Cyclocosmos

(11/02/08) Punta de Balasto - Hualfir  (82 km)

(Enzo)

50 km dans le désert en avançant à du 12 km/heure, c'est DUR !

Quelques ânes de-ci de-là pour nous distraire et rien d'autre.
Toutes les vingt minutes, lorsqu'une voiture nous dépasse, nous l'observons en espérant la voir tourner au loin, mais non, elle disparaît toujours à l'horizon, loin, très loin.

Après quelques courbes inespérées, une piste en tôle ondulée refait surface pour me rappeler que je ne dois pas trop me plaindre de parcourir de longues distances sur de l'asphalte, même en ligne droite.

Chouette, une rivière !
Le désert disparaît pour faire place, durant une trentaine de kilomètres, à une jolie vallée verdoyante.

Hualfir : pas envie d'aller plus loin aujourd'hui.
Un petit passage obligé par le village pour le ravito : essence (kérosène, ça brûle aussi bien et l'odeur est moins désagréable) et deux bons steaks bien tendre (à 6 EUR le kilo on ne va pas se priver)... je sens que je vais souvent en cuisiner les prochains jours.

Tente plantée, nous finissons la soirée en observant les chevaux sauvages qui tournent au tour de la tente.
Si c'est pas beau tout ça !

(Corinne)

Weer de ganse dag wind tegen vandaag. 's Morgens zijn het heeeele lange (licht stijgende) rechte lijnen (tientallen kms lang) (=een beetje saai).  In de verte is het alsof de weg plots stopt of een bocht maakt en telkens denken we dat het daar gaat beginnen dalen of de weg in een andere richting zal gaan, maar dat is gezichtsbedrog en het blijft maar rechtdoor gaan...  In de voormiddag rijden we nog de ganse tijd met besneeuwde bergenketen aan de linkerkant, waar we naar kunnen kijken om niet te veel aan de wind te denken.   Af en toe zijn er ezels of paarden die langs de weg grazen en 2 keer zien we ook een dode koe langs de weg liggen...  

In de namiddag is de bergenketen achter de rug en is het weer piste en vrij heuvelig (lijkt op een moto-cross-baan).    Na weer 2 uren dooreengeschud te zijn op piste (=je kan dan minder naar het landschap kijken, want de ogen zijn erg op de weg gericht om grote putten en stenen te vermijden) komen we in een klein dorpje aan.   Ik ben de (vele) pasta's (wanneer we kamperen) een beetje beu en we kopen eens steak en aardappelen en erwtjes om vanavond te eten.    Nog een uurtje piste doorheen een zeer mooie groene vallei met waterstroompjes en we komen in een groter dorp (Hualfir) aan, waar we nieuwe benzine voor te koken kopen, en een paar kms verder kamperen we.    Er zijn wilde paarden heel dichtbij die rond de tent galopperen terwijl we onze steak eten.  's Avonds in de tent (wanneer het nogthans reeds donker is) horen we ze soms verderop hiniken...     

(10/02/08) Cafayate - Punta de Balasto (2)  (61 km)

(Enzo)

Le copain du matin que nous avons hébergé sous le tapis de la tente.

Je n'avais pas encore râlé sur l'état des routes en Argentine, il fallait bien que je commence un jour. Ici, lorsque vous avez le bonheur de vous aventurer sur une piste, c'est pour rouler sur de la tôle ondulée. Au début, je me disais que cet « effet de piste » devait être dû à l'érosion, mais tout cela est tellement régulier, que j'ai bien l'impression que ces sillons soigneusement creusés tous les 30 ou 40 cm sont l'oeuvre des ingénieurs argentins. Mais pourquoi au fait ? Lorsque je vois passer voitures et camions, je me dis qu'ils peuvent changer d'amortisseurs tous les 100 km.

Piste de merde, et vu que l'on a à nouveau le vent de face (il faudra que cela change un jour) et que chaque véhicule soulève d'énormes nuages de poussière, je râle encore plus.

Bon, fini de râler. Vu qu'en Argentine nous n'avons que l'embarras du choix pour planter la petite, nous nous sommes ce soir installés le long d'une rivière qui traverse le désert. Ah oui, je ne vous l'avais pas dit ? Pour le moment nous évoluons dans une pampa assez aride entourée de sommets enneigés. Joli contraste !
Le pied, il y a même un renard du  désert (fenec ?) qui est venu rôder autour de la tente. (Pas eu le temps de prendre une photo).

Bon, je termine là car il est temps de prendre l'apéro. Santé !

(Corinne)

Na de grote spin van gisteren, merken we deze morgen bij het opplooien van de tent dat er een schorpioentje onder zat... (wel een heel kleintje en geen zwarte, maar toch = grellig...)     Dus (na de raad van gisteren om geen tent, noch tassen open te laten staan) hier nog een bijkomende raad : niet met blote voeten rondlopen !   Het is hier zo droog en warm dat veel (on)gedierte zich onder het zand verstoppen (tegen de warmte) en je ziet ze dus niet altijd en je kan er toch maar beter niet op trappen...  We hebben een kleine 15kms zand-piste voor de boeg.  Niet zoveel zou men denken, maar er is (vandaag reeds van 's morgens-vroeg) een enorme sterke tegenwind en het zand van de piste waait overal (vooral in onze ogen, neus, mond en oren...)   Het is niet gemakkelijk rijden zo (met die tegenwind en al dat opstuivend zand en de zand-weg zelf is moeilijk berijdbaar, we rijden precies op het zachte gedeelte van een strand...)   Wanneer de piste (na veel moeite) eindelijk ophoudt is dat reeds één opluchting, de tegenwind echter is er nog steeds en zal vandaag de ganse dag aanhouden.    We gaan dus niet erg snel... Tegen de middag pas komen we in Santa-Maria aan, waar we een hapje eten, want er is niets van winkeltje of bakker open om iets te kopen.   In noord-Argentinie doet men sieste (van 1 tot 17u).   Dat is soms wel vervelend (omdat (bijna) alles dicht is).  Het is dan precies alsof het zondag is (=niemand te zien of te horen) (=zo rustig : dat is ook wel in groot contrast tov de dorpjes in Peru, waar er altijd veel volk en vooral veel lawaai in de straten was)...  Wanneer we verderrijden is de tegenwind zo mogelijk nog erger... Ik vind het niet meer leuk.  We gaan zeer traag en dat is zeer frusterend.   Ik begin het ook in mijn knie te voelen (=van het forceren tegen de wind in, maar ik moet wel leren in dergelijke condities op kleiner plateau te fietsen, want ik heb altijd de neiging om groot te trappen, omdat ik dan denk dat ik dan sneller ga, maar dan forceer je natuurlijk meer)... Penibel vind ik die tegenwind (ik beklim nog liever een bergop), en tegelijkertijd heb ik de indruk dat we hier altijd op een 'faux-plat-montant' rijden (weet niet hoe je dat in het nederlands zegt, maar lijkt plat maar is toch licht bergop...)    Eindelijk bereiken we een (piep)klein dorpje (Punto de Balasto) waar 1 (piep)klein winkeltje is, dat (echter) nog in sieste-pauze blijkt te zijn... We hebben echter een paar spullen (=eten/drinken) nodig om deze avond te kamperen.  Uiteindelijk (na wat geklop op het venster) komt er toch een dame ons bedienen en na een 'Que te vaya bien' (=dat zeggen ze hier altijd) sluit ze haar winkeltje weer (deze keer gaan zelfs de luiken toe).   We hebben wat we nodig hadden en besluiten niet meer te lang in die tegenwind te rijden en eens vroeger te kamperen.   De locatie is deze keer zeer bijzonder : zeer mooi :   voor ons groene bergen, daarvoor een grote kronkelende rivier met veel stroming waar de zon in schitterd, achter ons woestijn, met daarachter een ganse bergketen met besneeuwde bergtoppen !  Prachtig.   We maken er een gezellige kampingavond van.

Er komt zelfs een soort van woestijn-vos effen kijken (vrij dicht bij de tent, maar spijtig toch te snel weer (bang) weg om hem te kunnen fotograferen...). Hier zouden ook (woestijn)slangen kunnen zijn, maar we hebben er (tot nu toe) nog geen gezien.