Cyclocosmos

(07-08/02/08) Salta - Cafayate 

(1) (97 km)

(Enzo)

Après une sortie de ville un peu pénible - bus, bus et rebus (ceux-là je les déteste) - la nationale 40 se morphe peu à peu en départementale presque déserte. J'ai toujours un peu l'impression de me sentir en Europe, mais les distances séparant chaque village commencent à grandir et le petit goût d'aventure qui nous manquait depuis la sortie de la Bolivie repointe tout doucement le bout de son nez.

Ce n'est pas que je m'ennuie, mais l'Argentine est un pays très grand et j'ai l'impression de traverser une région un peu trop tranquille. Même le vent est clément. C'est vous dire si c'est tranquille.

Juste un petit mot pour vous dire que ce soir, là où nous avons planté la petite, j'ai pu assister à un grand feu d'artifice organisé par toutes les lucioles du quartier. Je me serais presque endormi en les regardant si quelques gouttes de pluie n'avaient fait leur apparition.

(Corinne)

Volgende etappe is Cafayate.   Er zijn 2 verschillende routes om naar Cafayate te rijden : één van +/-  330kms en één van +/- 200kms.   De eerste staat uitgebreid in de reisgids beschreven en zou zeer mooi zijn, maar zou weer pistes zijn (in Argentinie is veel meer asfalt, maar sommige routes toch nog pistes) en in deze route zou weer een hoge beklimming (op piste dus) zijn (meer dan 4700kms).   We opteren echter voor de tweede optie (waar niets van in de reisgids staat), maar (mits we toch vrij achter op de geplande route zijn) korter en volledig in asfalt.  Deze route blijkt (hoewel er niets van in de reisgids staat) toch ook zeer mooi te zijn, vooral het tweede gedeelte (zie volgende artikel hieronder).  De eerste dag verlaten we dus Salta.  Het is vrij heet.  De buitenstad van Salta is vrij groot en het duurt bijna 15kms tot we deze uitrijden.   Het is alsof we op een autostrade rijden (=zeer veel verkeer).   Voorheen hadden we in het nog noorderlijkere Argentinie ook reeds een paar keer het gevoel gehad op een autostrade te rijden omdat er veel  verkeer was (in vergelijking met de routes in Peru en Bolivia).   Misschien was dat omdat het de carnaval-periode was en vele mensen vakantie hadden.  We hoopten toen dat dergelijk verkeer niet doorheen gans Argeninie zou zijn (want het is niet zo aangenaam tussen veel verkeer rijden, vooral dat ze hier vrij snel rijden), maar gelukkig hebben we ondertussen ook reeds op rustige wegen (met bijna geen verkeer) gereden.    Eens we uit de (buiten)stad zijn komen we in eerder 'residentiele' wijken (met domeinen en villa's en de bergen in de verte).   't Is ergens wel aangenaam rijden (=dit hadden we tijdens de ganse reis nog niet gedaan (Enzo vind het niet zo leuk)), maar dus niet veel natuurlijk-schoons vandaag... Het is zeer heet, maar, desondanks een licht tegenwindje en licht bergop, gaan we vandaag snel vooruit.   Na 60kms zijn we uit de residentiele wijken,  maar zien niet veel, want  langs beide kanten is bebossing.  In La Viña (=klein dorpje +/- in het midden van de etappe tot Cafayate) drinken we een frisdrank en enkele kms verder kamperen we naast een droge rivier-bedding.   Vele muggen (en muggenbeten), duizendpoten en ander vreemd gespuis daar en 's nachts ook weer lichtgevende-insecten (=wel kleinere dan die we in Equador gezien hadden).  

(2) (98 km)

(Enzo)

Corinne et Enzo super stars !

Notre route aujourd'hui passe par le canyon de ... heu... je n'ai pas retenu le nom inscrit sur la plaque. Ce n'est pas grave, si vous voulez venir y faire un tour, il n'y a qu'une seule route entre La Vina et Cafayate, la N 40 que nous devrions plus ou moins suivre jusqu'à Ushuaïa.

Ce petit canyon long d'une cinquantaine de kilomètres est apparemment assez fréquenté par les touristes et, à chacune de nos haltes pour visiter l'une ou l'autre curiosité, ces mêmes touristes accourent vers nous pour nous questionner sur notre périple. Le top, c'est qu'ils demandent tous pour être pris en photo avec nous. Sûr qu'on accepte ! Et en plus on raconte nos presque 5000 km en synthétisant nos mésaventures les plus croustillantes. Moi, j'adore la belle petite pause où j'épaule les touristes en levant le pouce. Il faudrait que je pense à demander à Corinne de photographier des touristes me photographiant.

Hop, en route. Ce soir, nous devons atteindre Cafayate, le fief du vin blanc argentin. Oh, oh, je me réjouis déjà !

(Corinne)

De volgende dag veranderd het decor al snel en rijden we snel weer tussen de bergen.  We volgen een rivier (waarvan de stroming weliswaar in tegenrichting gaat en we dus eerder licht bergop gaan).   De bergen zijn weer prachtig.    Na  35kms komen we aan een klein eethuis.   Zeer gezellig en authentiek met houten tafeltjes buiten onder bomen die als natuurlijke parasol dienen.  Er zijn er vele argentijnse toeristen (het is zondag vandaag) die er iets komen nuttigen.   Wel goed gezien van de uitbaters : het is er midden een mooi decor met vele canyons (later in de namiddag richting Cafayate gaan we vele mooie dingen zien) en er is niets anders om een halte te houden en iets te consumeren.   Wel geen electriciteit daar (misschien hebben ze een generator?) en maken enkel gerechten met de ingredienten die ze daar ter plaatse hebben.   Vandaag zijn het (er is maar 1 keuze op het menu) 'empanadas'.  Dat is in Argeninie een specialiteit (hoewel we er in zuid-Bolivie ook al hadden gegeten) en zijn kleine gevulde hapjes (met vlees, kip of kaas en groentjes).   't Is een beetje te vergelijken met de samosa's van india.   Hier zijn het empanadas van geitekaas (er lopen hier dan ook geiten rond) en groentjes.    Deze kikkeren ons goed op en zetten onze route verder.  

Hoe dichter we bij Cafayate komen, hoe mooier/impressionanter het wordt.   Er is bvb een grote rode canyon die het amphitheater genoemd wordt omwille van de acoustiek, maar echt wel veel toeristen hier, zelfs ganse bussen/cars.  We (Enzo en ik) worden door vele toeristen gefotografeerd en belaagd met vragen over onze reis.  Verder op de route komen we nog langs vele andere canyons (die hier elk een naam krijgen naargelang hun vormen, zoals : de vensters, de obelisk, enz... toeristisch maar allemaal wel zeer mooi.    Ook zien we vele papegaaien.   Ze zijn vrij groot, in een soort van olie-blauw met geel aan de vleugels.   Het is wel niet gemakkelijk om hen te fotograferen want de kleuren komen enkel in een bepaalde hoek uit (vaak, zeker als ze hoog in de lucht zijn, zien ze er zwart of grijs uit), maar vaak zitten we met velen (=soms wel in groepen van meer dan 30) in de struiken langs de weg en wanneer we langrijden vliegen ze allemaal (met zeer veel gekwetter) op.     In de late namiddag, vroege avond is het weer zeer warm en is er weer tegenwind.   We komen redelijk laat in Cafayate aan.  Cafayate is helemaal omringt met druivengaarden wat een zeer mediteraanse sfeer geeft.  Cafayate is vooral bekend om zijn witte wijnen.    De 'ruta de vinos' is begonnen.  We logeren er in een camping (=goedkoper dan hostal en ze hebben daar ook douches).   Het is hier een gezellig dorp (met al die wijngaarden).   We zouden wel in de provence kunnen zijn...           

(05 - 06/02/08)  Salta 

(Enzo)

Nous approchons peu à peu des 5000 km et il nous en reste encore 5000 autres à parcourir... en deux mois. Si nous ne prenons plus que trois jours de "congé" par mois, nous devrions pouvoir atteindre Ushuaïa début avril comme prévu.

Oui mais ! Au début de l'Argentine nous avions vu un panneau indiquant qu'Ushuaïa était à un peu plus de 5000 km. Le hic, c'est que nous avions oublié, dans nos calculs, que la distance la plus courte entre deux points est la ligne droite. Alors quoi ? Quid de notre crochet au Chili ?

Ramon et sa famille vont nous persuader de rester en Argentine jusqu'à Ushuaïai (Faut pas croire, les Argentins ne sont pas moins chauvins que les Français :o)))

Et puis, ce serait un peu con d'échouer à 1000 km de notre but final. On ne prendra pas ce risque, on va filer tout droit. "Derecho" comme ils disent ici.

Une fois cette sage décision prise, nous restons ici deux jours afin de nous "intégrer" dans la famille de Roman. C'est pas gagné d'avance.
Ramon est un garçon assez timide (à l'opposé de Lucho de la casa de ciclistas de Trujillo) et tous les sujets de conversation que nous lançons se termine rapidement en eau de boudin. Heureusement qu'il y a José, le beau-frère Espagnol, pour un petit peu réveiller tout le monde. Lui, c'est un vrai moulin à paroles, un Espagnol quoi !

Chez Lucho, c'était un peu "Vous restez tant que vous voulez, deux mois si cela vous chante, mais vous vous débrouillez"
. Avec Ramon, nous nous retrouvons en face de quelqu'un qui à peur de "mal faire". Nous sommes conviés à déjeuner et à souper mais on a l'impressionq que toute la famille attend quelque chose en retour sans oser le demander.

Allez, il faut briser la glace, ce soir, c'est moi qui cuisine ! Rien qu'avec cette petite phrase, la métamorphose s'effectue en une fraction de seconde. Il était temps. Ce soir, ce sera poisson en papillote façon Enzo.
Là, c'est enfin "la fête". Plus de deux heures de préparation et durant tout ce temps, tout le monde passe par la cuisine pour proposer son aide. Oust, dehors, recette secrète ! Bon, j'accepte l'aide de la maman de Ramon qui est très curieuse et très amusée de pouvoir confectionner les poches en papier aluminium. Elle ne connaissait pas ce mode de cuisson pour le poisson.

Là, c'est un régal. Toutes les cinq minutes, chacun y va de son "rico". Puis tout le monde se lève pour trinquer à la santé des deux petits Belges (là, ils en font un peu de trop, c'était très mal joué!!!).

1h30, la soirée se termine. Dommage, nous partons demain.

Adios Ramon y suerte pour ta casa de ciclistas.

(Corinne)

Uiteindelijk blijven we 2 dagen in Salta.   Na 2 dagen voelen we er ons thuis.   Wederom heeft Enzo het niet zo met grote steden (met de drukte en de kerken enz, zie foto), maar toch zijn de 'verlofdagen' aangenaam om eens niet veel te doen...   

In de familie van Ramon zijn er 15 katten !  (waarvan 7 hele kleintjes).   (Ik wil er niet (tot vervelends toe) op terugkomen, maar ik moet hier wel veel aan mijn overleden kat denken).  2 van de grotere katten sluipen 's nachts bij ons binnen en liggen 's morgens aan mijn voeten (wat wel leuk is).    (Ik denk dat Enzo aan de Ramon-familie van mijn kat vertelt heeft, omdat ze misschien niet goed begrepen dat ik zo met die katten bezig was... en wanneer we de volgende dag weer verdertrekken zet Ramon 1 van de allerkleintjes in mijn stuurtas, alsof ik die mag meenemen...  Dat was wel lief, maar die kan natuurlijk niet mee...)   Bij de familie Ramon was het (buiten al die vele katten) verder vrij aangenaam, familiale sfeer, met tuintje enz.  Dat gaf een beetje een huiselijk gevoel.   Mits het bij een ganse familie is (waar men toch een beetje de regels van het huis moesten respecteren, zoals bvb niet te laat thuiskomen (want we hadden geen sleutel), was de sfeer wel zeer verschillend dan bij Lucho in Trujillo.  De laatste avond heeft Enzo voor de ganse familie gekookt (zie zijn beschrijving).    Er was ook José, een spanjaard (van Europa dus) en het vriendje van 1 van de zussen, die ook een cyclist was en ook reeds (meerdere keren) latijns america heeft bereden.  Hij geeft ons vele tips (ook o.a. om in Argentinie te blijven en niet naar Chili te gaan...)   Argentinie is zo groot en er is zoveel te zien, en ook al zullen we in dit land vele kms afleggen, zijn er vele locaties die we niet zullen passeren (omdat we +/- in een rechte lijn naar beneden zullen rijden)... Ook hier zijn meerdere salars, vele laguna's, canyons en zoveel meer... 

(04/02/08) Jujuy - Salta (98 km)

(Enzo)

Dieu que c’est beau, on se croirait en Ardennes…
Ah non, en Ardennes, il n’y a pas de plantation de tabac, les collines sont moins hautes, il y fait moins chaud, les lianes ne pleurent pas sur presque chaque arbre et il n’y a pas de condor.

Hein quoi ? Vous avez vu un condor ?
Bein non, mais à force de chercher, on croit en voir partout. (Help, maman, c’est quoi les oiseaux sur la photo ? Pour info, c’est pas plus grand qu’une buse)

Donc ce matin, pour nous rendre à Salta, nous avons emprunté la « cornisa », ancienne route principale devenue un chemin presque touristique traversant une réserve naturelle. Etrange mélange de végétations tropicales et continentales. C’est tellement vert que je passe presque inaperçu avec mon déguisement Liquigas.

Pour la première fois depuis notre arrivée en Amérique du Sud, nous rencontrons des locaux qui pratiquent le cyclisme. Pas pour se déplacer d’un village à un autre, non, des vrais avec cuissards et jambes rasées. Je vous l’ai dit, ici vous changez la langue et vous avez l’impression d’être en Italie.

Salta :
Ce soir nous dormirons à la "cassa de ciclistas" de Roman. Je vous en reparle demain car avant tout, nous devons aller au MACDO ! Hé oui, on s’était juré, en Equateur, que nous nous y précipiterions dès que nous en rencontrerions un. C’est un peu con car en Argentine on mange très bien, mais Corinne n’a pas pu résister.

(Corinne)

Wanneer we uit Jujuy vertrekken is het weeral al laat (12u, maar in Bolivia zou het nog maar 10u zijn en we zijn nog niet helemaal aan het nieuwe uur aangepast...)   We nemen eerst ontbijt (=ook veel duurder dan in Bolivia natuurlijk, maar hier hebben ze niet meer al die lekkere grote fruitsappen...)    De eerste 30kms rijden we door platteland, met akkers (oa. met tabaksplanten, zie foto)  en weiden, met de bergen verderop.

We zien (zoals Enzo zegt) hier meerdere wielrenners (met koersfiets) hun ritje maken.  Ook komen we Argentijnse wielertoeristen tegen (van Buenos Aires, met fietstassen en al).   De argentijnen reizen in hun eigen land (want het is wel heel groot).

We rijden voorbij grote meren (die hier 'digues' genoemd worden) en de weg kronkelt meer en meer en de vegetatie wordt steeds uitbundiger tot we in een heus tropisch bos belanden (= la 'cornisa').    De weg is nu één en al bochten waar de lianen bijna op de weg vallen en op sommige plaatsen bijna een tunnel vormen.  (Enzo heeft er foto's van, maar heeft er (nog) geen op de computer gezet...).  Het is hier zeer leuk en aangenaam rijden.  Ook hier krioelt het van de vogels (kleintjes en grotere, zie foto's).    Het is de ganse dag zeer warm en we rijden de ganse namiddag door dit schitterende tropische decor (dat meer dan 40 à 50kms duurt).   Daarna gaat het bergaf en rijden we langs een rivier, waar de mensen zich in de avondzon baden en dan komen we in Salta aan.   Ik vindt het er zeer aangenaam.    Het voelt zeer zuiders aan (heel warm, kleine huisjes, bloemen, enz... maar tegelijktijd ook een stad, met alles voorhanden, zelfs een MacDonalds (waar we 's avonds zijn gaan eten, want dat vindt je noch in Equador, noch in Peru, noch in Bolivia : de laatste 2 zijn zo anti-amerikaans...)).    Ook hier in Salta is een casa de ciclistas.   Het is bij Ramon en zijn familie (moeder, 1 broer en 2 zussen).   We worden aangenaam onthaald : krijgen er limonade en bananenmilkshake aangeboden en we kunnen in het achterhuisje in de tuin blijven slapen.