Cyclocosmos

(01/12/07)    San Rafael - Cerro de Pasco    (30km fiets + 30km pickup)

(Enzo)

Il fallait qu'ils volent quelque chose ! On le sentait hier soir, c'était plus fort qu'eux. Fait chier. J'avais laissé l'élastique du porte-bagages sur mon vélo et il n'est plus là. C'est triste à dire, mais tous les cyclos vous le diront, ne rien laisser sur son vélo facilement démontable, même pas un vulgaire élastique. Evidement ici au Pérou, je peux toujours courir pour en retrouver un ! Cela peut vous paraître dérisoire mais sur nos vélos, chaque pièce de l'équipage a soigneusement été choisie avant le départ. L'élastique est don remplacé par une corde qu'il faut nouer et redénouer en permanence en fonction du volume de la sacoche supérieure arrière. Fait chier !

Tiens, c'est le cas de le dire, la turista de Corinne n'est pas passée et les crampes qui lui torturent le ventre sont de plus en plus douloureuses. On a bien fait une petite pose d'une heure histoire de cuisiner quelques pâtes, mais rien n'y fait, tout ce qui rentre ressort assez rapidement sous forme assez liquide.

Un pick-up passe... vous connaissez la chanson. Allé, soyez conciliants. Je voudrais vous voir moi, escaladant des cols vers des sommets dépassant les 4000 m avec la turista.

Donc à mi-col, envol vers la capitale minière du Pérou située au sommet de deux versant riches en minerais. La quasi-totalité des mines péruviennes ont été privatisées - notamment par une grosse entreprise canadienne- et aujourd'hui comme hier (rappelez-vous il y'a 500 ans) toutes ces richesses échappent au peuple péruvien.

Cero de Pasco 4300 m. Cette ville est immense (pour une ville située à cette altitude), cette ville est triste, cette ville ne ressemble pourtant à aucune autre. Une fois de plus, je ne sortirai pas nos appareils photos et vidéo. Donc tr's peu de photos de ville durant notre voyage.

Sécurité, pudeur et intérêt.

Nous mangeons dans des restos populaires (moins de 1 EUR le repas complet) nous dormons presque toujours dans les hôtels les moins chers et nous nous baladons souvent dans les quartiers non recommandés par les guides. Je ne suis pas un journaliste attitré qui se promène avec sa carte de presse à la recherche de cliché « fort ». Je suis là pour relater un voyage à vélo et interroger un maximum de personne sur l'utilisation de l'eau en Amérique du sud. Mais je vais peut-être faire quelques efforts... on verra bien.

(Corinne)

De volgende morgen werd ons intuitie verzekerd (mbt dat we in dat dorpje niet echt welkom waren) want er was een (kleine, maar wel vervelende) diefstalletje.  Mits de trap zo krottig was en de kamer zelf minuscuul was konden we deze keer de fietsen niet op de kamer zelf zetten.   De volgende morgen was de elastiek, waarmee Enzo zijn 5de tas op de 2 achtertassen vastmaakt, gestolen (=echt stelen, om (maar iets) te stelen).  Dat is wel een beetje vervelend, want zovizo moet die tas vastgemaakt worden, maar ook in die tas zit onze 'versheidszak' waarin we ons voedsel bewaren en we maakten deze dus vrij vaak open (wat met die elastiek gemakkelijk ging).  Op zoek naar een koord dan maar (=heel onpraktisch). 

's morgens valt ons de armoede in dit dorp opnieuw op en ook de afgunstige blikken missen we niet.  Langs een kant kan ik die mensen wel begrijpen (ze hebben echt bijna niets, gescheurde kleren enz) en wij komen daar maar met onze dure fietsen en tassen, en ze zien ons aan voor de 'slechte?' kapitalisten (die onze rijkdom o.a. te danken hebben omdat we het (weliswaar lang geleden) o.a. hier zijn komen leegplunderen (goud, zilver, metalen,...) en zij hebben zo weinig en kunnen nooit dergelijke (laat staan één) reis maken, maar blijven (meestal) gans hun leven in hetzelfde dorp.  Soms zijn er ook bedelaars (=niet zoveel als in Indië, waar ze soms met gorden achter je lopen) maar toch.  We geven nooit geld.  Heel soms voedsel (of aan kindjes wat snoep), maar echt mager zien ze er hier niet uit en op het platteland zullen ze hier zeker niet van honger omkomen want hier is echt alles... (in de steden is misschien iets anders?).   

Wanneer we door het dorp lopen (op zoek naar een koord) zie ik ook voor de zoveelste keer vee te koop (geiten en varkens).   Ze liggen met hun 4 poten samengebonden op de grond en eens verkocht worden ze gewoon met koorden op het dak van een auto gebonden (waarbij ze dan erg krijsen).   Soms rijdt een auto met zo'n verschillende geiten vastgebonden ons met snelle vaart voorbij.   Eerst dachten we dat ze dood waren (omdat hun hoofd naar beneden hangt) tot ze luidkeels beginnen te blijten...  De manier waarop vee hier geslacht wordt zou ook vrij koelbloedig zijn.  Op sommige markten zou je het kunnen zien (maar ik wens dat niet te zien), maar we hebben al van andere toeristen gehoord dat het niet al te mooi om aan te zien is... (alhoewel, de manier hoe dat onze varkens gestresseerd door de gang in het slachthuis moeten is waarschijnlijk niet veel beter...)   Alleen daarvoor zou ik wel vegetarieër willen worden.    Als vegetarieër is het anders niet echt gemakkelijk om hier te reizen.  Alles is altijd wel met carne of pollo, echte carnivoren hier.   Gisteren vroeg ik enkel rijst en daar zat (of je het wil of niet) toch brokken vlees in.

Koord gevonden en tas vastgemaakt zetten we de tocht verder...  Het beloofd wel zwaar te worden met alleen maar bergop want Cerro de Pasco (dat op +/-60km ligt) zou (opnieuw) op 4300m hoogte zijn.   We waren van Huanuco tot San Rafael nogmaar zo'n kleine 800m geklommen (waardoor we al op +/- 2500m gekomen waren) wat dus een nogal 'stijle' dag beloofd.   Het is idd 'alleen' maar klimmen, nog steeds niet heel stijl maar wel vermoeiend omdat ik nog steeds geen krachten heb (in rijst zit zeer weinig energie, en heb het toch zovizo niet binnengehouden) en ik weer onderbroken geslapen heb en nog steeds niet helemaal in orde ben.  Na 25km ben ik op.  Ik kan niet meer.  Ik vraag aan Enzo om te pauzeren en om eventueel pasta's te maken voor energie.   Ik doe zelfs een kort dutje.  Maar zelf daarna voel ik dat ik het vandaag niet meer tot Cerro de Pasco zal maken, want het beloofd stijler te stijgen...   Ik zeg net tegen Enzo 'In Equador zou er al een pickup gestopt zijn en ons een lift aangeboden hebben en hier in Peru niet !'  en 10minuten daarna stopt een pickup !  Hij zit al redelijk vol en er is dus niet veel plaats maar ik ben verheugd, zeker wanneer ik tijdens de rit zie dat het idd stijler en stijler gaat + opnieuw kouder en kouder wordt + op de koop toe begint te regenen... Sorry, maar daar had ik vandaag allemaal geen zin meer in.  

We worden op de Plaza afgezet, goedkoop hotelletje en mits het nog vroeg is (en nog veel licht) maken we een wandeling in het stadje.   Het zou 'de stad van de mijnen' zijn.   Mij maakte het een nogal miserabele indruk.  Had eigenlijk iets 'chinees'.  Met een grote 'communistisch-achtige' stambeelden, en ook vele slierten met kleurige vlagjes (zoals je die in china veel ziet) en ook veel 'dronkelappen' die op de straat (hoewel het er heel koud is) liggen te snurken of gewoon neervallen.... Het is er echt koud.  Op het bed in het hotel liggen 5 dikke dekens !   

(30/11/07)     Huanuco - San Rafael    (54km)

(Enzo)

Décidément, quand ça veut pas, ça veut pas ! Cette fois c'est au tour de Corinne de tirer la sonnette d'alarme... et de tirer la chasse. Turista ! 54 km malgré tout le long d'une petite vallée de type européen. Nous nous arrêtons dons à San-Rafael, petit village dont la population est presque entièrement regroupée autour de nous pour nous indiquer le seul hôtel du coin. Ce n'était pas très compliqué, on était juste devant.

Bon, allé les gars, on ne va pas s'éterniser, surtout si c'est pour poser les mêmes questions à tour de rôle.

On monte les bagages comme on peut (même sans les bagages c'est limite casse-gueule). On entasse les valises dans la chambre et ensuite on s'initie à l'escalade. A 2,5 EUR la chambre, on ne va pas se plaindre. Corinne a accès au lit et au WC et, vu son état, c'est le principal.

18h00, je redescends dans le restaurant sans me casser la gueule (oui, l'hôtel est en fait un restaurant). Ici je ne pense pas qu'il faille une licence pour ouvrir un hôtel. La seule condition doit certainement être de ne pas afficher d'enseigne « Hôtel ».

Et me voici attablé, une cerveza devant moi, prêt à écrire mes articles.

Pas pour longtemps, juste le temps d'entendre le « pchiiittt » de la bouteille que voici déjà mon compagnon de soirée assis en face de moi, un verre vide  à la main. Ici c'est la tradition de partager sa cerveza... à part que ce soir, c'est le gringo qui recommande les bouteilles ! J'aurais pu mal tomber, mais je me retrouve en face du sympathique boulanger du village. Enfin quelqu'un qui ne me parle pas d'argent, enfin quelqu'un avec qui parler d'un peu de tout et de rien. Une petite heure passe, puis son fils (16 ans) nous rejoint. Bien qu'il entreprenne des études de boulangerie, ses propos sont complètement différents de ceux de son père. Plus arrogant - ça, je l'avais déjà remarqué chez tous les jeunes péruviens - et plus curieux également. Me voici donc parti dans de longues explications sur le coup du pain en Belgique, sur les produits servis en comptoir ou encore sur la possibilité d'ouvrir plusieurs boulangeries en n'utilisant qu'un seul four.

Le temps passe, les sujets de conversation se multiplient, un petit coup d'oeil à l'horloge, 20h00.

Je remonte doucement (toujours en évitant de me casser la gueule) pour réveiller Corinne. Elle n'est vraiment pas en très grande forme, mais il faut qu'elle mange. Du riz ! Elle déteste de plus en plus cela, mais là, elle sait que c'est pour son bien et ne fait vraiment pas la difficile.

Dès que nous redescendons, trois jeunes attablés m'invitent avec insistance à partager leur bière. Presque comme toujours en Amérique du Sud, ils font fi de Corinne. C'est donc à moi d'insister et de bien leur faire comprendre que Corinne est malade et que c'est avec regret que je dois décliner leur offre.

Un petit coup d'oeil sur les vélos, cadenassés devant les toilettes, quelques nouveaux refus aux offres qui nous sont à nouveau faites pour picoler à gauche et à droite, quelques nouveaux coup d'oeil sur nos sacoches planquées sous la table (on sent vraiment dans ce village que « Gringo » rime avec « Dinero », et nous voici remontant les escaliers (toujours sans nous casser la gueule) afin d'aller faire un gros dodo ! ( Vous avez remarqué, nous journées se terminent toujours de la même façon) 

(Corinne)

We waren dus een dagje in Huanuco gebleven, zovizo omdat Enzo met z'n hondebeet en val moest rusten, maar ook ik voelde grote vermoeidheid (de stijve nek met bijhorende hoofdpijn, de extreme verschillen in altitudes en in temperaturen (van 46graden tot onder 0) enz...) en voelde me dus ook nogal moe tot grieperig.  Huanuco is niet toeristisch en er is dus geen europees eten.  We beslissen om eens voor de verandering naar een chinees restaurant te gaan (er zijn vele geïmigreerde chinezen in Peru en dus ook meerdere chinese restaurants), waar ik eens een groenteschotel neem, maar 'grote VERGISSING'.  Ik ben er zeer ziek  van geworden (=serieuse toerista) die wel 4 tot 5 dagen heeft aangehouden (=ben nog altijd niet helemaal genezen =5dagen later, want zoals jullie waarschijnlijk gemerkt hebben zijn de verslagen op de blog altijd met enkele dagen vertraging).   In de verschillende reizen naar onderontwikkelde landen die ik al gemaakt had was ik hiervan tot nu toe altijd bespaard gebleven, maar nu was het wel serieus : krampen, diaree en braken.  Dit beloofd een streng dieet van alleen rijst en voorlopig zeker geen (lekker) fruit meer.  :-(     Ik heb de nacht na de verlofdag dan ook bijna niet geslapen, maar toch wil ik niet in Huanuco (en zeker niet in die hotelkamer, want ik kon die badkamer niet meer zien) blijven.   Dus beslissen we om toch reeds verder te trekken, want Enzo is dan weer wel aan de beterhand (=hij heeft zijn verband in Huanuco laten vervangen en de verpleegster zei dat het goed genas).   Mits we (met de bus) zoveel gedaald waren, ging het nu zovizo weer licht naar boven.   Na een 25tal kms voel ik wel dat ik toch vrij zwak ben (=niets van voeding binnengehouden, niet veel geslapen en nog steeds niet goed...)   Enzo drinkt een (koude) Cola, maar daar durf ik niet aankomen en hou het wijselijk op water (=zelfs  vrij veel water, want ik heb veel vocht verloren en heb altijd dorst).  Het blijft altijd bergop gaan, maar ik heb niet veel krachten en ben bijgevolg altijd achter op Enzo.  Na 50km ben ik bekaf en heb weer behoorlijke buikkrampen een braakneigingen (=m'n buik staat op springen) en we moeten snel iets vinden om te stoppen (en ik te rusten).   Na een 4tal kms zou een (klein) dorpje (San Rafael) zijn.   Het is er zeer arm en we twijfelen of er wel een hostal is.  Het hangt niet uit, maar er zou een kamer boven een (nogal vies) 'restaurant' zijn.   Recordprijs voor de kamer = 10sols (+/- elk 1.25euro), maar de kamer is dan ook naarvenant... (=we dachten dat we bijna door de trap zouden zakken wanneer we met de bagage naar boven gaan...)  Soit, er was geen keus en voor mij was alles goed, als ik mij maar kon neerleggen.  Enzo ging ondertussen wat met enkele inwoners van het dorp in het café/restaurant eronder praten (zie hiervoor zijn verslag).  Na een uurtje ben ik dan toch ook mijn rijst (met thee) gaan eten.  Ik vind de sfeer er helemaal niet zo aangenaam : alsof we er als 'rijken' niet echt gewenst zijn...  Ik (en Enzo uiteindelijk ook, want hij voelt het ook een beetje) ga dan ook weer snel gaan slapen (maar moest die nacht toch weer 3 keer opstaan om naar het toilet te 'spurten'... (hopende niet door de planché (van dat krot) daar te zakken...))