze super-robuste-marathon-banden en nu in een stad 'fwieeet'....)    Enzo repareerd de band met plakkers die we in Quito gekocht hadden (=we zijn heel goed geequipeerd vertrokken, maar reparatie-plakkers waren we (komisch genoeg) 'vergeten'...)   Hij vloekt tijdens de reparatie, want de plakkers zouden niet deugen...  Soit, na een half-uurtje (in Belgie neemt hem dat niet meer dan 10minuten) vertrekken we weer.  

 

Het is weer heel warm en het gaat weer progressief naar omhoog + mijn stijve nek begint me parten te spelen (ik kan mijn hoofd langs geen enkele kant draaien) + na een 10tal kms heb ik opnieuw een platte band (die plakkers deugden dus echt niet)... =Alle ingredienten om het mij op mijn zenuwen te doen werken...   Nieuwe reparatie en reeds 13u30, met nog maar 10km op de teller...  We vertrekken weer verder.   Hoe meer we stijgen, hoe meer de stijve nek zich in een barstende hoofdpijn uitspreid... (=schouder, nek, achter- en voorhoofd : ik heb precies een hersenschudding = kan niet meer tegen het felle licht, noch tegen het geclaxoneer van de passerende voertuigen (die toch altijd systematisch LUID claxoneren,...)   Ik stop mijn fiets en zet mij neer.  Ik kan en wil niet meer verder en wil stande-pede gaan slapen... (maar dat kan natuurlijk niet zomaar...) maar ik heb het gevoel dat mijn hoofd gaat ontploffen en trek me van niets nog aan.   Zou het de altitude zijn?  Enzo raad mij aan om te eten en te drinken... Het helpt een beetje maar niet echt veel...  Voorbijgangers bekijken me nogal bezorgd, met mijn hoofd zo in mijn handen.   Ik weet echt niet hoe van die hoofdpijn af te geraken en neem dan toch maar een Perdolan.  (=Daar zit geen aspirine in, want je kan maar beter geen aspirine in altitude-hoogte nemen !  Zou alles alleen maar erger maken !)   Mits ik bijna nooit geen medicijnen consumeer heeft dat pilletje al snel een wonderlijk effect :  de hoofdpijn én zelfs de stijve nek is helemaal voorbij, zodat ik weer 'normaal' kan fietsen en de we de weg kunnen bereiken die we voor vandaag voor ogen hadden om te kunnen kamperen, namelijk iets verder dan Pachacoto.  Op de weg passeren we een soort van piramide.   Wel bizar die pyramiden in centaal- en zuid-amerika.  Zouden ze hier dezelfde kennis als de egyptenaren gehad hebben?  Of zijn de egyptenaren tot hier gekomen? 

 

In Huaraz hadden we nog gevraagd hoe ver Pachacoto was, en keer op keer als je hier dergelijke vraag steld antwoorden ze je ofwel 'hoeveelheid tijd je erover zult doen¡ (bvb 'Je zal er 4u over doen') ofwel als ze dan toch in kms antwoorden dan is dat steevas verkeerd.  In Huaraz hadden ze ons gezegd dat het 80kms naar Pachacoto was, maar na 45km waren we al in Pachacoto.    Het ziet er hier als in Schotland uit.   Mooie locatie om te kamperen.