Cyclocosmos

Si vous désirez revivre notre aventure au Pérou chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/12/07)     Puño - Juli     (84 km)

(Enzo )

Je suis malade, je suis tombé et j'ai perdu ma montre. Woinnn !!!

Décidément, le poisson cru ne me réussit pas. Hier sur le marché, j'ai mangé un « ceviche » (poisson cru mariné dans du jus de citron) mais probablement déjà trop tard dans la matinée. Dans l'article d'hier - pour ceux qui suivent - j'avais écrit «Un marché où il fait bon manger... heu... ».

Je commence donc la journée avec une turista bien accrochée. Quoi qu'il en soit, il faut pédaler et chaque kilomètre est une pénitence. Vu que je ne suis pas bien, j'en profite pour lancer un gros coup de gueule. Mare de ces connards de chauffeurs de bus et de minibus. Les routiers, eux, vous dépassent toujours avec beaucoup de précaution. Les e******* de chauffeurs de bus se contentent de klaxonner au dernier moment pour vous faire comprendre que si vous ne vous mettez pas rapidement dans le bas-côté, vous êtes mort. Depuis que nous avons quitté Cusco, les doigts d'honneur ne se compte plus.

Mais aujourd'hui ce fut trop tard. Je suis donc tombé, afin de ne pas me faire écraser, j'ai plié mon guidon et de par ce choc ma montre Polar (c'était un cadeau de Lora) s'est décrochée du guidon. Vu que je ne m'en suis aperçu que 10 km plus loin, je me suis tapé un petit 20 km aller-retour dans l'espoir de la retrouver... en vain. Finis les relevés d'altitude, de température et les calculs de dénivelés.

Je vous poste cette photo illustrant ce que l'on trouve dans chaque virage de ce tronçon Cusco - Puño. J'espère au moins que ces chauffeurs agonisent dans d'atroces souffrances.

Fin de journée, fin de coup de gueule.

 

(Corinne)

Desondanks de (niet te ernstige) turista van Enzo vandaag, trekken we vandaag verder richting grens Bolivia (omdat we voor nieuwjaar eventueel in Copacabana (=ook aan het titicaca-meer, maar aan Boliviaanse kant) willen zijn.)  De eerste 25kms rijden we langs het meer.  Hoe meer we Puno verlaten, hoe natuurlijker, authentieker en mooier de omgeving  wordt (met vegetatie, hier en daar een roeibootje langs de oever, hier en daar mensen die een duik nemen en in het water pletsen,...)   Daarna rijden we weer wat in het binnenland (om deze avond weer in een dorpje (Juli) dat verder aan het meer ligt aan te komen).  Hoewel we vrij dicht bij het meer rijden is het toch licht 'heuvelachtig'.   Enzo heeft vandaag niet erg veel kracht en is achterop.  Wanneer we in een (lawaaierig) dorp aankomen (=de dorpen zijn meestal lawaaierig) kan Enzo niet tegen al de chaos en al het geroep.   Tijdens de middag eet hij toch en komt hij weer wat op krachten.   Na een 50tal kms komen we in het laatste (grotere) dorp voor Juli en ik vraag hem of hij het nog ziet zitten om nog een 30tal kms meer te doen om toch vandaag Juli nog te bereiken, waar hij op instemt.  Op de koop toe wordt hij in dit laatste stuk nog 'van de baan' gereden door een minibusje en valt met zijn fiets.  (Ik ben ook al eens 'van de baan' gereden door een (in tegengestelde richting, inhalende) autocar.   De meeste toeristische bus- en car-chauffeurs zijn erg sympatiek en enthousiast en toeteren om ons goeiedag te zeggen, maar er zijn er ook (vooral hier in het zuiden van Peru, waar het toeristischer is, en er dus ook méér cars zijn) die erg aggressief toeteren, in de zin van 'Uit de weg !' en helemaal geen rekening met ons houden en dan kan je maar beter snel van de baan gaan.  Door deze val is zijn Polar-horloge (die ons vooral als zeer practische altimeter diende) losgekomen, maar het is op 5kms van Juli dat hij dit opmerkt.   Het is dan na 16u en we zien Juli al liggen.   Hij heeft eventueel nog een 2u (voor het donker wordt) om het horloge eventueel terug te zoeken en beslist (desondanks zijn weinige krachten) om 10kms rechtsomkeer te maken.   We spreken af, omdat het zinloos is om met 2 terug te rijden, dat ik reeds een kamer in een hostal (dat in de reisgids staat) te gaan nemen.   Ik rij verder richting Juli.   Bij het binnenrijden van het dorp lijkt het dorp mij miserabeler dan ik mij had voorgesteld.  Het eerste wat ik zie zijn dronkelappen.   Juli ligt aan het meer, maar je ziet het meer niet.  Er zijn wel 5 kerken in het dorp.   De Plaza de Armas (waar het hostal dat we afgesproken hadden is) ligt helemaal bovenaan een bergop en ik moet dus eerst het dorp helemaal door (wat mij een miserable indruk blijft geven...)   Wanneer ik een jongeman die voor het hostal staat vraag of er een kamer is, zegt deze zondermeer 'neen, er is er geen'.  Shit, dat is vervelend want we hadden hier afgesproken (en Enzo en ik kunnen hier niet via gsm/sms communiceren, omdat mijn gsm-toestel hier niet werkt).   Ik probeer hem dit uit te leggen (dat Enzo later komt en we hier hadden afgesproken en toon hem de reisgids enz) want ik geloof hem maar half, maar hij blijft zeggen 'neen, er is geen kamer'...  Op zoek naar een andere dan.   Ik doe wel 5keer de tour van het dorp en vraag aan de mensen, maar allen wijzen ze me hetzelfde hostal aan.  'maar dat is completo', zeg ik.   Tot een man mij zegt (het is ondertussen al schemerdonker, en ik dacht al dat we voor deze avond geen slaapplaats zouden vinden) dat het helemaal niet compleet is (dat er zelf amper iemand logeerd).   Ik ga terug en nu staat een andere jongeman voor de deur, die zegt dat er wel een kamer is.   Bizar, je moet de logica hier niet altijd proberen te begrijpen...)   Het is de eerste keer dat we niet samen ergens aankomen en dat ik alleen een dorp binnenrijdt en een hostal moet zoeken.   Voor diegenen die alleen (met de fiets) reizen moet dat toch niet altijd evident zijn, om op je fiets en spullen te letten enz.   De kamers zijn boven (de fiets kan niet mee boven = trap te smal) en dan moet je de bagages naar boven brengen terwijl je de fiets (zonder toezicht) beneden laat staan, terwijl er al 3 jongemannen (zeer geinteresseerd) rond staan te kijken (waaronder diegene die mij eerst had geweigerd).   Je moet uiteraard een beetje vertrouwen hebben, maar dit aspect moet als alleen-reizende misschien niet altijd evident zijn.  Ik heb ook geen slot voor de fiets (want dat heeft Enzo) en nadat ik de bagages in de kamer heb gebracht (welke weer zeer rudimentair is, met harde bedden en geen badkamer/wc, maar welke wel een mooi uitzicht op een mooie oude kerk heeft) ga ik terug naar beneden en drink een thee (met de fiets in het zicht, want je moet uiteraard altijd in het achterhoofd houden : geen fiets meer = einde reis).   Het is al een tijdje donker wanneer Enzo uiteindelijk ook het hostal bereikt.   Hij heeft het horloge niet teruggevonden (=spijtig).   

Dit wordt onze laatste nacht in Peru, morgen steken we de grens met Bolivie over.              

 

(29/12/07) Puño - Puño (repos)

(Enzo) 

Comme promis, nous avons dormi jusqu'à 10h00.

Journée calme, juste le temps de revisiter ma collection de jouets (pour ceux qui la connaissent) en grandeur nature.

Un marché où il fait bon manger. Les marchés sont d'ailleurs souvent les seuls endroits où nous pouvons manger péruviens. Dans les restos, si ce n'est pas des restos pour gringos, on a le choix entre le plat du jour ou bien le plat du jour. Donc, pour la plupart du temps c'est riz poulet ou riz poulet avec malgré tout une soupe en entrée.

Bon je ne fais pas le difficile, regardez plutôt comme elle est belle ma collection de jouets. 
 

 

(Corinne)

Puno is dus redelijk toeristisch (dat kan je o.a. zien aan het aantal pizzeria's en bij aankomst in het centrum zijn er 'hostal-aanbevelers'.  Mist we geen adres hadden gaan we op dergelijk voorstel in, maar vragen eerst 'Tranquilo?'  ->  Si, si, muy tranquilo !  Het hostals lag vlak aan een 'minibus'-terminal.   Dergelijke minibusjes hebben altijd een soort van 'roeper' (die de bestemmingen afroept (hoewel deze ook duidelijk op de bus vermeld zijn) en zo passagiers lokt... en die kunnen echt wat 'af-roepen' (=die houden gewoon niet op !)   Overal in de straten in dorpjes/stadjes wordt nogal wat afgeroepen (=niet alleen op de markten)   Ze maken gewoon graag 'kabaal'.  Verder is de douche in het hostal weer een soort van 'electrisch' spul (=waar meestal 'lauw' water uitkomt en waar je maar beter niet aan kan komen want de vonken komen er soms letterlijk uit en in dit geval was er ook lichte stroom op de kranen)...      Nog mbt tot de kranen, rechts staat 'H' en links staat 'C'  : van Hot en Cold denk ik dan en ik draai aan de H-kraan, waar geen water uitkomt... (shit weer geen warme douche...) Uiteindelijk staat de 'H' voor Helada en 'C' van Caliente (in het spaans natuurlijk) en enkel de C-kraan werkt...

Men kan vanuit Puno excursies op 'floating islands' en een ander eiland maken, waar (zogezegd) een nog bijna onaangeroerde bevolking (die nog zonder electriciteit (maar wel met zonnepanelen en van het toerisme) leeft enz... Echter op een verlofdag doen we meestal niet veel meer dan rusten en rondwandelen (=we zien al zoveel (van het échte Peru) tijdens het rondreizen/fietsen).   Er is een (vrij grote) markt (zie foto's) waar we (goedkoop) middagmaal consumeren.  Enzo neemt een 'ceviche' (=rauwe vis met limon en ajuintjes = is wel lekker, maar op de markt misschien niet heel erg vers en de volgende dag heeft hij een 2de turista...)    We lopen ook wat rond langs de kade/dijk(?) (=het heeft wel iets kustachtig hier, hoewel we langs deze kant van het meer geen zee-indruk hebben (waar je de andere kant van het meer niet ziet), wat wel het geval zal zijn aan de Boliviaanse kant.)   Puno is dus vrij toeristisch en blijven dan ook niet langer dan 1 rustdag.