Cyclocosmos

(29/10/07) Vilcabamba - Gonzanama (30km)

(Enzo)

Allé chouette, une dispute une vraie !

Arrivé au sommet  d’une petite grimpette, j’arrive avec un peu  de retard  à un croisement en « Y ».
Corinne a pris à gauche, moi je prends à droite (d’habitude on s’attend).

Chacun de notre côté, nous entamons  la descente d’un col en étant persuadé avoir pris le bon  chemin (Corinne avait pris le bon chemin). Un, deux, trois, quatre kilomètres et pas de Corinne. Je demande, « ¿Ha visto una ciclicta ?».
« NO » .. Argggg me voici forcé à rebrousser chemin et là, je commence à m’inquiéter.  Pourquoi ne m’a-t-elle pas attendu au croisement ? Est-elle bien arrivée à ce croisement ? N’est-elle  pas tombée dans un fossé ? Bref, j’entame une remontée angoissante. Une heure plus tard, nous voici à nouveau réuni, ayant tous les deux rebroussés chemin pour arriver ensemble à notre point de séparation.
Là, nerveusement, je lui lance un « Ah, c’est malin ! ». Du coup, tout aussi énervée, de me voir fâché, elle décide qu’il est temps que nous nous séparions. Elle sort mon sac de couchage pour bien me signifier qu’elle rentre à Bruxelles et moi je repars vite dans la bonne direction, ne voulant rien entendre de ces projets. J’avais intérêt à vite continuer sans rien dire, sans quoi, à cette heure ci, nous serions déjà bien loin l’un de l’autre.

L’orage est passé, mais pas notre calvaire quotidien. Histoire de faire joli, nous avons comme toujours décidé d’emprunter un itinéraire alternatif. Grossière erreur. Pensant même avoir pris un raccourci, nous voici au contraire occupé à escalader une montagne via un chemin reliant toutes les concessions minières du versant. Autrement dit, après avoir effectué un kilomètre dans un sens, la route tourne pour un nouveau kilomètre dans l’autre sens. Résultat, nous-nous retrouvons exactement au même endroit mais 20 mètres plus haut. Après 10 kilomètres, nous ne nous sommes éloignés que d’une centaine de mètres de notre point de départ et au vu de la distance qui nous sépare du sommet, nous en avons pour une semaine afin de basculer de l’autre côté.

Un pick-up passe (le premier de la journée et probablement le seul). Invitation cordiale à monter. Sauvés. A nous voir, ils ont compris que l’on était mal embarqué et nous l’avons nous-même constaté en voyant  s’éloigner lentement, très lentement, notre point de départ.

Promis, demain on reprend la Panaméricaine.

(Corinne)

Na het verlofdagje, back on the road again. Vilcabamba was wel de moeite, maar was eigenlijk een beetje een omweg en we zijn nu ver van de Panamerican en zullen weer veel moeten klimmen om uit de vallei te geraken... met 'slechte piste'... beuuuh... (er staan ook geen aantal kilometers voor deze weg op onze (nogthans gedetailleerde) kaart... dat beloofd... in de bergen weet je nooit welke afstand je effectief zult moeten afleggen)...   Zoals altijd gaat het fietsen hernemen de eerste dag na een verlofdag wat moeizamer...  Het gaat dus bergop en (zoals meestal als het bergop gaat) ben ik voor op Enzo.  Ik had de kaart op voorhand wat bestudeerd en wist dat we voorbij een dorpje Putundera moesten.  Bovenaan de berg gaat het weer bergaf, maar met een splitsing : één richting Putundera en één die een andere richting uitging... Zonder aarzelen neem ik de Putundera-afslag en rij verder door bergaf... Na een 5tal kms besluit ik toch op Enzo te wachten (want het is er nogal desolaat, geen kat te zien, snikheet, zéér droog, rotsachtig-woestijnachtig, met zéér veel insecten...)  Ik dacht Enzo in de afdaling te filmen... en ik wacht en wacht maar, maar hij komt maar niet... Na een kwartier maak ik mij toch een beetje ongerust (want in afdalingen is hij normaal redelijk snel).  Ondertussen beginnen de insecten mij te belagen... Ik maak rechtsomkeer en beklim opnieuw de bergaf die ik niet afgereden heb, met slechte piste... puf-puf... (gelukkig dat ik reeds na 5km gestopt was en niet helemaal tot beneden was gegaan...)   Een (zeldzame) auto komt naar beneden gereden en ik doe hem stoppen (allemaal mannen...) en vraag of ze Enzo gezien hebben :  neen, neen, niemand gezien... Shit, zou hij misschien in een ravijn getuimeld zijn?  Ik klim verder naar boven en begin ook in de ravijnen te kijken en roep 'Enzo, Enzo !!!' (wat je normaal in de bergen zeer goed moet horen met de weerkaatsing...)... niets... shit-shit... Ik zag mezelf al in gedachten weer helemaal tot Vilcabamba rijden om daar een politie-patrouille op te trommelen om hem te gaan zoeken...  Bovengekomen zie ik hem (gelukkig) uit de andere afslag uitrijden... Hij roept tegen mij 'Slim hé !!!'  (hij was zelf ook een beetje op de zenuwen, maar dat maakte mij wel redelijk kwaad, want ik ZONDER kaart nam de juiste weg en hij MET kaart nam de verkeerde weg én ik was weer helemaal naar boven gekommen om hem te zoeken én dan durft hij mij nog uitmaken... Grrrr...  Ik wou al bijna gelijk terug naar Belgie gaan....)    Soit, we hadden zo veel tijd verloren en de bestemming die we voor vandaag beoogden konden we wel vergeten...  Zeker wanneer het na de afdaling weer ongelooflijk begon te stijgen... =zo vermoeiend op slechte piste...  (we passeren verschillende mijnen.... Het is alsof deze weg enkel bestaat om die mijnen te bereiken...)

Uiteindelijk komt (de enige) pickup met 3 jonge, sympatieke equatorianen dezelfde weg opgereden en zien ons zwoegen.   Deze keer is het zelfs Enzo (die d'er nogmaal op tegen is) die de uitnodiging gretig aanvaart.  Hup, fietsen en bagage in de pickup en rijden maar. Steeds hoger en hoger (zelfs in de wagen had ik een beetje last van hoogtevrees op die slechte wegen daar)... Ze gaan zelfs tot helemaal het dorpje dat we voor vandaag als bestemming gepland hadden... Fantastisch, want daar hadden we anders zeker meer dan 2 dagen over gedaan (=bijna 1uur en een half met de pickup)   Gonzanama lijkt een bizar dorp.  Lijkt eigenlijk een beetje communistisch (op 't eerste zicht) met een rode kerk waar indoctrinerende muziek uit luidsprekers over het ganse dorp luidt... Lijkt alsof een dorp voor de mijnwerkers...  Uiteraard geen toerist te zien en uiteraard weer alleen rijst en maniok als kost te vinden hier... pfff... en geen internet... pfff (want de electriciteit is al de ganse dag in gans te provincie uitgevallen)... pfff...  en een stinkend-vochtige hotelkamer, zonder vensters en zonder warm water... pfff... Ben het vandaag (desondanks de reddende lift) allemaal een beetje beu... een beetje moe...)  

(27/10/07) Loja - Vilcabamba (45km)

(Enzo)

Et c’est reparti, comme toujours on nous dit que cela descend pendant 45 km, mais bien sûr en bus ou en voiture on ne s’aperçoit pas qu’il y’a deux petits cols bien pentus en pleins milieu. Grrrr…
En plus aujourd’hui, la température affichée sur mon altimètre (merci Lora pour le cadeau) atteint les 43 °C au soleil (oui, l’altimètre est multifonctions). Pour ceux qui me connaissent et qui m’ont déjà vu suer dès que les 20 °C sont dépassés, vous aurez vite compris dans quel état je me suis retrouvé dès les premiers lacets du col. Trop is te veel ! Corinne devait m’attendre près de 15 minutes au sommet de chaque col… et dire que les jours suivants s’annoncent encore plus chaud ! Il faudrait peut-être que j’envisage à rouler de nuit.

Vilcabamba 5000 habitants… dont la moitié sont des gringos. Je comprends un peu mieux que les sourires se soient effacés et que les moqueries aient remplacé le pouce levé pour nous saluer. C’est probablement un endroit très agréable pour vivre et peut-être finir ses vieux jours, mais c’est tellement européanisé que je sens déjà que notre jour de repos ne sera  pas spécialement bénéfique. Nous voici donc à Vilcabamba dans l’hôtel indiqué comme le moins cher dans le Routard… piscine et jacuzzi compris (tu parles, merci le routard). Et le soir, on a eu droit à la fiesta animée par un duo guitar-basse britano-équatorien. Bref, rien pour nous aider á vraiment nous reposer.

Corinne en a malgré tout profité pour faire une petite ballade à cheval (elle en rêvait) pendant que je blablatais avec des touristes en savourant  quelques bières.

Hop, jour suivant !

(Corinne)

Dit was niet onze oorspronkelijk uitgestippelde route (die we normaal eerst, zoals iedereen, via de Panamerican verder naar beneden wouden gaan), maar we gaan naar Vilcabamba op aanraden van Equatorianen zelf + we hebben er hier al foldertjes over gezien + in de reisgidsen spreken ze er ook met veel lof over.   'Vilcabamba' zou 'heilige vallei' betekenen (in indianen-taal) en men zou hier langer leven (? tot wel 120jaar ?)... We zijn wel benieuwd om die zogezegde 'paradijselijke plek' in equador te gaan bezoeken en beslissen om onze verlofdag die normaal in Loja gepland was m te ruilen in een verlofdag daarginds, want Enzo heeft het toch zovizo niet met steden en ik zou er (naar het schijnt) kunnen paardrijden.  Tijdens de lange afdaling zien we wel dat het veel 'rijker' is (oa grote villa's met zwembaden enz)  Het is hier idd een mooie vallei (waar 2 rivieren samenkomen en met mooie kleurrijke bloemen en vogels), alleen zijn de bewoners wel een pak minder vriendelijk dan in de rest van Equador (misschien net omdat het rijker is?)  Ook zouden hier nogal wat amerikanen hebben geinvesteerd wat alles er allemaal veel duurder gemaakt zou hebben, en dus nemen ze ons als snel voor 'gringos'.  Steeds opnieuw moeten we uitleggen . 'No, no, son Belga !'  en als dat niet meteen tilt slaat (want ze weten meestal niet echt waar Belgie ligt) dan maar 'Son Francès !' ofwel (en deze werkt ook goed) 'Como la espousa del president !' (want die zou met een belgische getrouwd zijn) en dan gaat het van 'Aah si, es bueno !' (en dan zijn we weer goed)...  (binnenkort in Peru zullen dat laatste niet meer kunnen gebruiken... spijtig...)  Dus verlofdag in deze 'heilige vallei' waar we ons goed verwennen in een leuk hotelletje (hidden garden) met idd een zeer mooie tuin (waar de colibris weer feest houden) en zelfs met wereldkeuken (een feest, want eerlijk gezegd vindt ik de dagdagelijkse kost van de equatorianen niet te vreten...)   En de volgende dag idd een paardentochtje (zelfs in galop !  =heel leuk) 

Je kon eventueel ook meerdere dagen te paard door het National Park van Podocarpus gaan (dat hier net boven ligt, met lagoons enz), naar daar is spijtig genoeg geen tijd voor. 

(27/10/07) Loja - Vilcabamba (45km)

(Enzo)

Et c’est reparti, comme toujours on nous dit que cela descend pendant 45 km, mais bien sûr en bus ou en voiture on ne s’aperçoit pas qu’il y’a deux petits cols bien pentus en pleins milieu. Grrrr…
En plus aujourd’hui, la température affichée sur mon altimètre (merci Lora pour le cadeau) atteint les 43 °C au soleil (oui, l’altimètre est multifonctions). Pour ceux qui me connaissent et qui m’ont déjà vu suer dès que les 20 °C sont dépassés, vous aurez vite compris dans quel état je me suis retrouvé dès les premiers lacets du col. Trop is te veel ! Corinne devait m’attendre près de 15 minutes au sommet de chaque col… et dire que les jours suivants s’annoncent encore plus chaud ! Il faudrait peut-être que j’envisage à rouler de nuit.

Vilcabamba 5000 habitants… dont la moitié sont des gringos. Je comprends un peu mieux que les sourires se soient effacés et que les moqueries aient remplacé le pouce levé pour nous saluer. C’est probablement un endroit très agréable pour vivre et peut-être finir ses vieux jours, mais c’est tellement européanisé que je sens déjà que notre jour de repos ne sera  pas spécialement bénéfique. Nous voici donc à Vilcabamba dans l’hôtel indiqué comme le moins cher dans le Routard… piscine et jacuzzi compris (tu parles, merci le routard). Et le soir, on a eu droit à la fiesta animée par un duo guitar-basse britano-équatorien. Bref, rien pour nous aider á vraiment nous reposer.

Corinne en a malgré tout profité pour faire une petite ballade à cheval (elle en rêvait) pendant que je blablatais avec des touristes en savourant  quelques bières.

Hop, jour suivant !

(Corinne)

Dit was niet onze oorspronkelijk uitgestippelde route (die we normaal eerst, zoals iedereen, via de Panamerican verder naar beneden wouden gaan), maar we gaan naar Vilcabamba op aanraden van Equatorianen zelf + we hebben er hier al foldertjes over gezien + in de reisgidsen spreken ze er ook met veel lof over.   'Vilcabamba' zou 'heilige vallei' betekenen (in indianen-taal) en men zou hier langer leven (? tot wel 120jaar ?)... We zijn wel benieuwd om die zogezegde 'paradijselijke plek' in equador te gaan bezoeken en beslissen om onze verlofdag die normaal in Loja gepland was m te ruilen in een verlofdag daarginds, want Enzo heeft het toch zovizo niet met steden en ik zou er (naar het schijnt) kunnen paardrijden.  Tijdens de lange afdaling zien we wel dat het veel 'rijker' is (oa grote villa's met zwembaden enz)  Het is hier idd een mooie vallei (waar 2 rivieren samenkomen en met mooie kleurrijke bloemen en vogels), alleen zijn de bewoners wel een pak minder vriendelijk dan in de rest van Equador (misschien net omdat het rijker is?)  Ook zouden hier nogal wat amerikanen hebben geinvesteerd wat alles er allemaal veel duurder gemaakt zou hebben, en dus nemen ze ons als snel voor 'gringos'.  Steeds opnieuw moeten we uitleggen . 'No, no, son Belga !'  en als dat niet meteen tilt slaat (want ze weten meestal niet echt waar Belgie ligt) dan maar 'Son Francès !' ofwel (en deze werkt ook goed) 'Como la espousa del president !' (want die zou met een belgische getrouwd zijn) en dan gaat het van 'Aah si, es bueno !' (en dan zijn we weer goed)...  (binnenkort in Peru zullen dat laatste niet meer kunnen gebruiken... spijtig...)  Dus verlofdag in deze 'heilige vallei' waar we ons goed verwennen in een leuk hotelletje (hidden garden) met idd een zeer mooie tuin (waar de colibris weer feest houden) en zelfs met wereldkeuken (een feest, want eerlijk gezegd vindt ik de dagdagelijkse kost van de equatorianen niet te vreten...)   En de volgende dag idd een paardentochtje (zelfs in galop !  =heel leuk) 

Je kon eventueel ook meerdere dagen te paard door het National Park van Podocarpus gaan (dat hier net boven ligt, met lagoons enz), naar daar is spijtig genoeg geen tijd voor.