Cyclocosmos

Si vous désirez revivre notre aventure en Bolivie chronologiquement, cliquez sur ce lien.

En fin d’article, cliquez sur « Page suivante » pour avancer.

(30/01/08)   Tupiza - Villazon  (bus)

(Enzo)

On a donc pris le bus, on a donc été coincé dans la gadoue pendant plus d’une heure comme je le craignais hier.
Demain on passe la frontière. Ouf !

(Corinne)

Het regent de ganse nacht en we kunnen onze natte spullen dus niet drogen.   De volgende morgen is het zon en we zetten onze natte schoenen snel op het terras.  Enzo heeft maar 1 paar schoenen mee en ziet het niet zitten om met natte schoenen te gaan beginnen fietsen... Gisteren was hij Bolivia (met alle regen enz) een beetje beu (=ik ook wel een beetje want mijn grote tenen liggen nu helemaal open van de koude en vochtigheid) en, na met de uitbater van het hostalletje te hebben gepraat die zei dat de weg naar Villazon weer vol met plassen en modder zou zijn, beslist hij zelf om een bus richting Villazon te nemen...  Spijtig, want we hebben de laatste tijd niet meer zoveel gefietst... (salar, camion, bussen...) en dat was niet de bedoeling, maar als de omstandigheden er niet naar zijn...  In Argentinie zou het veel minder regenen en zelf vrij warm zijn...   De busreis richting Villazon is (desondanks de slechte modderige weg) wel weer mooi en we krijgen alweer spijt dat we het niet met de fiets doen.   Enkele keren moeten we ook wachten omdat weer bussen voor ons in de modder vast zitten (één keer moesten we 1 uur wachten...)     Later op de namiddag zijn er weer zeer grote, impressionante onweders.   Het bliksemt langs alle kanten (=net stobboscopen) en vanuit de bus is het in dit decor een echt spectacel.   Zelfs Enzo (die normaal bang is van onweer) kijkt gepassioneerd naar de vele bliksems...   In Villazon regent het weer en is het weer koud en is er niet veel om te eten buiten 'pollo'...    Hoewel Bolivie zeker een land is dat te bezoeken waard is (=ik heb reeds vele mooie bezienswaardigheden opgesomd), kijken we nu toch uit naar Argentinie.   

(28-29/01/08)   Tupiza

(Enzo) 

Vu que ma selle me fait toujours aussi mal au cul, aujourd’hui j’en essaye une beaucoup plus large… une selle de cheval. Je m’étais pourtant juré de ne plus jamais monter sur un cheval de ma vie (suite à une chute lorsque j’avais 12 ans), mais me voici reparti pour une petite balade de cinq heures dans un joli canyon rouge. (Non, y’a pas de photo). Zut, voilà même que je me prends pour Clint et que je repars pour quelques galops… sans chute. Pour Corinne, c’est un peu plus délicat, elle s’accroche au coup de son dada pour ne pas tomber… Allé, au pas !

Ouille, je n’aurais peut-être pas du jouer au cow-boy hier. Finalement, ma selle de vélo n’est pas si mal.
Tupiza est une ville « far-west » assez agréable. On se dit même avec Corinne que l’on pourrait s’y installer pour ouvrir un petit hostal jusqu’à ce qu’une averse transforme les rues en véritables rivières. Pfff… plus d’une demi heure pour traverser l’artère qui nous sépare de notre hôtel.

Allé, adios Bolivie. Raz-le-boue ! Demain on prend le bus pour Villazon – ville frontière avec l’Argentine – en espérant qu’il ne sera pas à nouveau bloqué dans la gadoue.

(Corinne)

Tupiza is een aangenaam dorpje en we logeerden er in een klein en goedkoop, maar aangenaam en familiaal hostalletje.   Er was een klein keukentje (waar we zelf koffie en thee konden maken, en 's morgens zelf ontbijt kunnen maken) en onze was werd gedaan.    Mits ik met de zorgen van Brussel nog steeds niet erg optimistisch was, stelde Enzo voor om te gaan paardrijden (omdat hij weet dat ik graag paardjes heb).   Voor slechts 10 euro konden we voor 5 uur gaan.   Het was best wel leuk en we gingen naar zeer mooie plaatsen rond Tupiza, waar we met de fiets niet naartoe zouden zijn gegaan (omdat dat niet in de richting van Villazon was = onze volgende etappa = grens Bolivia/Argentie)    Tussen (rode) canyons enz.  Je voelt je net als in een western.   Het paardrijden zelf was een ander avontuur deze keer.   Ik heb nog niet veel te paard gereden en heb ook nooit geen lessen gevolgd.   Ik herinner mij wel in Egypte in de woestijn te hebben gegalopeerd en dat ging toen heel goed, en ook (tijdens deze reis) in Equador (Vilcabamba) ging het goed, maar deze keer sloegen de stoppen door wanneer mijn paard begon te galoperen.   Men had ons de avond tevoor nogthans gevraagd of we ervaren ruiters waren en (hoewel Enzo vroeger wel lessen heeft gehad) vroegen we toch voor een 'rustig' ritje.   De begeleider (een 17jarige jongen, die dit beroep al meer dan 4 jaar deed, maar wel zeer sympatiek was) was wel een beetje gehaast om ons zoveel mogelijk te tonen in de 5 uur,  en sloeg daarom telkens met zijn zweep op mijn paard opdat het zou gaan beginnen galopperen, terwijl ik het zelf altijd zo rustig mogelijk probeerde te houden...  Eén keer hing ik rond de nek van het paard tijdens de galop... Ik hield me aan het harde stuk van het zadel vast dat ik niet meer los durfde laten, tot ik uiteindelijk rond zijn nek hing (net als in een circus, alleen was ik geen kunstje aan het uitvoeren, maar stond ik op het punt te vallen...)  Enzo riep mij 'Trek aan de teugels ! Trek aan de teugels !' (maar ik had de teugels niet meer vast en kon hem dus niet doen stoppen...)   Ik riep maar 'Shhhht !   Shhhht !'    en ' 'Aouw ! Aouw !'   maar dat deed hem nog sneller lopen...  Ik zal eerst maar wat lessen gaan volgen voor de volgende keer...   Ik liet daarom daarna Enzo en de beleider vaak voor mij galopperen en ik probeerde ze zo goed en zo kwaad ik kon (op een rustigere manier) bij te houden, maar was dus altijd achterop.   We volgden (het pàard en ik) de sporen van de anderen, maar op een gegeven moment waren we ook de sporen kwijt en werden we beiden (het paard en ik) een beetje nerveus...   Al bij al was het wel leuk.   Bij het afstappen heb je na 5 uren wel effen het gevoel o-benen te hebben, en Enzo had nog enkele dagen pijn aan zijn achterste en ik aan mijn enkels (omdat ik mijn voeten tijdens de galop krampachtig in die voetteugels wilde houden...) 

De volgende dag was het Enzo die nog een extra dagje in Tupiza wou blijven.  Hij vond het er zeer aangenaam, dat hij zelf zei dat hij daar wel wou wonen... tot... de laatste avond een onwaarschijnlijke onweerbui de straten weer in grote rivieren veranderde... (wel 20 tot 30cms diep !)     Ook hier geen riolen en alles loopt naar het laagste punt (waar daar misschien wel een riool is?)    We moesten enkele straten door het diepe water stappen en onze voeten, schoenen, kousen en broekspijpen waren doorweekt....  Altijd iets hier... Enzo wou er prompt niet meer wonen en wou zelfs zo snel mogelijk uit Bolivie, met al z'n regen, water, modder, slijk, enz...   Men zou dit jaar niet van een 'El Niño' spreken, maar van een 'La Niña' (wat erger zou zijn... omdat het vrouwelijk is zeker?  zoals alle windstormen die meisjesnamen hebben...)  

  

(26/01/08)   Cerdas - Atocha  (28 km)

(Enzo)

Evidement, avec une carte qui vous indique « Atocha 44 km », on se retrouve un peu vite (15h00) à Atocha.

Quoi que... c'est déjà pas mal. On vous rappelle qu'avec les inondations qui touchent le pays, on évolue actuellement à une vitesse moyenne d'environ 6 km/heure.

Alors, que fait-on ? On s'arrête, on passe au car-wash pour nettoyer les vélos (c'est déjà la deuxième fois en quatre jours) et puis on se prend un petit « Alojamiento » en espérant que l'état des routes sera meilleur demain.

Ceci n'est toujours pas un condor !

(Corinne)

Op onze kaart stond dat de afstand tussen Cerdas en Atocha een 40tal kms was, echter na 28 kms zijn we er al...  De weg is deze keer droger en de route is weer zeer mooi.  We kunnen ook telkens de regen vermijden en het is zelf vrij mooi weer.    Atocha =groter dan Cerdas, maar toch klein dorpje.  Er is wel een station.    Ik heb echter wat zorgen (niet hier, maar (als per toeval) in Brussel = vervelende onderburen die steeds weer roet in het eten gooien...) en voel me hierdoor niet erg in vorm, tot zelf een beetje depressief.   We beslissen daarom hier een nachtje in een alojamiento te slapen. 

 

(27/01/08)   Atocha - Tupiza  (bus)

(Enzo)

On prend le bus... No comment !

(Corinne)

De volgende morgen voel ik me nog steeds moedeloos door de zorgen in Brussel en we nemen dan maar een bus tot Tupiza (vanaf hier rijden die wel : hoewel er verder nog wel een paar kleinere rio's over de weg lopen, is het in dit gedeelte van het land in vergelijking wel droger)...  Spijtig want de fietsreis had weer mooi geweest, vooral dat het veel bergaf gaat...    

 

  

(25/01/08) Uyuni - Cerdas (28 km) (en camion)

(Enzo)

25 km comme prévu hier... et 50 km dans la benne d'un camion.

Les bus sont pleins (forcément, il n'y en a que deux par jour qui circulent) et les nombreux touristes coincés à Uyuni essayent de louer un 4x4 (très cher) pour se déplacer.

Une rivière, deux rivières sauvages (entendez par là des rivières ayant quitté leur lit pour défoncer la route) de passées et voici qu'à l'horizon apparaît une file de véhicules essentiellement constituée des 4x4. Ceux qui nous avaient dépassés ce matin.

Là, cela ne passe plus !

Le courant est tellement fort que seuls les camions s'y aventurent... et encore, pas tous.

Bon, on ne va pas se décourager. Un peu plus en aval, je peux traverser en n'ayant de l'eau que juste au-dessus des genoux. Je commence donc les navettes en passant les sacoches lorsqu'un routier apercevant mes manoeuvres nous propose de monter dans son camion afin de traverser la « rivière » ainsi que les suivantes (on ne se fait pas prier, raz-le-boue de jouer au petit baigneur).

Arrivés à Cerdas, un village sans éclairage, nous sommes déposés devant l'église que nous pouvons apercevoir dans la lumière des phares du camion. Une fois celui-ci parti, c'est la nuit noire. Nous n'apercevons aucune habitation, mais nous devinons leurs présences par les aboiements des chiens et par les rires et les cris des enfants qui ne sont pas encore couchés.

Vu que nous nous déplaçons avec la lampe frontale afin de trouver une place derrière l'église pour planter la tente, nous avons l'impression que c'est tout un village qui nous épie. Il n'en est probablement rien, mais la sensation est peu sécurisante.

Tente plantée, dodo !

(Corinne) 

Mits er geen enkele bus vertrekt, vertrekken we zelf verder met de fiets richting Tupiza.  's morgens merk ik echter dat ik mijn KW niet meer heb.  Ik ga snel kijken in de plaatsen waar ik de vorige dag/avond allemaal geweest ben, maar geen KW meer te vinden... (Dat is wel vervelend, hier, waar het niet ophoudt met regenen...)  Ik ga op de markt kijken voor een alternatief, maar er is niet veel keuze.  Nep-adidas-spullen enz.  Hier zal ik zeker geen Nord-Face of zoiets vinden.  Allemaal echte 'markt'spullen.  Dat het niet echt modieus is kan mij hier niet echt schelen, maar de spullen lijken niet echt waterdicht... Er bestaan hier wel soorten van plastieken poncho's, maar die zijn niet echt praktisch (armen zijn bloot) en zijn nog zwaar ook.   Uiteindelijk koop ik, alvorens misschien in Argentinie iets beters te vinden, 3 plastieken overtrekken (precies een plastieken zak dat je over je trekt : niet echt windstop en kan snel kapot gaan, maar wel waterdicht).    We vertrekken uit Uyuni (spijtig voor de salar, maar we zullen nog wel eens terugkomen).   Het is weer overtrokken en de straten zijn weer een grote plas.   Wanneer we aan de weg richting Tupiza zien we al dadelijk dat die weeral niet echt berijdbaar is (vandaar dat de bussen niet rijden uiteraard).   Weer een grote slijkboel... Aan de zijkanten rijden gaat hier ook niet, want het zand is te nat en we zakken erdoor... Wat doen we : Terug naar Uyuni-centrum en (zoals de andere toeristen die er vastzitten) wachten tot de eerste bus vertrekt of de trein reserveren (maar daar is misschien maar binnen 10 dagen plaats op, want die zijn helemaal volgeboekt want iedereen neemt de trein...)   Neen, daar hebben we geen zin in.   Toch maar de weg proberen.    In Equador en Peru probeerde ik altijd op de zijkanten of in het midden van de pistes te rijden (omdat daar minder hobbels zijn), maar hier is op de zijkanten nog meer modder.   Op de 2 rijstroken (waar de wielen van voertuigen rijden) zijn er echter zeer veel putten (om de 30 à 40cm is een put) en wordt je helemaal door mekaar geschud.   Dat is niet zo leuk rijden en de vijzen van de fietsen komen er helemaal los van...  Telkens moeten we die opnieuw vastvijzen en ook moet (met al dat water) telkens nieuwe olie aangebracht worden... Als er grote plassen zijn probeer ik zoveel mogelijk vaart te nemen om in alle geval evenwichtsverlies te vermijden en met schoenen en al in de diepe plas te trappen...  tactisch fietsen...  Het klimt een beetje en gaat weeral niet erg snel.   Na 15kms is er weer een rivier die over de weg loopt.  Met mijn sandalen moet ik mijn schoenen niet uitdoen en ik stap er zo door (niet gemakkelijk want de bodem van de rivier is zand waar we dieper in zakken).  Na een paar kms echter lijkt de weg (nog wel modderig) maar opnieuw beter berrijdbaar en kunnen we wat sneller gaan...  Nog eens 10 kms en opnieuw een rivier over de weg... Verder zie ik een camion en ik denk bij mezelf, ik wacht tot die tot hier gereden is en kijk dan hoe diep het is (om in te schatten of we de bagage moeten afnemen...)   Ik wacht en wacht (op een lange afstand kan dat wel een tijdje duren alvorens die er is), maar de camion lijkt uiteindelijk niet te bewegen... Ondertussen is Enzo aangekomen en beslissen we hier ook weer met fiets en tassen doorheen te gaan.   Verder, bij de camion, zien we ook meer en meer mensen die een beetje overal lopen...  Wat is daar gaande?   We rijden ernaar toe en voor de camion staat een ganse file van camions en jeeps... Weer een manifestatie?   Neen, deze keer is het een 'zeer grote' rivier die over de weg loopt... (=wel anderhalve meter diep) en de voertuigen kunnen/durven er niet door... en daar kunnen wij, met onze fietskes, ook niet door...  We zien een oostenrijkse toeriste die we in Uyuni ook al hadden gezien.   Ze vond ook geen bus en dan doet ze de rit per jeep (zoals vele andere toeristen) maar dat is veel duurder... en uiteindelijk geraken de jeepen hier ook niet verder...  Wat nu?  We vragen of iedereen aan het wachten is op technische hulp ofzo, misschien een soort van bulldozer om de weg vrij te maken(?)  Maar neen (dit is Bolivia) men gaat gewoon wachten tot de rivier gezakt is !   De bolivianen zeggen dat dat maar  'enkele uren' kan duren (maar de Bolivianen zeggen zoveel) :  dit kan evengoed nog 2-3 dagen duren ook (zeker als het opnieuw begint te regenen)...  Wij moeten zien verder te geraken... Naast de weg loopt een spoorlijn en sommige localen wijzen ons erop dat we met onze fietsen op de spoorweg kunnen rijden (wat de voertuigen niet kunnen).    We zoeken een plaats waar de rivier minder diep en lang is om eventueel langs de overkant en op de spoorweg te geraken.    Terwijl we de tassen 2 per 2 aan de overkant brengen (de fietsen zullen we nadien tot daar moeten in de lucht dragen), stopt er plots een zeer grote camion en zegt ons 'Amigos, ik ga proberen met mijn camion door de rivier te rijden, ik heb een grote camion, dat moet lukken.   Zet jullie fietsen en bagages achterin en spring ook achterin in de camion !'    Ok dat doen we !    De camion steekt de lange file van camions en jeeps voorbij en wanneer we de rivier oversteken lijken we precies in een boot te zijn... Maar het is gelukt ! en we kunnen verder !   Aan de andere kant staat ook daar een lange file van voertuigen... te wachten...  De bestuurder van de camion rijdt verder en zet ons niet af, maar dat vind ik niet erg, want het is ondertussen al 16u en zo ver zouden we niet meer geraken...  We zitten achterin in de grote bak (het hobbelt zeer veel).   Er zijn nog andere mensen (localen) die een camion als lift gebruiken.   We zien niet ze heel veel, want het is gewoon een grote bak waar we inzitten.   Sommige staan op hun spullen om naar buiten te kijken en verder is er enkel een spleet van 5 cm aan de poort.   Het is een grote altiplano (=kms aan een stuk) en het is altijd een beetje hetzelfde, met hier als uitzondering dat alles overstroomd is.   We lijken op een groot meer te rijden... De camion rijdt niet erg snel (misschien slechts 15kms/u) en we rijden en rijden maar...  Af en toe laat hij enkele mensen eruit (waar, ofwel, een alleenstaand huisje staat, ofwel een minuscuul dorpje is).   De camion is bijna leeg en het begint donker te worden.   Hij gaat niet helemaal tot in Tupiza, maar in Cerdas neemt hij een andere richting en we spreken af dat hij ons in Cerdas afzet.    Eindelijk komen we in Cerdas aan en het is al helemaal donker.   In Cerdas blijkt geen electriciteit te zijn (althans dat denken we want er is zo goed als geen licht).   Wanneer de camion ons (aan de kerk) aflaad, is er veel licht van zijn koplichten, maar wanneer hij wegrijd is het pikkedonker.  We zien geen steek.  Wanneer we eindelijk onze Petzl-lichten gevonden hebben, zeg ik de tent achter de kerk te plaatsen.    Enzo wil liever buiten het dorp kamperen, maar het is echt pikkedonker (met nog altijd overal veel water) en uiteindelijk is het nog steeds altiplano, dus of we nu 1 km verder kamperen, zien doen ze ons toch...  Met tegenzin gaat Enzo mee achter de kerk.   Uiteindelijk was het een goede en rustige plaats.    De volgende dag zien we het (zeer kleine) dorpje in daglicht.  Voor de kerk is een heel groot plein (met een pomp =is weer goed om de fietsen wat te poetsen) met slechts enkele huisjes eromheen en er lijken uiteindelijk toch een paar electiciteitskabels te zijn...