Cyclocosmos

(04/01/08) Puente Perez - La Paz (115 km)

(Enzo)

Une petite grimpette pour bien commencer la journée, puis retour à l'altiplano et ses orages. La foudre vient de tomber très prêt et le seau d'eau devenant habituel va bientôt se déverser sur nous. Je m'arrête devant une petite maison au bord du lac pour demander à un Bolivien (60 ans) si l'on peut s'abriter sous la gouttière de son toit. Non seulement il accepte avec un grand sourire, mais insiste même pour que l'on rentre chez lui.
Chez lui, c'est en fait sa chambre. Une autre pièce y est attenante, mais il préfère nous recevoir dans sa chambre. Tout de suite, il dit qu'il est très content de nous accueillir car il se sent très seul. Seul mais pas trop ! Après quelques minutes, sa femme apparaît. Il lui fait un geste sec de la tête et elle s'éclipse aussitôt sans broncher. Il veut nous montrer tous ses biens en commençant par sa carte d'identité pour terminer par son plus grand trésor : un filet de pêche tout neuf provenant du Japon. Il est très fier. Notre bonhomme est un peu handicapé moteur et dans son exaltation, il perd presque son dentier qu'il rattrape au dernier moment avec beaucoup de gène.

Et voici sa femme qui réapparaît avec deux assiettes de soupe (c'était donc pour cela qu'il l'avait « renvoyée »). Je sens que Corinne n'a pas envie d'attraper une nouvelle turista, alors je lui dis qu'elle a déjà mangé et je me sacrifie pour ne pas l'offusquer. Pas mauvaise la soupe ! En plus je commençais à avoir faim.

La pluie se fait plus fine, il est presque temps de partir. Presque, car les voisins, curieux, arrivent pour nous saluer et un peu bavarder.

Incroyable, durant toute l'heure qu'aura duré notre halte, personne ne nous aura demandé combien coûtaient les vélos, personne n'aura soulevé la moindre question relative à l'argent. La Bolivie, le pays le plus pauvre de l'Amérique du sud après le Paraguay serait-il si différent des autres ? Nous espérons pouvoir le confirmer ces prochaines semaines, cela nous changerait du Pérou.

19h00, arrivée à La Paz, on vous en dira un peu plus demain...

(Corinne)

Mits we gisteren vroeg gestopt zijn hebben we nog een 115-tal kms te rijden om La Paz te bereiken.   Indien we La Paz nog vandaag willen bereiken beloofd dit dus een 'laaange' fietsdag te worden.   We beginnen (zoals we gisteren reeds gezien hadden) met een stijle klim van 8-9kms, daarna is het weer altiplano met bergopjes en berafjes (maar toch overwegend bergop, want La Paz ligt hoger dan het Titicaca-meer).   We rijden vandaag weer zeer lang langs een meer.  (Dit geeft duidelijk zijn grootte aan, want uiteindelijk hebben we maar langs één kant van het meer gereden en we rijden er nu al meerdere dagen langs.  Ik denk dat het wel een ganse week in beslag zou nemen indien je de volledige omtrek zou rondfietsen...)   Na een tijdje begint het weer te regenen en zelfs te onweren.  Mits Enzo niet graag in het onweer fietst vraagt hij aan de eerste de beste persoon die hij tegenkomt of we ergens kunnen schuilen.   De man in kwestie is zeer fier dat hij ons in zijn kleine huisje kan uitnodigen.   Zeer rudimentair (een kast en bed en 2 stoelen) en het ruikt er zeer muf.   Hij is overinthousiast en toont ons zijn 'bezittingen' (=2 visnetten en zijn identiteitskaart).   Hij 'beveelt' zijn vrouw om soep voor ons klaar te maken.  Zij mag het huisje niet in, maar heeft een eigen stek, dat meer op een stal dan op huisje lijkt.   Ik heb echt met haar te doen en vind dat de man haar niet goed behandeld.   Wanneer ze de soep komt brengen maakt hij een handbeweging dat ze niet verder toegelaten is en dat we weer naar haar stal moet gaan, wat ze gehoorzaamd.   Later komen de buren nieuwsgierig kijken, en ook daar vind ik de vrouw zeer onderdanig (alsof ze niet met ons mag spreken) en durft ze ons amper aankijken en verstopt ze zich onder haar doek.   In de steden zie je uiteraard wel ge-emancipeerde vrouwen, maar op het platteland worden ze (denk ik? hetgeen ik ervan zie?) door de man gedomineerd en zijn ze eerder onderdanig.   Ook valt het erg op dat mannen altijd alleen maar met Enzo spreken en mij kijken ze amper aan.   Ik vindt dergelijk 'macho-gedrag' soms wel vrij achterlijk.     Echter wanneer we op de fiets zijn dan vinden ze het soms wel 'geweldig' en hebben ze er wel meer respect voor dat ik een vrouw ben.     Wanneer de regen gestopt is zetten we onze tocht verder.  We kunnen maar beter niet te veel tijd verliezen, want moeten nog vele kms doen.      Wanneer we in de namiddag nog een kleine 30tal kms voor La Paz moeten doen is er plots een 'road-block'.   We hadden (van de Bolivianen van nieuwjaar en ook van andere toeristen die reeds Bolivië gedaan hadden) gehoord dat er meer en meer manifestaties en demonstraties en dergelijke 'road-blocks' in Bolivië gaande waren.   De weg is afgezet met stenen/rotsen en doornplanten (=equivalent voor prikkeldraad) en alle wagens en bussen moeten stoppen, want kunnen niet door.   Ons laten ze met onze fiets 'zonder problemen' door...   We zien vele mensen die verder te voet gaan.   Vele vragen ons of ze niet achterop (op de bagage) mogen, maar dat kunnen we niet maken, dat is te zwaar, zeker dat we zelf al een 90tal kms gereden hebben vandaag en er nog 25kms te gaan zijn en het nog steeds licht bergop gaat en dat de wind (in minder favorabele zin) gekeerd is.   Ik vind het erg dat die mensen met pak en zak te voet moeten gaan, maar ik kan er echt niet iemand extra achterop bijnemen...  Dergelijke road-blocks zullen we de komende weken in Bolivië nog tegenkomen en vele toeristen zitten daar ook in vast of kunnen soms niet naar een bepaalde bestemming vertrekken.   We hebben in La Paz van toeristen gehoord dat het er soms (een beetje) gewelddadig aan toe kon gaan en dat men stenen naar de bussen gooiden.   Indien er echt een manifestatie zou zijn, kan je er als toerist maar beter niet tussen gaan staan.   Met laatste krachten bereiken we uiteindelijk El Alto,  dat is een stad apart hoog boven La Paz zelf.   Het is er druk en chaotisch en het is een beetje de buitenwijk van La Paz (=vrij arm).   Hier is de hoogstad arm en moet je naar de laagstad om in de 'rijkere' buurten te gaan (=een beetje het omgekeerde dan in de meeste steden).   Ik twijfel echter om deze nacht toch niet hier door te brengen, want ik ben moe, maar normaalgezien zou het nu één grote afdaling moeten zijn om naar centum La Paz te gaan.   Wanneer komt die veelbelovende afdaling?   We blijven maar licht bergop gaan, met wind tegen, door het toch wel grote El Alto,  tot we een groot wit kruis tegenkomen en dan gaat het bergaf !    De mensen zeggen ons dat we de 'autostrade' moeten nemen om in het centrum te geraken,  echter op de autostrade zelf staat een bord 'Verboden voor fietsers', maar (zoals zovele verkeersreglementen die hier niet gerespecteerd worden) zeggen de agenten gewoon dat het wel mag.   Ok, langs de autostrade naar beneden.  Na 2 minuten houden we al halt, want plots, rechts van ons, onthuld zich het panorama van de stad !  

Wauw ! = Onwaarschijnlijk, zo'n grote stad (met buildings en al), helemaal omringt door bergketens en in de verte bergtoppen met eeuwige sneeuw.   Het (bekende) panorama is toch wel erg spectaculair.   Spijtig dat het (weeral) reeds laat in de avond is en dat de stad reeds in de schaduw ligt  (zie foto).  Dergelijk panorama moet des te mooier 's morgens zijn.    We dalen de 12tal kms op de autostrade af (=best wel een beetje gevaarlijk met de auto's die toch wel snel rijden).   Wanneer we ietwat in stad zijn vragen we naar het centrum (=Plaza de Heros) en telkens opnieuw is het antwoord 'mas abago, mas abago' (=nog meer naar beneden, nog meer naar beneden...)   Wanneer we het (laat ons zeggen 'toeristische') centrum bereiken is het reeds donker.   Dit is weer een ander spectakel, want nu zijn we helemaal diep in de vallei en nu zien we rond ons alle bergen en heuvels helemaal verlicht door de buitenwijken.   Helemaal rondom zijn tot zeer hoog overal lichtjes = echt zeer mooi.   Mits het centrum helemaal in een 'put' ligt is het wel bergop overal waar je naar toe wil gaan.  Zeer stijle straten met trapjes = niet echt practisch met de fiets (=ik denk dat er in La Paz niet veel fietsers zijn...) 

(03/01/08)   Copacabana - Puerto Perez (41km)

(Enzo)

On est parti tard ce matin (presque 12h00) non pas à cause d'une turista cette fois, mais bien à cause d'un virus. Une saleté de virus qui s'est mis sur la carte mémoire de mon numérique. J'ai donc passé en revue les cybers de Copacabana afin de trouver une machine qui acceptait de la faire monter. Un petit back-up de 2h00 sur ma clef USB et maintenant je croise les doigts pour que celle-ci puisse se rouvrir à La Paz sans quoi ce sera plus d'un mois de photos qui aura disparu.

Première journée de vélo en Bolivie et premier constat, la saison des pluies qui avait plus de trois semaines de retard est malheureusement arrivée. La pluie à 4000 m alt. C'est souvent de la grêle et après avoir passé en bac le détroit qui nous mène vers La Paz sous cette même grêle, nous n'avons pas eu le courage de continuer 20 km de plus comme on a l'habitude de le faire pour planter la tente. Donc ce soir, c'est « alojamiento ». C'est ainsi que se nomment les hôtels de fortune en Bolivie (3 EUR la chambre) et c'est plus que convenable.

Le seul petit hic, c'est que pour manger nous n'avons eu le choix qu'entre une aubette vendant une espèce de hamburger » et le « commedor » du village. Là, trois ou quatre femmes essayent de conserver un petit peu de nourriture au chaud en enveloppant leurs casseroles dans des couvertures. Soit quelques grains de maïs local et du chicharon (morceaux de porc frit et refrit dans une huile bien grasse). En soi ce n'était pas trop mauvais, mais les portions étaient tellement minuscules que nous avons ensuite ingurgité une excellente bouteille de Coca-Cola (le Coca pas la bouteille) pour avoir l'impression de ne pas dormir le ventre vide.

Je laisse Corinne passer devant, moi je ne prends pas de risque...

(Corinne)

We zijn 2 daagjes in Copacabana gebleven.   Het is een soort van klein strandje aan het meer (met pedalos en roeibootjes) en toch wel een vrij toeristische plek (met vele restaurants enz), maar niet alleen toeristisch voor de gringos, maar voor vele latijns-amerikanen (bolivianen zelf, peruvianen, argentijnen, brazilianen,...)   We hebben er een namiddag met een argentijns koppel van Buenos Aires gebabbeld (Paolo was ook een informaticus en hij verdiende 'maar' 1000 dollars/maand, maar hij zei dat dat voor Argentinië wel goed betaald was).  Verder vertelden ze ons ook dat Noord-Argentinië niet zo 'plat' is dan Enzo oorspronkelijk dacht, maar dat het er ook wel vrij 'heuvel- tot bergachtig' zou zijn...  In Copacabana kunnen de Bolivianen ook hun auto 'laten dopen'.   Dat is wel grappig.  De auto's zijn dan helemaal versierd met bloemen en om de 10 minuten kwam zo'n versierde auto het strandje opgereden.    Na 2 dagen rust (=uitgerust van nieuwjaar) beslissen we de volgende morgen weer te vertrekken (richting La Paz), maar die avond merkt Enzo dat zijn foto's van de kaart die in zijn apparaat steekt (=toch +/-180 fotos) 'verdwenen' zijn... Hij zal de volgende morgen naar de (verschillende) internetcafés moeten gaan om te zien wat er gebeurd is en deze hopelijk te kunnen recuperen.    De volgende dag vertrekken we dus maar laat (=weeral pas rond de middag), maar de foto's zijn (op één of andere manier) wel gerecupereerd (=backup op een usb-stick).   Dit zou door een virus gekomen zijn, en waarschijnlijk heeft hij zo meerdere PCs in Copacabana 'geinfecteerd' en ook op de usb-stick zou de virus nu zitten (vandaar dat we o.a. de foto van de grens Peru-Bolivie niet in het artikel gezet hebben (zoals we dat bij de overgang Equador-Peru gedaan hadden) want deze foto staat op de stick...  We zullen bij thuiskomst wel zien, hoe die foto's te recuperen..   Onze tocht begint weer met iets meer dan 10kms bergop, dat is een beetje vervelend na verlof, maar daarna zijn we weer vrij hoog en hebben we een mooi zicht over het grote meer.   We rijden de ganse namiddag in de hoogte langs het meer.   Boven in de bergen zijn vele groepjes van kinderen, alleen zonder volwassene bij hun, en ze vragen allemaal geld (=komen naar de fiets gelopen en steken hun handen uit en roepen 'regalame' (=geld om te eten) of nemen hun pet af en bieden die aan (om iets in te steken).  Soms gaan ze zelf op hun knieën zitten... Dat hadden we in Peru toch niet zo gezien.   We zijn een beetje geshokeerd, maar we zullen het hier in Bolivië nog vaak zien (=blijkt hier in de cultuur te zitten) en het is niet alleen tov gringo's, maar ook tov de (rijkere) bolivianen die met de auto langs komen.   Soms zien we een auto stoppen en dan lopen alle kinderen daar snel naartoe en krijgen ze iets (geld? eten?)...  Na een tijdje gaat het weer bergaf, want we gaan weer op niveau van het meer waar we een overzetboot moeten nemen  (zie foto).  Het begint ondertussen wel te regenen.   Op zo'n overzetboot kunnen +/- 2 tot 3 voertuigen.   Die overzetbootjes zijn ook bediend door weer zeer jonge knapen (tussen 6 en 16 jaar).   Wanneer we zelf op de overzetboot zijn begint het nog harder te regenen en tijdens de tocht (die toch wel een kleine 20minuten duurt) waait het zeer hard op het meer en beweegd het bootje bijna zoals op een zee.   We zijn hier nu niet meer in beweging, worden vrij nat en (met de wind) beginnen we het vrij koud te krijgen.   Het is 16u en we weten dat het aan de andere kant van het meer toch eerst weeral bergop zal gaan, dus beslissen we om de tocht voor de eerste dag na verlof nu al af te ronden (kwestie van niet noodeloos door de regen te rijden en nog meer koud te vatten).   Aan de andere kant van het meer is een klein dorpje met zeer weinig voorzieningen.   We vinden eerst geen slaapplaats, maar uiteindelijk is er toch één 'alojamiento' in het dorpje.   Indien enkele bewoners ons niet hadden aangewezen hadden we het zeker niet gevonden.   Alojamiento's in Bolivie zijn zeer 'bescheiden' slaapgelegenheden, met zeer sumier en rudimentair comfort.   Het kost wel maar 15bols (=1.5euro) / persoon.   Op dat vlak, en ook voor het eten (=amuerzo's (=menu met soep en plat) voor nog geen 1euro/persoon)  is Bolivië wel 'het' goedkoopste land van heel latijns-amerika.    In dit dorpje echter is geen restaurant (met amuerzo), enkel een 'comidor'... Dat is een grote zaal (=zeer koud en vochtig) waar enkele vrouwen zitten met een paar potten en pannen met een handdoek over om het voedsel dat ze hebben klaargemaakt enigzins warm te houden.    Iets verder in de hoek van de zaal staan de mannen in groep te drinken en ruikt het heel sterk naar bier...  Ik vind het voedsel dat de vrouwen gemaakt hebben er niet erg smakelijk uitzien.   Het is 'chicharon' (=een soort van gefrituurd spek, dat keer op keer ge-herfrituurd werd) met dikke maisvlokken.   Enzo neemt een portie, maar ik beslis om zelf iets in een winkeltje te gaan kopen.   Uiteindelijk vind ik in het dorp een soort van klein 'frietkotje', en neem dan 2kleine pakjes (boliviaanse) friet (voor 0.3eurocent).   Niet echt heel lekker, maar beter dan niets.   En verder eten we voor die dag Twix en Snickers en Cola (die we nog in Copacabana gekocht hadden =normaalgezien energie-snacks voor tijdens het fietsen), maar bij gebrek aan, eten we die nu al op...   Bolivië lijkt in de kleinere dorpjes toch wel iets 'primitiever' dan Peru...