Cyclocosmos

(17/11/07)      Trujillo  -> Chao     (67km)

(Enzo)

On the road again !
Après avoir attendu Lucho et sa fille… plus de quatre heures car ils voulaient absolument nous accompagner une quarantaine de kilomètres afin de nous dire adieu, nous voici reparti pour enfin découvrir le cœur du Pérou. Durant ces prochains jours, nous allons tout doucement nous y enfoncer en ignorant totalement ce qui nous attend. Il est maintenant loin le temps où nous préparions ce voyage et je n’ai plus aucun souvenir des jolies images regardée sur internet.

Adios Lucho !
Je me demande s’il pourra venir un jour en Europe. Il ne veut pas s’y installer, mais aimerait y travailler durant une année comme mécanicien pour une équipe pro. Pourquoi pas, je peux toujours songer à le recommander à mon retour.

(Corinne)

'Eindelijk' vertrekken we uit Trujillo. (=zijn er 10dagen in totaal gebleven, wat een beetje te lang was...)  (Enzo moest de blog nog aanvullen (had wat 'retard' en ik heb een dagje diaree gehad en de volgende dag had Enzo 'het goed zitten' en voelden we ons wat te zwak om verder te rijden.  Zo'n diaree kan in zo'n landen wel eens voorkomen. 't Is hier zeker niet zoals in Indie, maar de hygiene laat soms toch wel de wensen over.  Het kraantjeswater zou hier in Peru drinkbaar zijn (=in Equador niet) maar voorlopig poets ik er alleen mijn tanden mee)  Gelukkig was het (de diaree) maar van korte duur (elk maar 1 dagje) en niet vergezeld van koorts ofzo (=dus geen toerista).)  Ik heb in die 10dagen wel goed in mijn psychologie-cursus kunnen verder doen (heb 2 boeken mee, wat wel een beetje stom is van de 3kg extra gewicht), maar dat was dan het positieve van deze 10-daagse stop, die (zoals reeds vermeld) te lang was.  Ik denk dat Lucho zelf wou dat we maar zaterdag vertrokken, want hij wou ons een eindje vergezellen en zodoende kon zijn dochter van 13 (Angelica, die ook wielrennen doet) ook meegaan.  Hij was pas donderdagavond (laat =om 22u) begonnen met de (volledige) revisie van onze beide fietsen, en dat heeft tot bijna 5u 's morgens geduurd (en Enzo is die tijd bij hem gebleven) en zodoende vertrek dus maar op zaterdag.   We gingen om 8u 's morgens vertrekken, maar Lucho zou Lucho niet zijn (met alle respect want hij is een sympatieke kerel, maar stiptheid is zeker niet zijn troef), en we zijn maar om ...12u30... vertrokken...   Dat gaf ons niet genoeg tijd meer om vandaag nog de 80km af te leggen die we voor ogen hadden (want daar zouden we in een privaat domein kunnen kamperen) maar daar geraken we vandaag dus niet meer en eindbestemming zal dus Chao worden.   We verlaten met z'n allen het stadje Trujillo, waar we ons een weg tussen de vele gele taxietjes moeten banen die kris-kras door mekaar rijden en geen voorrang geven (=zelfs de voetgangers hebben hier geen voorrang...)  Eens de stad verlaten komen we weer in een woestijn, nu ten zuiden van Trujillo, en ja weer die hevige tegenwind.... (ik was het nog niet vergeten...)  In het begin kunnen Enzo en ik ons wel wat achter die andere renners beschutten, maar na een 5tal kms bergop zijn we achterop, en daar bega ik de fout om tegen de wind in te forceren (=op grote plateau) om toch maar weer bij die andere renners te geraken (ter beschutting van de wind) wat mij enigzins gelukt was, maar dat was stom, want (1) zij zijn met koersfietsen en zonder bagage dus zovizo sneller en al snel was ik weer achterop en (2) ik had in geen 10dagen meer gefietst... dus, resultaat = geforceerd = spierpijn...  2 weken voor het vertrek van de reis had ik (uitgerekend) in de allerlaatste training een 'Tractus Iliotibialis frictie syndroom' opgelopen (=sportdokter heeft mij die naam meegedeeld...).  Dat kwam omdat de clicks te vast stonden en daarbij niet goed afgesteld waren (mijn linkervoet stond te veel naar binnen gedraaid) waardoor de spier (die van de buitenkant van de knie tot de dij loopt) te veel over de knie-knokel gewreven had en zo infecteerde + sportdokter vertelde mij ook (maar dat heeft Enzo hier al ergens geschreven) dat mijn ene been langer (?1.5cm) dan het andere zou zijn en ik dan eigenlijk geen clicks maar aandoen en ook geen te lange afstanden (aan 1 stuk door) mag rijden...  Ik heb dan de laatste 2 weken voor vertrek 'platte rust' genomen (zovizo gingen we 2weken voor vertrek niet fietsen), maar ook dagelijks veel Flexium-gel aangebracht en ijs-compres opgelegd (ik heb hier trouwens ook 3 tubes Flexium-gel én een mini-CoolPackje bij, maar ze hebben hier niet op veel plaatsen een diepvriezer).  Ik dacht toen dat de fiets-reis een ramp ging worden, maar als bij wonder heb ik er in Equador (wat qua fiets-prestaties niet te onderschatten was) (bijna) niets van gevoeld, enkel in het begin een klein beetje, en dan reed ik ook met een knie-band, maar na een tijdje was het helemaal weg, en dan nu vandaag (zelf niet op bergop) is het teruggekomen... (dat is wel stom... zeker nu we vanaf morgen of overmorgen weer de bergen ingaan...)  Na een 40-tal km nemen we afscheid van Lucho (en dochter Angelica) (zie foto) (die rechtsomkeer richting Trujillo maken).   De volgende 27kms zijn voor mij dan een beetje pijnlijk en (zeker met die tegenwind) moet ik 2x een korte pauze inlassen.   Hopelijk zal het de volgende dagen meevallen...   We komen rond 17u45 aan in Chao.  (Hier in Peru is het langer licht (+/-18u45) (=niet zoals in Equador waar het om 18u al donker was) en dat is wel goed, want dat geeft ons wat meer tijd om te fietsen én om een kampeerplaats te vinden en hebben we nog de tijd om in daglicht te koken, enz...  We hebben ondertussen toch al zo'n 1600kms afgereden (niet in rechte lijn naar beneden), maar zijn dus toch al een stuk van de evenaar verwijderd.)  Aan de ingang van het dorp staat een politie-wagen en die houdt ons tegen en beveelt ons bijna om een hostal in Chao te nemen want 'In el noche es peligroso...'  Hier ook al?

(13/11/07 ->15/11/07)      Trujillo  (3)  

(Enzo)

Repos !

1600 km au compteur additionnés aux deux jours de course m’ont littéralement vidé.

Lorsque je rentre dans mes vêtements, j’imagine avoir déjà perdu une douzaine de kilos. Bref, encore un petit effort et j’aurai retrouvé ma ligne d’il y’a vingt ans. Corinne elle, me semble-t-il, a pris quelques rondeurs avec cette semaine sans vélo, voilà qui est rassurant.

Quatre journées de repos durant lesquelles nous prenons enfin le temps pour faire le point sur ces 30 premiers jours à pédaler sans presque aucune interruption.

C’est vraiment la première fois que nos discussions portent sur autre chose que : « Que va-t-on manger ce soir, où dormir, quel chemin prendre, sommes-nous en sécurité ici, combien nous reste-t-il d’eau, combien d’essence, combien d’argent… ? »

Bon, pour moi, assez de repos. Ce soir un petit décrassage des vélos avec Lucho (qui se terminera à 6h du matin) et demain on reprend la route.

(Corinne)

Al bij al waren het best wel vermoeiende dagen en was ik wel heel moe (en hongerig) wanneer we zondag-laat terug in Trujillo aankwamen.  (We hadden speciaal niet het mini-busje teruggenomen omdat dat 'overvol' zat en hadden een lijn-bus Chiclayo-Trujillo (=2 à 3uur) genomen, maar deze zat al even vol (kinderen zaten bijna op mijn schoot) en was eigenlijk al even vermoeiend).   Ons eerste idee was om maandag (dadelijk na de koersen) door te reizen, maar besloten dan toch maar een extra rustdagje in te lassen, dat uiteindelijk in 3 extra dagen uitmondde...  Maandag zijn we bij Lucho gaan eten (waarbij Aracelli (z'n vriendin) speciaal een groenteschotel gemaakt had, omdat Lucho haar waarschijnlijk gezegd had dat ik wat moeilijkheden met het eten hier had) en de volgende dag hebben we ook bij hun thuis gegeten, maar dan hebben wij gekookt (voor Lucho, zijn vriendin Arecelli, hun 13jarige dochter Angela en 1jarig zoonte Lance (genaamd naar Lance Armstrong =7x Tour de France-winnaar op een rij =een god voor hem).   Lucho toont ons o.a de video's van programma's mbt de 'casa des ciclistas' (interviews, andere reizigers, enz), maar ook van een programma van de Franse televisie, waar men een kort verslag maakt van z'n grote avontuur in Frankrijk.  Een 30-tal Fransen (cyclo-toeristen die zoals wij in zijn casa gelogeerd hebben) hebben ervoor gezorgd dat zijn droom (=de 'Tour de France' van dichtbij meemaken) werkelijkheid kon worden, en hebben samengelegd voor vliegtuigticket en visa (wat voor latijns-amerikanen niet gemakkelijk verkrijgbaar is) en onderdak tijdens de Tour.   Dat was zeer ontroerend en Enzo en ik waren al aan het denken iets soortgelijk te doen, met de eventuele belgen die bij hem gelogeerd hebben en ook via Lora (zus van Enzo, UCI).  We zullen zien wat we kunnen doen.

 

Morgen MOETEN we vertrekken !   Na zo'n weekje wordt je wel een beetje lui en het zal morgen een beetje moeilijk zijn om terug te fietsen (na 1week).  Maar, hoewel het hier zeer gastvrij is, moeten we morgen de tassen inpakken en terug de fiets op, want wanneer we hier de 1ste dag aankwamen hadden we net onze 2à3dagen achterstand (op onze planning) opnieuw ingehaald, maar nu hebben we 1week achterstand !  En ik wil toch wel op het einde van deze reis Chili en Argentinië (Patagonië) bereiken, waar ik een beetje een idyllisch beeld van heb en dus naar uitkijk. 

(10/11/07 ->12/11/07)      Trujillo  (2)   (Koers)

(Enzo)

Que de choses à raconter, que d’émotions pour moi qui vais vivre le rêve de ma vie : participer à une course cycliste pour professionnels.

Mais avant tout, il faut que je vous parle de Lucho.
Ce garçon de 42 ans est hors norme ! Une vraie bombe que je surnomme « Speedy Lucho ». Lorsque vous pensez qu’il est là, il a disparu et lorsque vous ne l’attendez pas, il apparaît pour parfois s’éclipser 10 minutes plus tard. Mais qu’est-ce qui fait courir Lucho ?

Passionné de vélo, il est à la fois coureur cycliste, mécanicien et bien sûr le guide de tous les ces cyclorandonneurs qui font une halte à sa « Casa de ciclistas ».

Bien que catholique, Lucho n’a qu’un seul Dieu : Lance Amstrong. C’est d’ailleurs le prénom qu’il a choisi pour son fils (Lance, pas Amstrong). Lorsqu’il croise un ami dans la rue, c’est toujours pour parler cyclisme. Et des amis dans cette ville de plus de 600 000 habitants, il en possède des tonnes. C’est étonnant de le voir saluer tant de monde même dans les quartiers les plus éloignés de sa casa. Moi, lorsque je me promène dans Bruxelles, je suis déjà content lorsque je croise une seule de mes connaissances.

 

Ici, c’est un peu le magicien de la mécanique. Il passe sa vie à démonter et remonter des vélos. Et il ne s’arrête jamais. Je l’ai même surpris une nuit (il devait être 4 heures) endormi sur une roue dont il avait commencé le dévoilage.

Le rêve de Lucho :
Il l’a réalisé en 2000 lorsqu’une chaîne de solidarité entre cyclorandonneurs étant passé á sa casa s’est organisée. Ce sont des Français qui se sont cotisés pour lui payer un billet d’avion et l’accueillir afin qu’il puisse suivre le Tour de France.

Touché par cette histoire, Jean-Marie Leblanc (le directeur du TDF à cette époque) lui a offert un « PASS VIP » afin qu’il puisse vivre son rêve à l’intérieur même du village TDF. Il a ainsi pu approcher et parler avec ses idoles. Et quelle émotion lorsqu’il a rencontré Lance qui lui a permis de prendre en main son vélo !

Qui sait, peut-être qu’un jour une nouvelle chaîne de solidarité prendra forme pour qu’il puisse répéter ce rêve. Nous allons y penser à notre retour en Belgique.

En attendant, c’est Lucho qui va m’offrir mon rêve.

A l'âge de 15 ans, je voulais devenir coureur cycliste professionnel. Malheureusement, ayant raté mon année scolaire, mon père refusa que je prenne ma licence. Le temps passa et m’éloigna peu à peu du vélo, m’orientant vers d’autres sports, et lorsque l’âge bête me rattrapa, ce sont les sorties et les filles qui me firent définitivement tourner cette page.

Ce soir-là, on parle d’un peu de tout et beaucoup de ma soeur Lora qui est à la fois journaliste-interprète sportive et commissaire internationale de l’UCI. Le virus de la compétition était toujours là, bien caché derrière mes 41 ans et Lucho l’ayant décelé, me proposa de préparer un vélo de course afin que je puisse participer à une vraie course professionnelle. Je n’y croyais pas. Mais ici c’est le Pérou et les règles de l’UCI sont encore très peu appliquées, voir même parfois inventées (je vous en parlerai plus tard).

Me voici donc prêt à participer à deux journées de course... sans licence !

Vendredi 9/11/07
Ce matin, un minibus conduit par le président de la fédération péruvienne s’arrête chez Lucho. A l’intérieur, entassés les uns sur les autres pas moins d’une dizaine de coureurs et leurs épouses provenant tous de Lima. Lorsque je les vois sortir, cela me fait penser au Guiness-book et au record consistant à entasser le maximum de gens dans une voiture. Je comprends vite que le monde du cyclisme au Pérou a besoin d’un fameux coup de pouce pour pouvoir évoluer. Ils sont tous pauvres, possèdent des vélos bricolés, mais ont tous une âme de professionnels.

Nous voici donc parti ce matin en direction de Chiclayo pour un « petit décrassage » de plus de 100 km. Il faut dire que la compétition commence demain et qu’après avoir passé plus de 9 heures entassés dans le minibus, ils ont tous besoin de se dégourdir les jambes (heu... moi pas de trop). Corinne et les épouses nous suivent jusqu’à Pascamayao où nous remontons tous dans le bus (cela fait 3 de plus et là, aucun mouvement n’est autorisé). Nous passons la nuit dans un motel (entendez ici hôtel de passe) qui accueille occasionnellement les cyclistes gratuitement.

Samedi 10/11/07 Le grand jour.

Direction Picsi (10 km de Chiclayo) ville de départ et d’arrivée des trois courses auxquelles je vais participer durant ces deux jours.

Ici, il n’y a pas de star, tout le monde est logé à la même enseigne. Petit déjeuné pour tous les coureurs dans un immense réfectoire ne comportant quasiment que des chaises : deux oeufs durs et deux petits pains accompagnés d’une boisson imbuvable (eux ils adorent). Passage à la signature afin de recevoir mon dossart. On ne me demande pas ma licence (celle que je n’ai jamais eue), il va se soi que si je m’inscris c’est que j’en possède une.

La course en ligne de ce samedi est un parcours d’un peu plus de 70 km. Question sécurité une voiture ouvreuse et des signaleurs postés tous les 5km juste là pour vous indiquer la direction, mais personnes aux autres croisements pour arrêter les voitures.

Pour moi, ce que j’avais présenti va vite se réaliser. Dès le départ, ils sont parti comme des fous pour un long sprint de 1 km. A 41 ans, je n’ai plus beaucoup d’explosivité et je me retrouve très vite distancé d’une dizaine de mètres avec un vent très violent de face. Je ne parviendrai jamais à boucher ce trou et je vais courir derrière ce peloton pendant plus de 20 km. Je rattrape bien petit à petit quelques coureurs distancés, mais peine perdue, je préfère abandonner d’autant plus qu’après le passage du peloton, la sécurité = nada !

Je ne suis pas déçu. Bien au contraire, je suis même aux anges. J’ai enfin pu voir ce qu’était le vrai rythme d’une course pro. Dur-dur ! Lucho, quant à lui, terminera la course très prêt des hommes de tête.

Allé courage Enzo, demain deux autres courses t’attendent.

Dimanche 11/11/07
Même cérémonial que la veille, mais je vais aujourd’hui participer à une course pour « Master » (40 ans et plus). Un critérium sur circuit local, ce sera un peu plus chouette pour Corinne qui pourra enfin voir quelque chose de la course.

 

Et c’est reparti comme hier pour un sprint de 1 km, mais aujourd’hui je décide de mordre sur ma chique quelques tours pour finalement rejoindre les hommes de tête à deux tour de l’arrivée. Euphorique mais surestimant mes réserves, je décide même d’attaquer. En vain, lors du sprint final remporté par Lucho, distancé, je serai heureux de terminé à la quatrième place.

Deux heures de repos et je décide ensuite de malgrè tout prendre part à la course pour élite. Je n’aurais fait que deux tours au sein du peloton avant d’être à nouveau distancé, mais quel plaisir de passé dans la foule vous acclamant !

Et puis après ce fut les honneurs de la télévision locale qui nous interviewa afin que nous racontions notre périple en Amérique du Sud. J’ai même reçu deux médailles honorifiques tout en ayant le privilège de remercier le peuple péruvien pour son accueil.

Merci Lucho pour ce cadeau qui restera pour toujours l’un des plus grand moment de ma vie.

Un petit mot sur le cyclisme au Pérou

Ici, tout se déroule dans une ambiance bon enfant. Le Pérou possède de bons coureurs, mais tout reste à faire pour qu’il devienne une nation reconnue internationalement.

Les coureurs ont un esprit professionnel, mais aucun moyen, n’est mis à leurs dispositions pour les aider. Pas d’entraîneur et donc pas de programme; pas de matériel, seuls quelques rares coureur un peu fortunés possèdent un vélo de course digne de ce nom. Quant aux règlements de l’UCI, ils sont quasiment inconnus. Pour exemple, lors de la course de dimanche, un coureur se trouvant dans le groupe de tête a subi une crevaison. Il a calmement attendu le tour suivant pour reprendre sa place dans le groupe et finir à la troisième position. Il a demandé aux organisateurs pour avoir « una vuelta de gracia ». Vu que les organisateurs sont moins au courant des règlements UCI que les coureurs, ils le lui ont accordé. Du jamais vu !

Et pour terminer, il faut savoir que le cliché « vélo = sport de tapettes » est encore assez répandu ici.

Dans ces conditions, le président de la fédération avec qui j’ai pu longuement m’entretenir, à encore beaucoup de pain sur la planche. C’est un homme rempli d’ambitions et totalement dévoué à son sport mais qui manque cruellement de moyens. Qui sait, si un jour un grand champion s’illustre à l’étranger, peut-être les choses évolueront-elles rapidement.

(Corinne)

Lucho heeft en koersfiets voor Enzo in mekaar gestoken en vrijdag-middag vertrekken we dan richting Chiclayo. De president van de peruviaanse wielerfederatie pikt ons met een wielerbusje op (=helemaal vanuit Lima gereden) met een 10-tal wielrenners van Lima. Enzo, Lucho en die wielrenners leggen de eerste 100 kms (als training) met de fiets af. (Enzo kan, tussen die 'professionelen', wel goed volgen).

Zaterdag is er een tour (voor de 'eliten' zoals dat heet) van 70kms. Zo elitair is het allemaal niet :  de wielrenners moeten zelf zeer veel moeite doen om aan een koers te kunnen deelnemen (zoals bvb 12uur in een minibusje vanuit Lima komen, waar amper plaats voor de benen is, het toegediende voedsel bestaat uit rijst en hardgekookte eieren,...). Het parcour is 'nergens' afgebakend en de koers vindt plaats doorheen alle vuilnis en tussen alle camions, autos en tuctucs (=zeer gevaarlijk !!!)   Enzo had zich bij deze koers vergist, want er waren eigenlijk 2groepen (de koersfietsen en de mountain-bikes) en Enzo volgde de verkeerde groep (=mountainbikes, die zelfde parcour aflegden).  Maar het was ook helemaal niet duidelijk (met gezamelijke start enz) en ook ik begreep het pas nadien (en ik denk niet dat dat kwam omdat we nog niet zo goed in Spaans zijn, maar gewoon omdat de organisatie allemaal een beetje chaotisch is). Enzo zat dus niet in het koersfiets-peleton en na een 15 à 20-tal kms gaf hij dan maar op.

Zondag was het iets geanimeerder en leek iets georganiseerder (alhoewel...) Nu betrof het een circuit van 1.5kms dat eerst door de 'masters' (=ouder dan 40jaar) gereden werd (11 toeren), daarna door de mountainbikers (30 toeren) en dan door de 'elite'-koersfietsen (ook 30 toeren). Enzo neemt eerst deel aan de masters-koers (hij is tenslotte 42jaar), maar ook daar stoot hij weer op een misverstand en dacht dat er 10 toeren waren, waarbij hij het in de 10de toer op een sprint zet en na aankomstlijn afremt, maar dan roept men 'Nog een toer !!!'  en hij (ontgoocheld) de 11de (uit de lucht gevallen) toer toch maar (zonder verdere motivatie) uitrijd...   Dan neemt hij ook deel aan de koersfietsen-koers, die dadelijk met een spurt begint en zodoende zit hij niet in het kop-peleton (omdat hij naar eigen zeggen een 'diesel' is en dergelijke snelle start niet apprecieerd) en geeft dan na 2 toeren op...

Niet zeer vruchtvol wat resultaten betreft (hoewel hij toch 2 medailles en veel applaus gekregen heeft), maar anderzijds wel een interessante opportuniteit om te zien hoe (professionele?) wielerkoersen hier in Peru georganiseerd worden, vooral omdat Enzo's zus voor de UCI (=internationale organisatie voor cyclisme) werkt en 1 van haar taken o.a is om de cyclisme in latijns-amerika (en elders in de wereld?) te promoten, en dan denk ik dat er nog veel werk aan de winkel is.   Spijtig voor de enkele toch wel zeer gemotiveerde jonge renners.    Er is hier uiteraard minder geld beschikbaar dan bij ons (?), maar het zou desondanks toch allemaal wat beter kunnen.   O.a. worden ook de internationale regels van cyclisme helemaal overtreden, zoals bvb de anecdote van een renner die in de laatste (elite-circuit-koers) pech (=platte band?) krijgt en dan (na vervanging) de koers gewoon hervat en (als 3de) beëindigd, waarbij hij dus een toer minder dan de anderen gereden heeft, maar toch als 3de overwinnaar is (???)   Eigenlijk was de 4de de welverdiende 3de, maar hier (=bizar en oneerlijk) niet...

Voor verdere details verwijs ik naar Enzo z'n uitleg (die er meer van kent dan ik).  Ik was uiteindelijk maar (passieve) toeschouwster (=stond in voor de foto's en video)... en als Tom Boonen niet meerijdt, dan interesseert het me minder... (haha...)

(08/11/07 ->09/11/07)      Trujillo  (1)

(Enzo)

Petit tour à Chan-Chan, site archéologique pré-Incas et à Huanchaco histoire de voir l’océan Pacifique ne fut-ce qu’une fois durant notre voyage et nous voici terminant la soirée devant quelques cerveza en échangeant nos vues européennes sur le Danemark et la Belgique. Ca va BHV ?

(Corinne)

Enzo en Lucho worden al snel beste maatjes want zijn beiden gepassionneerd door wielrennen.  Normaal gingen we maar 2 dagen in Trujillo in de 'Casa des ciclistas' blijven om vrijdag 10/11 verder te reizen, maar Lucho zegt dat er net dit weekend een (professionele?) wielerkoers georganiseerd wordt, ergens rond Chiclayo (de stad waar we net vandaan komen) en hij stelt voor dat Enzo (zonder licentie?) ook deelneemt.  Enzo ziet dat zeker zitten want hij wou vroeger altijd al wielrenner zijn en hij heeft nog nooit aan een koers deelgenomen !   Mij intereseert het niet zo (wielerkoersen) en het was niet ons plan zolang hier te blijven, maar het doet hem zo'n plezier, dus blijven we.  

We hebben dus eerst 2 dagen om uit te rusten, ons te verzorgen, kleren te wassen, de fietsen een was- en controle-beurt te geven, te internetten, Trujillo (en omstreken) te bezoeken,...  Er logeert gelijktijdig met ons ook een Deens-cyclotoeristen-koppel (van 62 jaar !) die net als wij ook latijns-amerika met de fiets doorkruisen.  Ze zijn erg modern en jong van hart (voor hun leeftijd), net met pensioen en een dergelijke reis is ideaal om de eerste 'leegte' van pensioen op te vangen.  Maar ze hebben in verleden al meerdere fietsreizen achter de rug.   Ze hebben tot nu toe +/- zelfde route achter de rug (en zij zijn wel met de fiets door de 'gevaarlijke' woestijn van Paijan gegaan).   We trekken wat met hun op en bezoeken o.a. de kust (met de vissers) en een archeologische site (Chan-Chan) waar meer dan 1700jaar geleden een civilisatie (van meer dan 100000bewoners) geleefd heeft.