Cyclocosmos

(04/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (94kms)  (1)

(Enzo)

J'oubliais d'en parler, mais cela fait déjà quelques semaines que ma boussole s'est déréglée. Enfin, c'est ce que je pensais car comme un abruti, j'avais oublié que dans l'hémisphère sud, le soleil n'est jamais au sud. Il m'a fallu longtemps pour m'en apercevoir car nous progressons lentement et étant partis de l'Equateur qui est toujours dans l'hémisphère Nord (vu l'axe de rotation de la terre incliné par rapport au soleil) nous n'avons passé l'axe" que bien plus bas, au nord du Pérou sans doute (quelqu'un peut m'apporter des précisions?)

Tout cela pour vous dire que, vu que nous évoluons vers le sud, la lumière est enfin beaucoup plus agréable. Tiens, peut-être que je vais me remettre à un peu plus jouer avec mon Canon.

Faut pas écouter tout ce que les gens raconte !

A piedra del Aguila, un gros et joyeux bonhomme à qui nous avions demandé quelle était la distance que nous devions encore parcourir pour trouver un autre point ravito (une station service ou un kiosque par exemple) nous avait répondu 95 km.

Sa réponse avait le mérite d'être précise, mais ce soir, après 95 km de Pampa patagonienne, nous avons aperçu une petite maison dont les occupant nous ont signalé le prochain point à... 60 km. Bref, on a plus beaucoup d'eau et juste de quoi se cuisiner deux petites rations de pastas et surtout plus beaucoup d'énergie pour avancer. Heureusement, pour camper, nous avons rapidement trouvé un trou dans la clôture patagonienne afin de nous installer au bord du lac formé par le Rio Limay. Tantôt rivière, tantôt lac, le Rio Limay nous rappelle combien le contact avec l'eau est agréable. Ce soir, ce sera bain de pieds dans une eau si claire que même à plus de deux mètres de profondeur nous pouvons en apercevoir le fond.

(Corinne)

In de super-mercado van Piedra del Aguila hebben we gevraagd of er nog een dorpje of winkeltje op de weg naar Bariloche is (om eten en drinken te kopen), en ze vertelden ons daar dat er een benzinestation op 90kms zou zijn... We dachten, we kunnen het maar beter vragen, want we zijn uiteindelijk toch in Patagonië waar de afstanden tot een volgend alimentatiepunt wel zeer groot kunnen zijn...  Echter, na 90-91-92...kms (met stijlere en stijlere bergoppen) : geen benzinestation... niets...  enkel 2 huisjes (=de eerste huisjes die we vandaag zien...)   Gelukkig staat er iemand buiten en die zegt ons dat er nog minstens in geen 65 kms iets te vinden is...   De wind is ondertussen ook helemaal gekeerd en weer 'frontaal' (in your face) !   We zijn doodmoe, hebben enkel nog wat pasta en droog brood en een beetje water...  pfff, dat slaat tegen... In het vervolg niet meer naar de mensen luisteren (in Peru en Bolivie waren ze ook altijd verkeerd wanneer we bvb het resterende aantal kms vroegen) en op eigen intuïtie voortgaan en altijd minstens voor 2 dagen eten en drinken voorzien !   Ondanks deze tegenslag en de gekeerde wind en het vele geklim van vandaag is er wel een ander positief punt, dat deze moeilijkheden wat verzacht, en dat is dat het decor vandaag reeds veel mooier was, met een grote rivier (dat reeds bijna op een heus meer lijkt).   Tot nu toe (van Neuquén) waren we op ruta 237, tot we deze grote 'rivier' over een grote brug oversteken en we opnieuw de ruta 40 volgen.   Hier konden we kiezen om ofwel terug effen naar boven te gaan richting San Martin de los Andes en de regio van de 7 meren (waar ik wel zin in had), maar dat zou opnieuw een 300tal kms extra zijn om daarna richting Bariloche te gaan, dus gaan we rechtsreeks richting Bariloche (=we zullen nadien nog wel meren genoeg zien) en de keuze is zeker niet onaangenaam.   Enkele kms na het 'slechte' nieuws (van de extra 65kms om iets te eten en te drinken te vinden), rijden we weer langs de grote rivier.   Ook deze is helemaal omheind (=zelfs de rivieren zijn 'propriedad privada'?), maar deze keer kruipen we er wél overheen (op een plaats waar deze neergevallen is) en kamperen vlak bij het meer.   Het water is zeer blauw, helder en puur (=de ondergrond is voornamelijk stenen en weinig zand).  Ik heb onwaarschijnlijk veel zin om mij erin te baden.   Het blijft uiteindelijk bij (bijna een uur lang) pootje-baden en ons wassen, maar het is heerlijk verfrissend.   Desondanks ons karige avondmaal voor vanavond, genieten we van het geluid van de golven (die door de hevige wind in de rivier gemaakt worden) en ons het gevoel geven dat we aan de kust zijn en ons zachtjes in slaap sussen.  

(05/03/08) Piedras del Aguila - Bariloche  (111kms)  (2)

(Enzo)

Ce matin, nous nous sommes répartis ce qui nous restait d'eau potable (pas le courage hier soir de faire bouillir de l'eau) et la petite ration de biscuits afin de tenir le coup 65 km jusqu'à la station service salvatrice. Un peu sous-alimenté et déshydraté, je vais payer cher cette journée alternant côtes et descentes avec un furieux vent de face (et oui, il a encore tourné).

Après 20 km seulement, je ressens d'immenses douleurs dans le genou gauche. Corinne file devant moi, je ne pédale plus qu'avec une seule patte. 20 km plus loin, ce sont les muscles - ceux situés autour du genoux- qui rendent l'âme. Je terminerai les 70 derniers km en les torturants jusqu'à ce que ceux-ci me fassent comprendre que le corps a ces limites (celles que le petit cerveau d'Enzo pensait ne pas avoir). Ce soir, ce sera donc massage.

Un gars du camping me refile un truc à l'Arnica. Je m'en frictionne un peu le genou pour lui faire plaisir... on verra bien demain !

(Corinne)

Net zoals het avondmaal gisterenavond, is deze morgen ook het ontbijt vrij karig.  We hadden nog net 2 Quick-soepjes en nog wat 'droog' brood... bon, niets aan te doen.  (wanneer het hier desolaat is, dan is het ook wel echt desolaat...)   Ook weer zeer sterke tegenwind vandaag (de ganse dag lang) en veel geklim vandaag.   Gelukkig maakt ook vandaag het decor weer alles goed.  We blijven de ganse tijd langs de grote mooie rivier rijden. 

En de 'beloofde' benzinepomp is niet op 65kms, maar reeds nà 40 kms !  Frisdrank, Broodjes !  Koekjes !  Energie !  Hmmmmm !   Het is hier een erg mooie streek, met die rivier die uit het Nahuel Huapi-meer (aan Bariloche) voortvloeit.   Hier zou ik een eigendommetje niet onaangenaam vinden...  (maar alles lijkt hier ook weer reeds behoorlijk geprivatiseerd, met ook hier overal omheiningen...  en wij die een gedacht van Patagonië hadden, met grote avontuurlijke ruimten...aan dergelijke omheinigen hadden we nooit gedacht... )    Na 111 kms pas komen we 'eindelijk' in Bariloche aan =goede prestatie, na een ganse dag tegen de krachtige wind te hebben gevochten (=echt zeer vermoeiend...)   Deze keer heeft Enzo er spierpijn van.    Het is wel mooi : zeer groot meer omringt door bergen met sparren op (wat voor Argentijnen 'exotisch' is omdat hier nergens anders sparren zijn, maar wij sparren natuurlijk wel gewend zijn), maar misschien hadden we er meer van verwacht (we vonden hetgeen we tijdens de dag gezien hadden, op de weg naar hier, uiteindelijk mooier) én we vinden Bariloche een echte 'snob'-stad. 

(03/03/08) Picun Leufu - Piedras del Aguila  (103kms)  (2)

(Enzo)

Quelle tristesse !

Comme je le disais hier, toute la Patagonie (la partie traversée jusqu'à présent) est complètement clôturée et ce n'est pas pour garder le bétail, ou alors celui-ci est bien caché. Je pense plutôt que la Patagonie s'est vendue à quelques célébrités ou autres fortunes et ce probablement pour une bouchée de pain vu l'immensité des propriétés. C'est bien simple, lorsque nous passons devant un « portail » bien verrouillé, c'est avec le télé que j'ai parfois la chance d'apercevoir le « ranch » ou la villa qui les protège. C'est d'autant plus frustrant que le paysage aride se morphe peu à peu pour faire place à une splendide palette évoluant d'un dégradé de jaunes vers des verts et des bleus éclatants. Palette que l'on peut regarder, mais pas toucher !!! Chaque rivière, chaque point d'eau, aussi petits soient-ils, sont toujours quelques mètres au-delà de cette frontière barbelée. Impossible de s'arrêter pour un peu se rafraîchir, pour simplement « faire trempette », à moins de servir d'une pince coupante (j'y songe de plus en plus).

Bon, je reste positif en me disant que cela changera peut-être un peu plus loin et qu'en attendant, cela nous force à progresser d'une dizaine de kilomètres chaque soir en quête d'un petit trous dans cette immense cage.

Si vous voulez faire fortune, venez vous installer ici pour vendre du barbelé... à moins que ce ne soit déjà trop tard.

(Corinne)

Idem als gisteren : windje in de rug, behoorlijk warm (maar niet zo ondraaglijk dan in de woestijn in het noorden), lange rechte lijnen, lange bergops en bergafs,...  De kilometers vliegen erdoor met die langere afstanden :  vlak voor aankomst in Mendoza hadden we er 6000 !  (maar hebben vergeten de foto te posten).

Vlak voor Piedra del Aguila is het stijl bergop... Vanaf hier zullen we dichter bij de Andes komen en zal het weer betrekkelijk 'heuvelig' worden.   Na inkopen in de kleine super-mercado van het aangename dorpje Piedra del Aguila (Aguila betekend arend en het dorpje is omgeven met (zeer kleine) rode canyons) willen we kamperen, maar ook vandaag weer zijn er overal omheiningen... Vele grondbezitters in Patagonië, maar het nut van omheiningen, rond woestijnachtig vlaktes met enkel wat droge struiken, is begrijpen we niet goed.   We denken er bijna aan om over een omheining te kruipen (=wat misschien niet zo'n goed idee zou geweest zijn, want de volgende dag zien we dat in sommige grote eigendommen soms een aantal kanjers van stieren rondlopen...)  

Uiteindelijk is een zijweg en iets verder daarin is geen omheining meer !   We hebben zelfs een zeer mooi zicht op groene heuvels...     

(02/03/08) Neuquén - Picun Leufu (140kms)  (1)

(Enzo)

Patagonie nous voilà !

Oups, on se rend vite compte que de s'être rapproché de la Patagonie en prenant le bus jusqu'à Neuquen n'était pas une bonne idée car nous voici déporté à plus de 400 km à l'Est de Bariloché.

Nous rentrons donc en Patagonie par le centre-nord pour découvrir d'emblée de grandes étendues parsemées d'une végétation... sèche ! Pas de panique, nous sommes encore loin de la Cordière et de ses glaciers qui nous y attendent (hé, fondez pas hein les gars !).

Pour l'instant c'est rebelote, de longues lignes droites avec... le vent dans le dos !

Après cette longue journée passée à observer quatre types de buissons, nous arrivons enfin à notre premier point d'eau. Un joli lac que nous longeons mais que nous ne pourrons jamais approcher car la Patagonie est complètement clôturée. On a vraiment l'impression que pour pouvoir s'aventurer au-delà des 20 m de Patagonie « libre » de part et d'autre de la route, il faut s'appeler Sylvester Stalone ou Florent Pagni.

C'est très décevant. Nous sommes obligés de planter la petite dans une espèce de terrain vague entouré de talus de sable et de graviers. Fait chier !

(Corinne)

We nemen de nachtbus die pas na 21u vertrekt.   We kunnen dus nog maar een kleine 45 minuten naar buiten kijken (=vele bebouwde akkers, hoge bomen, meer groen,...)  en daarna is het donker (= misschien beter, want dan kunnen we achteraf niet treuren om hetgeen we zouden gemist hebben).   Een bus nemen, betekent uiteraard bepaalde zaken missen (ook al zijn de kms soms lang en eentonig), maar nu hebben we nog maar een kleine maand voor ons (=we moeten stilletjesaan reeds beginnen denken aan naar huis gaan en, ja, terug beginnen werken...).   We komen 's morgens zeer vroeg in de morgen aan.   Het is ('s morgens althans) een beetje frisjes (=dit hadden we reeds lang niet meer gevoeld) en trekken een extra trui aan.  We hebben een kleine 9u met de bus gereisd (Enzo denkt +/- 800kms), maar zijn meer oost-waards gegaan.   Het is zeker nog 4 dagen om naar Bariloche (=terug langs de Andes) te geraken.   Van Tunuyan hadden we er misschien 10 dagen over gedaan om tot Bariloche te geraken, dus hebben we slechts een 5-6tal dagen gewonnen.   We rijden bijna 50 kms om uit de grote agglomeratie van Neuquén te geraken, daarna zijn het weer lange rechte lijnen, lange bergops en lange bergafs, droog en isolaat en in de dag toch nog zeer warm, maar deze keer wel met 'wind in de rug' ! (vandaar dat we vandaag dan ook zonder weinig problemen, noch vermoeidheid 140 kms gedaan hebben).    Ook hier zouden veel dinosaurieërs geweest zijn, want we zien meerdere affiches (voor musea en circuits mbt dinosaurieërs).  Echter, kilometers lang geen winkeltje en geen mens te zien.    Uiteindelijk toch een klein dorpje, echter sieste-uur en alles is dicht.   Iets verder is een grote affiche dat aangeeft dat we Patagonië betreden.  We kamperen iets verder, na toch wel wat zoeken, want hier zijn 'overal' omheiningen (=Propriedad privada)...