Cyclocosmos

(22/11/07)      Yungay - Huaraz    (56km)

(Enzo)

Nous arrivons enfin à 3100 m d’altitude et avons la très bonne surprise d’apercevoir les premiers sommets enneigés.

Finalement, les Andes péruviennes nous réservent autant de changements rapides et radicaux que les Andes équatoriennes. Imaginez qu’avant-hier nous cuisions sous des 46 °C et qu’aujourd’hui nous pensons à inverser l’ordre de nos vêtements dans nos sacoches.
La pluie a également fait son apparition et c’est un temps de moussons que nous allons probablement supporter pendant plus d’un mois. Dommage que nous ayons pris ces 10 jours de retard, car j’avais programmé notre itinéraire afin d’éviter de justesse la saison des pluies, mais là, nous sommes bien dedans.

Huaraz. Un jour de repos et que faisons-nous, comme d’habitude... Internet !
Vous ne direz pas qu’on vous oublie !
On se ravitaille également pour les prochains jours car maintenant cela va être la montagne et plus question de compter sur les rares petits villages que nous rencontrions tous les 30 ou 40 km.
Je vais donc de ce pas m’acheter une bonne paire de chaussettes chaudes !

(Corinne)

We verlaten Yungay al vroeg om niet te laat in Huaraz aan te komen.  Er hangt een vreemd sfeertje in Yungay.  Gisterenavond hebben we vernomen dat nog niet zo lang geleden (20jaar?) hier 30000 mensen door een natuurramp gestorven zijn.  Het hele dorp zou overspoeld geweest zijn met modder.   Dat maakt het hier een beetje 'kil' want deze ramp is uiteraard nog niet helemaal vergeten.  Vele huizen zijn hier dan opnieuw gemaakt (en vele zijn nog half in opbouw).   De constructie van huizen is hier helemaal anders dan bij ons.  Ze zetten eerst kolommen (=pilaren) en daartussen vullen ze dan op met (soort van) bakstenen.  De constructies zijn zo opgebouwd om beter bestand te zijn tegen aardbevingen (die hier kunnen voorkomen, daar het Andes-gebergte nog een zeer 'jonge' bergenketen is).  Ook als we over een brug rijden, dan wiebeld die meestal mee (ook op die manier gemaakt tegen aardbevingen).  Dus totaal andere manier van bouwen dan bij ons.  (In Baños (Equador) was een Engelsman die het hostal uitbaatte en die had een stuk laten bijbouwen, maar hij zei dat, desondanks hij in Engeland bouw-ingenieur was, hij hier helemaal 'niets' zelf kon berekenen.)     Meestal zijn de huisjes enkel gelijkvloers (in grotere dorpjes kan al eens een 2de verdiep zijn) en op het platteland bestaat het dak meestal uit een golfplaat.  Sommige mensen leven echt in zeer armzielige huisjes.

Vanuit Yungay konden we ook een andere weg nemen die ons naar mooie laguna's (tussen de bergen) zouden brengen, maar spijtig genoeg zou dit nogal een grote omweg zijn om deze laguna's te bereiken (25km bergop en niet direct in de richting van Huaraz).   We houden het dus voor bekeken en gaan direct richting Huaraz.   We moeten daarvoor een 50-tal kms afleggen en daarbij een kleine 1000m stijgen.  (Huaraz zou op zo'n 3100m zijn).   Vandaag ben ik een beetje moe... (=terug een beetje pijn aan linker-knie en enkel...)  Ik tel vandaag dan ook de kms af.   Het landschap is nogthans weer zeer mooi en we zien zelf in de verte de eerste bergen met 'eeuwige sneeuw'  (voorzolang die nog eeuwig zal blijven...)   We zien het als een soort van beloning om deze besneeuwde bergen in de verte te zien (maar zullen er binnekort nog vele mooiere en van zeer dichtbij zien...)

We komen vrij vroeg (rond 14u) in Huaraz aan en het is er 'super'-toeristisch (=vele gringo's).  Nu weten we dat met de term gringo niet alleen noord-amerikanen bedoeld worden, maar blanken (liefst met licht-kleurige ogen) in het algemeen...  In het begin vonden we het helemaal niet leuk om 'constant' zo benoemt te worden, maar nu zijn we het een beetje gewoon geworden en sommigen gebruiken de term best op een sympatieke manier.   Wat nogthans wel opvalt is dat bijna 'alle' reclames (borden, affiches, spotjes op tv,...) met blanken (met lichtkleurige ogen en vaak ook blond of zelf rood-kleurig haren) zijn, terwijl hier hoegenaamd 'niemand' er zo uitziet (of het moest al geimmigreerde enkeling zijn...).  Dat is wel een beetje vreemd...     Dus, Huaraz is zeer toeristisch = het vertrekpunt voor vele trekkers en alpinisten (met hun dikke botienen), en dus bijgevolg vele tour-operators en agentschappen die meerdaagse trekkings in de bergen organiseren en ook vele trekkings- en alpinisten-winkels, waar we een extra multifuel-bidon dachten te kopen, maar alles is te huur en niet te koop...  Alles (of toch bijna alles) is hier op 'de toerist' afgestemd : de lama's worden op de pleinen tentoon gesteld, helemaal verkleed en al met wollen-felgekleurde dekens met 'Huaraz' in geprint (=een beetje zielig, want deze beesten horen eigenlijk in een hogere altitude en niet hier als toeristen-attractie), vele cafeetjes en restaurants met europees eten (da's wel goed voor mij) met Bob-Marley-muziek voor de 'coole' trekkers ipv de locale muziek.   Ik moet nu wel zeggen dat ik de 'populaire' salsa- en lambada-achtige muziek van hier een beetje beu-gehoord ben (=staat meestal ook overal vééééél te luid...)   Daarentegen hebben ze hier ook wel mooie en rustige (balade?) muziek  (ik ken de naam van dat soort muziek niet).   Niet echt zoals die mannen vanuit de Nieuwstraat met hun pamfluiten, maar hele rustige soort van gitaarmuziek ('bergen-muziek') met (beetje melancholische) gezangen.                              

(21/11/07)      Huallanca - Yungay    (53km)

(Enzo)

Nous allons enfin sortir de cette piste presque impraticable.

Et 2 jours de retard supplémentaires sur notre itinéraire ! On vous prévient déjà, même si on n’est pas vraiment pour, d’ici deux mois, nous serons probablement obligés d’effectuer quelques centaines de kilomètres en bus ou en train sans quoi nous n’atteindrons jamais Ushuaïa. Mais restons optimistes, nous verrons bien fin janvier où nous en sommes. Peut-être que le vent continuera à nous être favorable car pour le moment il souffle ¾ dos et nous avantage énormément.

Nous parcourrons donc aujourd’hui les 15 derniers km de cette piste difficile qui nous mène à la fin du canyon Del Pato.

Il était temps, car on doit se taper une série de tunnels (une quarantaine) dont on ne voit parfois pas l’issue. Je les traverse par conséquent à pieds afin d’avoir le temps de me plaquer contre les parois lorsqu’un routard s`y engage en klaxonnant comme un fou. C’est indiqué sur les panneaux, il faut klaxonner avant de s’y engager. Heu, vous croyez que l’on fait un effet boeuf avec nos petites sonnettes ? Pas fou, on utilise malgré tout nos lampes frontales que l’on braque directement dans les pare-brises histoire de faire croire que l’on est aussi gros qu’eux.

Fin du canyon del Pato et petit barrage. Petit oui, mais quelle puissance énergétique dégagée par une dose d’ingéniosité datant des années 50. Ce barrage sert à alimenter des turbines se trouvant ... 15 km en aval. Comment ? Très simple. Ce barrage sert simplement à dévier une partie des eaux du Rio Santa dans un canal souterrain qui traverse toute la montagne pour se retrouver 15 km plus bas. A sa sortie, l’eau possède une énergie potentielle importante puisque les turbines se trouvent plusieurs centaines de mètres plus bas. Heu... le petit dessin ci-dessous est peut-être plus explicite.

Asphalte ! YESSS !
Et tout d’un coup, comme par magie, tout est vert. C’est fou ce que les péruviens sont ingénieux pour canaliser l’eau. Chaque ruisseau est scindé en une multitude de petits canaux ne dépassant pas les 30 cm de large. Ici tout pousse et il n’y a pas un hectare de terre qui ne soit cultivé. Tout cela c’est le fruit du savoir-faire indien. Je ne sais pas s’ils sont tous propriétaires, toujours est-il que l’on ne voit qu’eux dans les champs.

(Corinne)

Er zou nog een 12tal km stenenweg zijn... (Bizar want op de kaart is het na dit dorp een volle rode streep, maar zoals reeds gezegd, de kaart is niet altijd zoals het in werkelijkheid is... De vorige 60km was een rood-wit-gestreepte lijn en wanneer ik dat in Chao aan Enzo opmerkte, dan zei hij dat rood-wit gestreept wel goed zal meevallen... wat moeten dan de geel-wit-gestreepte lijnen voor wegen zijn?  ...en ik heb gezien dat er zo'n ook op onze uitgestippelde weg zijn...)   Deze laatste kms beginnen ook voor mij zwaar te wegen.  Ook ik ben het stof, het constant evenwicht houden en de trage snelheid nu beu aan het worden en op de koop toe zijn er nu verschillende tunnels door de rotsen.  Het heeft wel iets door zo'n tunnel rijden (alsof je naar een andere dimensie overgaat...) maar het kan in het midden ook heel donker zijn... We zetten onze Petz-lampen op, maar die schijnen niet zo ver en Enzo wil in de tunnels niet rijden omdat het ook daar te veel op de stenen 'hobbeld'... Vooraan de tunnels staat een bord dat men eerst moet claxoneren alvorens de tunnel in te rijden, maar wij hebben uiteraard geen claxon en als de tunnel wat lang is dan is dat op goed geluk dat er geen tegenligger afkomt... alhoewel... 2keer zijn we holderdebolder met fiets en al opzij moeten springen (hoewel er in die tunnels niet veel plaats is (=eigelijk maar voor 1 voertuig).   Die camion-chauffeurs (die zelf ook niet altijd claxoneren en je je dus enkel op het eventuele geluid van de motor en de koplampen moet concentreren) trekken er zich niet veel van aan en roepen doodleuk 'Hey, gringo's!'... best wel gevaarlijk.    Na 12km komen we een Oostenrijker met een 4x4 tegen die latijns-amerika vrij goed kent.  Hij zegt dat Bolivie, Chili en Argentinie het paradijs zijn om wild te kamperen, maar meldt dat het in Peru toch oppassen geblazen is... Positief nieuws dat hij verder meldt is dat het binnen 2kms asfalt is !

We rijden dieper en dieper de Andes in en er zijn dan ook meer en meer indianen hier, met hun typische 'flashy' kledij : breder rokken (en verschillende onderrokken) in felle kleuren (meestal fushia en groen en turquoise enz), met al even gekleurde sjaals en dikke sokken en de niet te vergeten lange pikzwarte vlechten en de hoed (ook de mannen dragen vaak dergelijke hoed).   Velen spreken ook Quencha (indianentaal).    

Ze bewerken de velden, cultiveren groenten en kruiden en bloemen, die ze op de markt zullen verkopen,  of zitten soms gewoon voor de huisjes, wol (met de hand) te spinnen of te weven of iets anders ambachtelijks.   Als ik vroeger aan latijns-amerika dacht, dan dacht ik altijd aan dit soort taferelen en nu ben ik er midden in.