19.01.2008
Ventilla - Tarapaya
(13/01/08) Ventilla - Tarapaya (83 km)
(Enzo)
Changement de décor radical. Nous entons dans un canyon rouge bénéficiant d'un micro-climat faisant remonter les températures de plus de 10 °C. (Nous avons malgré tout essuyé un orage de grêle - un de plus ).

Après un petit col de 10 km, nouveau changement de décor. Le canyon est toujours bien présent, mais les roches ont subitement décidé de changer de couleur.
Direction plein Est. Ah, ça c'est embêtant, car en consultant ma boussole, je constate que nous fonçons tout droit vers un très gros nuage gris (voir photo) situé à une quinzaine de kilomètres de l'endroit où nous nous trouvons. Vu sa hauteur, je peux imaginer l'instabilité qui doit régner juste en dessous. 15 km plus bas, c'est dantesque. Il ne pleut pas encore, mais la puissance des vents tourbillonnants manque à chaque instant de nous faire tomber. Trop dangereux, on fait une halte en attendant que cela passe. Sans le savoir, cette petite heure de pose nous sera bien utile car en 5 km nous allons passer de 3000 m à près de 3800 m Alt. Je vous laisse imaginer le pourcentage du « petit col ».

Après la descente, retour à notre petit canyon rouge. Nous plantons la petite au milieu des cactus. Petite soirée chaude à observer les étoiles... ça fait du bien !
Ah oui, j'oubliais, on a passé le cap des 4000 KM.

(Corinne)
Na een ganse nacht regen is het 's morgens warm met zon. Het landschap veranderd steeds, de bergen lijken grote schelpen, door erosie afgeslepen. Na enige tijd komen we in een grote rode canyon. Zeer mooi, ware het niet dat deze door een lange bergop (tot boven 4000m) gevolgd werd, die we (opnieuw) doorheen een hagelbui hebben beklommen. Aan de andere kant van de berg was het weer zon. Met dergelijke beklimmingen verliezen we wel wat tijd en de 115kms om Potisi vandaag te bereiken komt in het gedrang. (Tss haaktjes : op de middag hebben we de 4000kms bereikt !)

In de namiddag gaat het veel bergaf, met (deze keer) groen-bruine canyons, maar de wind steekt opnieuw zeer zwaar op en in bergaf moeten we hard trappen om nog geen 10kms/u te doen. Op een gegeven moment is de wind zo sterk dat we in een dorpje pauzeren. Ik had hoofdpijn van de wind gekregen. Ik vraag een manzenilla (=camomille-infusie) maar dat hebben we niet, alleen coca-infusie. Naar het schijnt zou dat tegen altitude-klachten (zoals hoofdpijn) helpen. Soms heb ik op hoge hoogte last van (=niet echt hoofdpijn) maar een soort van druk, maar deze keer komt de hoofdpijn van de vele en harde wind. Toch probeer ik de coca-infusie (=smaakt naar kruiden). Na 20minuten is de wind volledig verdwenen en mijn hoofdpijn is (door de coca?) ook beter. Ik kan zelf nog een hele stijle bergop doen (8tal kms tot weer boven 4000m = weer hoog boven en in de bergen). Dan volgt weer een lange afdaling en dan kan het dus niet anders dan dat het voor Potosi (=ook +/- op 4000m) weer zal klimmen... We zijn nogmaar een 25tal kms van Potosi, maar zien het niet meer zitten om nog een klim te doen en camperen deze keer tussen de cactussen.

Aangenaam temperatuurtje (voor een keer). Om de camperen is dat toch wel aangenamer, je kan nog lekker wat buiten zitten, buiten koken, buiten eten en wanneer de avond en nacht dan valt hebben we de sterrenhemel bestudeerd. Hoe donkerder het wordt, hoe meer er zijn........
08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (0) | Envoyer cette note | Tags : velo, amerique du sud, tarapaya, voyage, bolivie, ventilla |
Facebook |
18.01.2008
Quelque part - Ventilla
(12/01/08) Quelque part - Ventilla (66 km)
(Enzo)
Alors que je jure parce que je n'arrive pas à ouvrir la putain de fermeture éclaire de la tente, j'entends soudainement des sifflements s'approchant de nous. En un mouvement, je m'extrais de la tente en rampant sous l'abside pour voir arriver Luiz (environ 50 ans), l'agriculteur qui nous avait aperçu hier soir.
Rapidement, il s'assied à côté de l'entrée de la tente pour ne plus en bouger.
C'est l'heure du déjeuné. Je me sacrifie en lui proposant un café (nous ne possédons que deux verres). Vu que j'ai l'habitude de le préparer bien corsé, c'est avec plaisir qu'il accepte de l'adoucir avec un peu de sucre. Corinne lui propose un pain confiture, mais peut-être est-ce trop pour lui. Le pain nature lui convient très bien. Le ventre calé, le voici parti à l'inspection de tout notre matériel. Il veut tout voir et tout comprendre et n'hésite pas à ouvrir nos sacoches afin de connaître l'utilité de chacun des objets que nous transportons. Vu que tout est « Hi-tech », même les casseroles sont inspectées recto-verso. Ce qui l'impressionne le plus, c'est la tente. Comment une si fine toile peut-elle être étanche ? Il touche vraiment tout. Il demande même pour voir le syllabus de Corinne . « Health Psychology - Biopsychosocial Interactions »... Il n'y a pas beaucoup d'images, mais les pommes illustrant la couverture lui plaisent beaucoup. Le temps passe et je sens qu'il est de plus en plus gêné.
Enfin Luiz se lance : « Tiene plata por regalarme ? Por comprar pan... »
Mais oui Luiz nous avons quelques bolivianos pour que tu puisses t'acheter du pain. D'habitude ils commencent par cela, mais lui aura mis une heure pour oser le demander. Tout content, notre Luiz s'en va en nous remerciant. Sa grande silhouette bien maigre disparaît derrière le muret. Chaussé de sandales - probablement fabriquées avec des éclats de pneus de camion - il enfourche son vélo et disparaît.
Allé, encore une petite partie d'altiplano avec le vent dans le dos. Youpie !

Petit concours d'imitation de lama. Corinne se croit en Australie...

La récréation ne durera pas longtemps car les premiers vrais cols depuis plus de 500 km se dressent devant nous. Là, y'a pas à dire, cela nous change du Pérou. Les montées ici sont constituées de longues lignes droites dépassant parfois les 5 km avec des pourcentages vacillant entre les 12 et 15 %. Avec les vents tourbillonnants, cela devient assez pénible.
De plus en plus entourés par les orages, nous trouvons inutile de prendre le risque de se trouver coincés sous l'un d'entre eux. Ce soir nous dormirons à Ventilla.
(Corinne)

We zijn nog maar amper wakker, en de man (die ons gisteren het schooltje aanbeval) staat naast onze tent. Hij is zeer nieuwsgierig naar ons materiaal en begrijpt bvb niet dat onze tent waterdicht kan zijn. Hij maakt ook onze saccochen open en is verwonderd wat hij erin terugvind... Petzl-licht, kookvuurtje (Enzo legt hem uit hoe het werkt terwijl hij koffie maakt) enz. Het is best wel grappig, echter onze vriend ziet er zeer arm uit (=gescheurde kleren en zelfgemaakte sandalen (lijkt wel met stukken autobanden). Uiteindelijk vraagt hij ook om enkele muntstukken, wat hier toch wel erg in de cultuur is ingebakken. Het landschap is vandaag weer zeer anders : grote groene vlakten en nu wel ontelbaar vele lama's. In de verte veelkleurige bergen (van mauve naar aubergine, met pistach en groen...) Mooie bergen ja, maar ook weer meer en meer beklimmingen... Na de middag steekt de wind opnieuw hard (in tegenrichting) op (=in de voormiddag is er meestal weinig wind) waardoor we weer minder kms doen dan gewenst, maar we blijven wel de ganse dag van de regen bespaard. Wanneer we het dorp Ventilla bereiken (=weer een kruispunt-dorp) houd een storm weer goed huishouden verderop in de richting dat we moeten, wat onze route voor vandaag doet stoppen, maar die wel voor een bijzonder mooie regenboog zorgt !

Ook de bolivianen kijken ernaar en bij dergelijke momenten is er geen taal-, of geld- of eender welke andere barriere tussen mensen... Iedereen vindt het gewoon mooi. Het regent verder de ganse nacht.
08:00 Écrit par Corinne et Enzo dans 3 - Carnet de route Bolivie | Lien permanent | Commentaires (1) | Envoyer cette note | Tags : voyage, velo, amerique du sud, bolivie, ventilla |
Facebook |

