04.03.2008
San Juan - Mendoza
(24/02/08) San Juan - Mendoza (76km) (1)
(Enzo)

Aujourd'hui, nous nous payons le luxe de ne démarrer qu'à 16h00. On traîne un peu dans San Juan histoire de prendre notre desayuno (petit-déjeuner) tranquilo et de profiter du calme qui règne ici le dimanche. On peut entendre voler les mouches (zut, elles sont revenues).
La sortie de San Juan est très agréable. Après une dizaine de kilomètres, nous empruntons un petit chemin campagnard bordé d'immenses arbres coloniaux. Puis pas de chance, nous retombons sur une presque autoroute. Vu que c'est une 2x2 bandes de circulations, les convois de bus et camions ne sont pas trop dangereux, mais lorsque 15 kilomètres plus loin la chaussée se réduit à deux bandes de circulation, le cauchemar recommence.
Mais ce cauchemar-là n'est encore rien par rapport à celui qui nous attend pour planter la tente. Aussi bien à notre droite qu'à notre gauche, tout est clôturé. De plus, vu l'intensité des pluies tombées les nuits précédentes (déductions faites de nos observations de climatologues avertis), tous les abords de la route se sont transformés en d'immenses marécages. De ce fait, à chacune de nos haltes, ce sont des dizaines de moustiques qui envahissent nos membres pour nous pomper le sang en un temps record. Juste le temps de les écraser pour s'apercevoir qu'ils ont déjà bien dégustés.
La nuit est presque tombée et nous apercevons enfin une route sur notre droite. Je m'arrête pour demander à Corinne si elle envisage une autre solution que de bifurquer de quelques dizaines de mètres pour nous éloigner de la route et en une fraction de seconde, nous sommes à nouveau envahis de moustiques sur tout le corps... et de centaines de micro-grenouilles sous les pieds.
Il nous faut rester en mouvement !
Non pas pour écraser un maximum de grenouilles (ça c'est déjà fait) mais pour éviter de se retrouver, demain, à la recherche d'un donneur compatible. On monte la petite en un temps record (3 minutes, nouveau record) pour s'y engouffrer jusqu'au lendemain.
Un orage passe, mais d'après Corinne, j'étais tellement crevé que je me suis juste réveillé pour lui dire : « Je t'avais dit qu'il y aurait de la flotte ! »
(Corinne)
Bij vertrek uit San Juan nemen we eerst een alternatieve route (avenida Mendoza) ipv de ruta 40.
Zeer mooi en authentiek, met vele wijngaarden, leuke huisjes (maar zeker geen villa's) waar de mensen gezellig en familiaal in de tuin rond tafels zitten,... Echter nadien moeten we toch op de ruta 40 (waar het veel drukker is, het stuk tussen San Juan en Mendoza lijkt wel een autostrade...). Hier regent het wel meer, en zodoende zijn er hier en daar plassen naast de weg en wanneer we halt houden worden we belaagd door muggen. (na 5seconden zijn er wel 50 rondom). Dit wordt moeilijk om te kamperen : we zetten de tent in record-tempo (amper 5minuten) en blijven er de ganse avond in zitten (=onmogelijk om buiten te zitten met al die muggen).
(25/02/08) San Juan - Mendoza (100km) (2)
(Enzo)
Ce matin, on compte les « piqûres de guerre »... jolis dégâts !
L'Argentine est un beaucoup trop grand pays que pour espérer le « sentir » en simplement le traversant. Chaque région est un pays en soi et nous n'en découvrons que l'écorce. Nous songeons d'ailleurs à « zapper » la Pampa (cela sonne aussi bien que « quitter Quito ») afin de bénéficier d'un peu plus de temps pour un peu zigzaguer en Patagonie et donc mieux découvrir sa région des lacs et glaciers. Il ne nous reste plus qu'à savoir combien de centaines de kilomètres nous parcourrons encore afin d'effectuer ce « saut de puce » (dixit Aneth et Lubin). Nous irons probablement jusqu'à San Rafael, mais pas beaucoup plus bas.
Mendoza, une ville de plus. Deux jours de repos et on repart après demain direction Tunuyan et la casa d'Emmanuel (ça fait un peu titre de film des années 80) que nous avons croisé à trois reprises sur la route depuis Talampaya et qui nous invite à dormir chez lui... espérons qu'il sera là.
En attendant, ce sera hôtel pour ces deux jours car Corinne s'est choppé une méchante crève... sans compter sur une piqûre (ou morsure) d'insecte bien mal placée.
(Corinne)
De volgende dag nog meer van de autostrade (=zeer druk).
Eens de grens van de provincies San Juan en Mendoza over (elke, van de 23 provincies is hier zoals een apart land in 1 en hetzelfde grote land) is het wel nóg groener (vele bomen), wat het fietsrijden wel iets aangenamer maakt. Ook minder en minder wind. Mendoza stond ook op ons programma, omdat dit toch het centrum van de wijnstreek van Argentinie is (en Enzo wel een wijnliefhebber is), maar al bij al is het weer een stad en de steden hier zijn erg te vergelijken met de steden in Europa (vooral met die in Italië). Er zijn de laatste tijd niet veel verrassingen meer voor ons. Helemaal in het noorden van Argentinie, tot Cafayate, vonden we leuk, maar daarna waren het eindeloos lange routes doorheen woestijn en af en toe een 'europese' stad... We denken erover binnenkort een bus te nemen tot Patagonia, want het centrum van Argentinie zou (naast weiden en koeien, die we in Belgie ook hebben) ook nogal disolaat en op sommige plaatsen woestijnachtig-droog zijn...
08:15 Écrit par Corinne et Enzo dans 4 - Carnet de route Argentine | Lien permanent | Commentaires (2) | Envoyer cette note | Tags : voyage, velo, argentine, san juan, mendoza |
Facebook |
03.03.2008
San Augustin de Valle Fertil - San Juan
(21/02/08) San Augustin - San Juan (78km) (1)
(Enzo)
Un lézard, long d’une septantaine de centimètres.
Voilà, c’est la distraction du jour. Pour le reste vous connaissez… lignes droites, désert, chaleur. Ah oui, il y’a beaucoup de carcasse de vache sur le côté de la route… puisque je vous dis que c’est le désert !
(Corinne)
We zullen er 3 dagen over doen om San Juan te bereiken. De eerste dag vertrekken we weer laat en doen maar 78kms. Het is nog steeds zeer warm (bergop is dan wel erg lastig), maar het is iets groener dan in de woestijn.
We zien een grote hagedis op de weg. (op de foto is hij reeds snel bang van de weg weggelopen...)
Na 40kms (=eerste dorpje) stoppen om iets fris te drinken en daar komen we Emmanuel voor de 3de keer tegen. Hij had geen lift (met autostop) kunnen versieren (=er zijn ook niet veel auto's hier) en had de 40kms te voet gedaan... Hij woont in Tunuyan (=80kms onder Mendoza) en stelt ons voor dat wanneer we daar langs komen we bij hem mogen blijven logeren (en daar zullen we later idd gebruik van maken). Na 78kms is het al vrij laat en kamperen we. In het schemerdonker denken we soms nog spinnen te zien (hier zouden ook zwarte-weduwen zijn =deze zijn redelijk klein, maar dodelijk wanneer je er een beet van krijgt, en deze eten het mannetje op na betrekking, evenals het insect op de foto dat we de volgende morgen op onze tent zien (=religieuse mante in het nederlands(?) =niet dodelijk, zelfs niet gevaarlijk, voor ons, maar verslind ook haar mannetje na betrekking...).
(22/02/08) San Augustin - San Juan (99km) (2)
(Enzo)
Aujourd’hui, nous fêtons notre centième jour de vélo. Il fallait bien que je trouve quelque chose à écrire pour vous distraire !
La petite copine du matin pour nous rappeler que dans le désert on ne dort jamais seul.
Dur, dur ! On ne parvient pas à trouver une bonne période dans la journée pour rouler. Seules les deux premières heures de la matinée sont supportables (25 DEG). Après, la température ne cesse d’augmenter et, étonnamment, c’est presque au couché du soleil qu’elle est le plus accablante. Nous n’avons plus l’impression d’avancer. Cela fait d’ailleurs déjà longtemps que nous ne sommes plus `parvenus à dépasser les 100 km/jour… On n’est pas encore à Ushuaïa !!!
Ce soir petit orage pour nous distraire… heu j’aurais pas dû laisser les vélos dans le truc qui ressemblait à un ancien lit de rivière. Cela me coûtera une petite heure de décrassage demain matin.

(Corinne)
Zware warme dag vandaag. De wind is nog een beetje tegen, maar niet meer zo sterk en we kunnen dus sneller rijden. In de voormiddag doen we 75 kms, in de namiddag slechts 25, want dan is de wind weer sterker. (We hadden wat meer in Zeeland moeten getraind hebben...) We wouden vandaag tot de 'Diffunta Correa' geraken, om deze vandaag nog te bezoeken, maar 't zal voor morgen zijn. De 'Diffunta Correa' is een beetje zoals Lourdes bij ons. Lang geleden zou een vluchtende vrouw met kind op die plaats gestorven zijn en slechts enkele dagen later teruggevonden, waarbij haar kind (zich nog aan haar borst voedend) nog leefde. Sindsdien is het een soort van pelgrims-bedevaards-oord, waar men van overal in Latijns-America naartoe komt om een wens te doen, mist offer van een symbolisch voorwerp. Veel bijgeloof (zoals er zeer veel bijgeloof is in Latijns-Amerika), maar het is wel grappig om alle voorwerpen van de vele verschillende hopende mensenlevens te zien. (muziekinstrumenten, trouwjurken, fietsen, makettes van huizen, enz...)



Si vélo tu lui offres, jusqu'à Ushuaia tu voleras !
(23/02/08) San Augustin - San Juan (88km) (3)
(Enzo)
Après 15 km, nous arrivons à Vallecito. Enfin une petite distraction !
C'est ici que des dizaines de milliers d'Argentins viennent en pèlerinage pour rendre un « petit hommage » à la « Diffunta Correa ». Jeune demoiselles devenue sainte parce qu'on l'a retrouvée morte dans le désert et que son nouveau-né, toujours vivant lui tétait le sein. C'est pas beau tout ça !C'est un peu le Banneux belge ou le Lourdes français. C'est en définitive, une jolie attraction qui fait vivre tout un village.
Hein quoi ? Ca descend ?
Il me semblait bien que ces 300 derniers kilomètres étaient en légère montée. Et en plus, vu que nous remontons très légèrement vers le nord (oui je sais, je viens de dire que cela descendait), le vent a décidé de nous accompagner et d'un peu nous pousser.
Hein quoi ? C'est tout vert !
Melons, raisins et cyclotouristes se croisent un peu partout sur le bord de la route. Un bon gros melon bien juteux ! Voilà ce que l'on va se taper pour fêter notre retour chez les humains. Et miracle, il n'y a pas une seule mouche qui tourne autour. Je ne comprends d'ailleurs pas pourquoi il y'en avait tant dans le désert et aucune ici. Probablement attirées par la charogne !
San Juan est une petite ville agréable. Certes reconstruite d'une façon un peu trop moderne suite à son presque total effondrement lors du tremblement de terre de 19.. (zut, j'ai pas le routard sous la main) mais très agréable malgré tout car chaque rue ici est en fait une avenue (entendez bordée d'arbres - des hêtres pour la plus parts).
Demain, direction Mendoza. J'espère que ce ne seront à nouveau pas 200 kilomètres de désert.
Je vous laisse, j'ai envie de manger un peu de légumes avec beaucoup de viande (à moins que cela ne soit l'inverse).
(Corinne)
Na 15kms zijn we aan de Diffunta Correa en nemen een kijkje. Sommigen drijven het erg ver (in hun bijgeloof) en beklimmen de trappen (die tot de heuvel leidt waar Correa zou gestorven zijn) 'op hun knieën' !


In de namiddag zijn we reeds snel in het kruispunt-dorpje Caucette. Er zijn vele kraampjes met meloenen en we eten een grote, dikke meloen helemaal op (=lekker in dit warme weer). Enzo zou San-Juan (omdat het weer een stad is) wel willen skippen om rechtsreeks richting Mendoza te gaan. Ik wil wel naar San Juan, want daar zou (vandaag laatste dag) het nationale feest van de zon aan de gang zijn. (5 dagen lang, met vandaag de finale). Echter wanneer we in San Juan aankomen is er niet veel (van feest) te zien, want het feest zou op 20kms van San Juan doorgaan... Er is ook niet veel volk (=zeer rustig) want we denken dat velen naar het feest zijn... Maar we genieten van een goede douche (in het hostal) en een terrasje en lekker eten.
08:30 Écrit par Corinne et Enzo dans 4 - Carnet de route Argentine | Lien permanent | Commentaires (0) | Envoyer cette note | Tags : voyage, velo, argentine, san augustin de valle fertil, san juan |
Facebook |

