Cyclocosmos

(14/01/08) Tarapaya - Potosi (25 km)

(Enzo)

Deux petits kilomètres de descente et nous voici déjà arrêtés. Non par un ennui technique (cela c'est pour plus tard) mais bien par notre deuxième manifestation depuis notre entrée en Bolivie ; et ici, vu que seuls les Indiens sont contents de leur nouveau président (un Indien), tout le monde manifeste sans même trop savoir pourquoi j'en ai bien l'impression.

Les manifestations se concrétisent par des barrages routiers. Rien de bien méchant, tout du moins pour nous car les manifestants sont contents de tailler une petite bavette avec les deux gringos à vélo. Il faut dire qu'ils ont plutôt l'air de s'embêter. Alors pour passer le temps, ils jouent au mini-foot. On n'ose pas leur demander pourquoi ils manifestent, histoire de ne pas les mettre mal à l'aise et de se voir interdire le droit de passage. On se limite à parler de notre voyage.

5 km plus loin, rebarrage (ce doit être le barrage tampon). Et 5km encore plus loin, nouveau barrage. Là, un peu plus d'animation car trois ou quatre militaires gradés arrivent avec la presse. Finalement, tout à l'air de se passer dans une ambiance bon enfant.

Les seules victimes sont toujours les passagers des bus et tout particulièrement les touristes qui, moins habitués et moins patients que les locaux, décident de continuer leur chemin à pied. Ceux que l'on a donc dépassés ont effectués une petite marche forcée de 25 km jusqu'à Potosi... et je peux vous dire, ça monte !

Merde, une crevaison à 5 km du sommet ! Probablement une épine. Il faut dire que les barrages sont constitués de pierres et de buissons épineux. En général, je répare en 10 minutes, mais là j'ai mis plus d'une heure... encore un nouveau record.

Arrivée à Potosi et nouvelle déception. Mis à part le centre historique (pas plus grand que celui de Bruxelles) toute la périphérie n'est qu'une immense poubelle... bordée de champs cultivés. Je sens que l'on ne va pas manger beaucoup de légumes ici !!!

(Corinne)

Na 2 kms is er weer een 'road-block'.  Auto's en bussen zijn geblokkeerd door een barriere van stenen, rotsen en planten met grote stekels.    We banen er ons voorzichtig een weg doorheen, maar de toestand is zeer gemoedelijk (=we zien niets van geweld waar sommige toeristen het over hadden).  5kms verder is een andere blockade en nog eens 5 kms verder de grootste.   Vele mensen komen aangewandeld (om te manifesteren? of uit nieuwsgierigheid?) en ook een paar (gegradeerde) militairen en de press is hier van de partij. 

We zien ook meerdere localen (en toeristen) te voet richting Potosi stappen (want dergelijke blockade zou wel eens zeer lang kunnen duren).   Hoewel het maar 25km is vandaag heb ik niet veel energie.   Ik voel me een beetje moe.   De laatste dagen hebben we niet erg goed (en ook te weinig) gegeten.   Na 12kms zien we Potosi met zijn fameuse berg (=Cerro Rico).    Het is nog 15kms en de stad ziet er nog ver uit, maar de berg is des te imponanter.    Deze berg was 'de grootste' zilver-mijn ooit.   Ze is nu (aan de binnenkant) een beetje leeggeplunderd (voornamelijk door de europeanen), maar vanbuiten straalt ze nog veel power uit.     Op nog geen 5kms van het centrum heeft Enzo een platte band (=achterwiel =vervelend) door de stekelplanten van de blockades.   De laatste 5kms zijn echt genoeg voor mij vandaag (=bergop) en om het historische centrum van Potisi te bereiken moet ik mijn fiets 'duwen' (=zo stijl en ik kan niet meer).   2 daagjes verlof zullen goed doen.  

(13/01/08) Ventilla - Tarapaya (83 km)

(Enzo)

Changement de décor radical. Nous entons dans un canyon rouge bénéficiant d'un micro-climat faisant remonter les températures de plus de 10 °C. (Nous avons malgré tout essuyé un orage de grêle - un de plus ).

Après un petit col de 10 km, nouveau changement de décor. Le canyon est toujours bien présent, mais les roches ont subitement décidé de changer de couleur.

Direction plein Est. Ah, ça c'est embêtant, car en consultant ma boussole, je constate que nous fonçons tout droit vers un très gros nuage gris (voir photo) situé à une quinzaine de kilomètres de l'endroit où nous nous trouvons. Vu sa hauteur, je peux imaginer l'instabilité qui doit régner juste en dessous. 15 km plus bas, c'est dantesque. Il ne pleut pas encore, mais la puissance des vents tourbillonnants manque à chaque instant de nous faire tomber. Trop dangereux, on fait une halte en attendant que cela passe. Sans le savoir, cette petite heure de pose nous sera bien utile car en 5 km nous allons passer de 3000 m à près de 3800 m Alt. Je vous laisse imaginer le pourcentage du « petit col ».

Après la descente, retour à notre petit canyon rouge. Nous plantons la petite au milieu des cactus. Petite soirée chaude à observer les étoiles... ça fait du bien !

Ah oui, j'oubliais, on a passé le cap des 4000 KM.

(Corinne)

Na een ganse nacht regen is het 's morgens warm met zon.   Het landschap veranderd steeds, de bergen lijken grote schelpen, door erosie afgeslepen.  Na enige tijd komen we in een grote rode canyon.   Zeer mooi, ware het niet dat deze door een lange bergop (tot boven 4000m) gevolgd werd, die we (opnieuw) doorheen een hagelbui hebben beklommen.   Aan de andere kant van de berg was het weer zon.   Met dergelijke beklimmingen verliezen we wel wat tijd en de 115kms om Potisi vandaag te bereiken komt in het gedrang.  (Tss haaktjes : op de middag hebben we de 4000kms bereikt !)

In de namiddag gaat het veel bergaf, met (deze keer) groen-bruine canyons, maar de wind steekt opnieuw zeer zwaar op en in bergaf moeten we hard trappen om nog geen 10kms/u te doen.   Op een gegeven moment is de wind zo sterk dat we in een dorpje pauzeren.  Ik had hoofdpijn van de wind gekregen.   Ik vraag een manzenilla (=camomille-infusie) maar dat hebben we niet, alleen coca-infusie.   Naar het schijnt zou dat tegen altitude-klachten (zoals hoofdpijn) helpen.  Soms heb ik op hoge hoogte last van (=niet echt hoofdpijn) maar een soort van druk, maar deze keer komt de hoofdpijn van de vele en harde wind.  Toch probeer ik de coca-infusie (=smaakt naar kruiden).   Na 20minuten is de wind volledig verdwenen en mijn hoofdpijn is (door de coca?) ook beter.   Ik kan zelf nog een hele stijle bergop doen (8tal kms tot weer boven 4000m = weer hoog boven en in de bergen).   Dan volgt weer een lange afdaling en dan kan het dus niet anders dan dat het voor Potosi (=ook +/- op 4000m) weer zal klimmen...  We zijn nogmaar een 25tal kms van Potosi, maar zien het niet meer zitten om nog een klim te doen en camperen deze keer tussen de cactussen.   

Aangenaam temperatuurtje (voor een keer).  Om de camperen is dat toch wel aangenamer, je kan nog lekker wat buiten zitten, buiten koken, buiten eten en wanneer de avond en nacht dan valt hebben we de sterrenhemel bestudeerd.  Hoe donkerder het wordt, hoe meer er zijn........